urn:www-iliablogs-gr:feeds:atom Ilia Blogs » Ιστορικά Θέματα Ilia Blogs » Ιστορικά Θέματα 2010-09-07T03:05:22-04:00 http://www.iliablogs.gr/%ce%99%cf%83%cf%84%ce%bf%cf%81%ce%b9%ce%ba%ce%ac_%ce%98%ce%ad%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%b1/2010/02/24/%ce%9f_%ce%ac%ce%bd%ce%b8%cf%81%cf%89%cf%80%ce%bf%cf%82_%cf%80%ce%bf%cf%85_%ce%bf%ce%bc%cf%8c%cf%81%cf%86%cf%85%ce%bd%ce%b5_%cf%84%ce%b7%ce%bd_%ce%a0%ce%ac%cf%84%cf%81%ce%b1 Λυδήριος Ιστορικά Θέματα: Ο άνθρωπος που ομόρφυνε την Πάτρα 2010-02-25T02:49:00-05:00 2010-02-25T02:49:00-05:00 Ένας επισκέπτης περνώντας απο την Πάτρα αποκλείεται να μην περάσει για να δεί το δημοτικό θέατρο στην πλατεία Γεωργίου, έργο του Ερνέστου Μαυρικίου Θεοδώρου Τσίλλερ (1837 - 1923). Αν και οι περισσότεροι γνωρίζουμε το όνομά του, λίγοι γνωρίζουν την ιστορία του γνωστού αυτού αρχιτέκτονα.


Γεννημένος σε μια πόλη της Σαξονίας ήταν πρώτοτοκος γιός του Χριστιανού Τσίλλερ, κτηματία, αρχιτεκτόνος, οικοδόμου, με την παλιότερη έννοια, και αποφοίτου του πολυτεχνείου της Δρέσδης. Λόγω της ιδιότητας του πατέρα του ήρθε απο νωρίς σε επαφή με το επάγγελμα. Σπούδασε την περίοδο 1855 - 1858 στην βασιλική σχολή της αρχιτεκτονικής, στην οποία διακρίθηκε. Στη συνέχεια μαζί με τον αδερφό του ταξίδεψε στην Βιέννη, όπου ο αδερφός του εργάστηκε ως ξυλουργός. Ο ίδιος ο Τσίλλερ προσλήφθηκε στο γραφείο τουΘεοφίλου Χάνσεν. Το 1861 εγκαταστάθηκε στην Ελλάδα ως αντιπρόσωπος του Χάνσεν. Στο ημερολόγιο του γράφει χαρακτηριστικά για τις πρώτες του εντυπώσεις: "η Αθήνα μου φάνηκε σαν μεγάλο χωριό".


Αρχικά ασχολήθηκε με την Ακαδημία, κτίριο που είχε αρχίσει να κατασκευάζεται ένα χρόνο πριν απο τον Χάνσεν. Συμμετείχε επίσης στις ανασκαφές για την εύρεση της Τροίας και έτσι ήρθε σε επαφή με τον Ερρίκο Σλήμαν. Η έξωση όμως του Όθωνα ανέβαλε τις εργασίες της ακαδημίας με αποτέλεσμα να επιστρέψει στην Αυστρία απ'οπου επέστρεψε λίγα χρόνια αργότερα. Το 1872 διορίστηκε καθηγητής στο σχολείο των τεχνών στην Αθήνα. Μέσω άλλων ήρθε σε επαφή με το βασιλικό περιβάλλον αναλαμβάνοντας έτσι πολλά έργα όπως αυτά των ανακτόρων στους Πεταλιούς, του διαδόχου, στο Τατόι κ.α.


Παρ'όλο που εμφανίστηκε στην εποχή του νεοκλασικισμού, τα κτιριά του έχουν ρομαντικά και αναγεννησιακά στοιχεία. Ανέλαβε τον σχεδιασμό της εθνικής βιβλιοθήκης, του εθνικού θεάτρου, του Μεγάρου Σλήμαν (Ηλίου Μέλαθρον) , του μεγάρου Μελά κ.α. Η αγάπη του για την Ελλάδα τον οδήγησε στην απόφαση να πάρει την ελληνική ιθαγένεια. Η πτώχευση όμως του ελληνικού κράτους άλλαξε αρκετά απο τα σχέδιά του καθώς πολλά έργα του ματαιώθηκαν και αρκετές προτάσεις του για τον πολεοδομικό σχεδιασμό της πόλης των Αθηνών απορρίφθηκαν. Τελικώς απεβίωσε τον Νοέμβριο του 1923 στην Αθήνα.


Στην δυτική Ελλάδα τα έργα του είναι αρκετά. Στο Αίγιο η δημοτική αγορά αλλά και 3-4 ναοί είναι δικά του δημιουργήματα. Και στον Πύργο δραστηροποιήθηκε σχεδιάζοντας το Κρόνιο, την δημοτική αγορά και κατα πάσα πιθανότητα τον Άγιο Αθανάσιο και το Μανωλοπούλειο δημοτικό νοσοκομείο. Λέω κατα πάσα πιθανότητα γιατί δεν έχει εξακριβωθεί με σιγουριά η πατρότητα του έργου. Στην Πάτρα τα έργα του είναι δύο: το Δημοτικό Θέατρο στην πλατεία Γεωργίου και το Μέγαρο Τριάντη. Το δεύτερό του έργο είναι λιγότερο γνωστό καθώς οι περισσότεροι ούτε καν γνωρίζουν που βρίσκεται.


Το δημοτικό θέατρο κατασκευάστηκε το 1872 και ένα ίδιο υπήρχε και στη Ζάκυνθο. Καταστράφηκε όμως το τελευταίο απο το σεισμό του 1953. Το Μέγαρο Τριάντη βρίσκεται πίσω απο το ξενοδοχείο "Αστέρας" και πρόκειται για το παλιό κτίριο της τράπεζας της Ελλάδος. Περιήλθε στο κράτος γύρω στη δεκαετία του ΄20 όταν και η οικογένεια Τριάντη είχε περιπέσει σε οικονομική παρακμή. Σύμφωνα με δημοσιεύματα του τοπικού τύπου το οίκημα διαπραγματεύεται να αγοράσει ο πατρινός βιομήχανος Πέττας.

]]> http://www.iliablogs.gr/%ce%99%cf%83%cf%84%ce%bf%cf%81%ce%b9%ce%ba%ce%ac_%ce%98%ce%ad%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%b1/2009/05/01/%ce%93%ce%b5%ce%bd%ce%b5%ce%b1%ce%bb%ce%bf%ce%b3%ce%b9%ce%ba%ce%ac_%ce%91%cf%85%ce%b3%ce%b5%cf%81%ce%b9%ce%bd%cf%8e%ce%bd Λυδήριος Ιστορικά Θέματα: Γενεαλογικά Αυγερινών 2009-05-02T03:46:00-04:00 2009-05-02T03:46:00-04:00
Έχοντας τα ηνία της τοπικής εξουσίας κατά την προεπαναστατική περίοδο, τα μέλη της ήρθαν σε επαφή με την Φιλική Εταιρεία, στην οποία και μυήθηκαν. Συμμετείχαν στην επανάσταση είτε εκπροσωπώντας τον Πύργο είτε λαμβάνοντας μέρος σε μάχες ως αρχίατροι (Αγαμέμνων) ή οπλαρχηγοί. Μετά την επανάσταση ασχολήθηκαν σχεδόν όλοι με την πολιτικοί εκλεγόμενοι βουλευτές, δήμαρχοι Λετρινων, πρόεδροι της βουλής κ.α.

Ο Γεώργιος Αυγερινός λοιπόν αν και δεν ξέρουμε με ποιά ήταν παντρεμένος γνωρίζουμε ότι είχε τουλάχιστον τρείς γιούς και μια κόρη: τον Αγαμέμνωνα, τον Δημήτριο, τον Χριστόδουλο και τον Αναστάσιο. Το όνομα της κόρης μας διαφεύγει, είναι όμως γνωστό ότι παντρεύτηκε τον Ιωάννη Σισίνη, πρόκριτο Γαστούνης και αδερφό του Γεώργιου Σισίνη (η οικογένεια Αυγερινού είχε στενές σχέσεις με τους Σισίνηδες ήδη απο πολύ παλιά) Ο Δημήτριος Αυγερινός έμπορος στο επάγγελμα, εκλεγμένος πληρεξούσιος Πύργου και αποκαλούμενος ως γραμματικός απέκτησε τον Ανδρέα (1820 - 1895) και τον Πετράκη Αυγερινό. Ο πρώτος ασχολήθηκε με την πολιτική εκλεγόμενος πολλάκις βουλευτής και διατελώντας υπουργός εσωτερικών, οικονομικών, παιδείας, ναυτιλίας και πρόεδρος της βουλής ενώ ο δεύτερος, ο Πετράκης, εξελέγη βουλευτής Ηλείας και διετέλεσε για πολλά χρόνια δήμαρχος Λετρίνων. Παντρεύτηκε μάλιστα την Γεωργίτσα Δαραλέξη, κόρη του βουλευτή Χρίστου Δαραλέξη και αδερφή του βουλευτή, συγγραφέα και προέδρου της ΕΣΗΕΑ, Θεμιστοκλή Δαραλέξη. Ο Αγαμέμνων Αυγερινός ήταν ο μόνος σπουδασμένος της πρώτης γενιάς. Σπούδασε ιατρική στην Ιταλία, εξελέγη πληρεξούσιος Ηλείας, διετέλεσε υπουργός και πρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων. Συγγενείς των παραπάνω ήταν οι Διονύσιος Αυγερινός, που πνίγηκε στον Αλφειό κατά τη μάχη της Αγουλινίτσας, Πλάτων Αυγερινός, μάλλον ανηψιός του Χριστόδουλου και Αποστόλης Αυγερινός, που πολέμησε στην μάχη των Πατρών.
Γιός του Αναστάσιου Αυγερινού ήταν ο Αυγερινός Αυγερινός. Γιός του τελευταίου ήταν ο Χαράλαμπος Αυγερινός, δήμαρχος Πύργου, του οποίου ο γιός, Νάκης Αυγερινός, εξελέγη αρκετές φορές βουλευτής Ηλείας. Ο Νάκης Αυγερινός (1911 - 2002) ήταν ο τελευταίος αρρένας απόγονος της οικογένειας και ήταν παντρεμένος με την Λουκία Σωτηροπούλου. Κόρη του είναι η Χρυσαφούλα Αυγερινού - Σακελλαρίου. Αδερφή του Χαράλαμπου Αυγερινού ήταν η Ελένη Αυγερινού, σύζυγος Παναγούλη, παππού του Αλέκου Παναγούλη. ]]> http://www.iliablogs.gr/%ce%99%cf%83%cf%84%ce%bf%cf%81%ce%b9%ce%ba%ce%ac_%ce%98%ce%ad%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%b1/2009/04/30/%ce%97_%ce%b4%ce%b9%ce%b1%ce%bc%ce%bf%ce%bd%ce%ae_%ce%9a%ce%b1%ce%bb%ce%b1%ce%bc%ce%bf%ce%b3%ce%b4%ce%ac%cf%81%cf%84%ce%b7_%ce%b5%ce%b9%cf%82_%cf%84%ce%bf_%ce%9b%ce%b9%ce%b2%cf%8c%cf%81%ce%bd%ce%bf Λυδήριος Ιστορικά Θέματα: Η διαμονή Καλαμογδάρτη εις το Λιβόρνο 2009-04-30T22:49:00-04:00 2009-04-30T22:49:00-04:00 Αντώνιος Καλαμογδάρτης διέμεινε στο Λιβόρνο την περίοδο 1850-1854 ενώ κατά πάσα πιθανότατα πρέπει να επανήλθε μετά το 1856, για μικρό χρονικό διάστημα. Ο λόγος της μετάβασής του πρέπει να σχετίζεται με την ασθένειά του, τους ρεματισμούς που τον ταλαιπωρούσαν απο την εποχή που βρισκόταν φυλακισμένος στο Μπούρτζι ως αντικαποδιστριακός. Η εγκατάστασή του οικογενειακώς στο Λιβόρνο συνοδεύθηκε με τον διορισμό του απο το υπουργείο εξωτερικών στην θέση του υποπροξένου της Ελλάδας στην περιοχή αυτή της Ιταλίας. Ανάμεσα στις υποχρεώσεις του ήταν η είσπραξη των προξενικών δικαιωμάτων. Να σημειωθεί οτι δεν προβλεπόταν μισθός για την θέση.

Στη θέση του υποπροξένου μέχρι τότε βρισκόταν ο Στέριος Ευθυμιάδης, υπάλληλος στο κατάστημα του Κωνσταντίνου Τοσίτζα και προστατευόμενός του. Ο Κωνσταντίνος Τοσίτζας ήταν γενικός πρόξενος και είχε δώσει μάχη με το υπουργείο εξωτερικών το 1843 για τον διορισμό του Ευστρατιάδη στη θέση του υποπροξένου. Η απόφαση του υπουργείου επέφερε βέβαια την αντίδραση του Τοσίτζα, ο οποίος με επιστολή του προς το υπουργείο εξωτερικών επιχειρούσε να υποτιμήσει την θέση του υποπροξένου. Σε απάντηση της επιστολής του Τοσίτζα, το υπουργείο διόρισε στις 25 Ιανουαρίου τον Καλαμογδάρτη πρόξενο της Ελλάδας στο Λιβόρνο.
Η αφορμή για νέα διαμάχη μεταξύ υπουργείου - Τοσίτζα δεν άργησε να βρεθεί. Η απουσία του Καλαμογδάρτη, κατόπιν αδείας, απο τα καθήκοντά του για μήνες λόγω της ασθένειας που τον ταλαιπωρούσε δημιούργησε κενό εξουσίας, το οποίο έσπευσε να εκμεταλλευτεί ο Τοσίτζας. Συγκεκριμένα αν και ο Αντώνιος Καλαμογδάρτης είχε ορίσει ως προσωρινό αντικαταστάτη του τον γραμματέα του τον Σπυρίδωνα Σιδέρη, οι αρχές της Τοσκάνης αρνήθηκαν να τον αναγνωρίσουν καθώς ο Κωνσταντίνος Τοσίτζας, ο οποίος διέμενε στην Φλωρεντία, όπου είχε μεταφερθεί η έδρα του γενικού προξενίου, ως γενικός πρόξενος, είχε ορίσει ως αντικαταστάτη του στο Λιβόρνο, τον Ευστρατιάδη. Τον Ιούλιου του 1831 ο Σιδέρης παραιτήθηκε ύστερα απο την αντίδραση που δημιουργήθηκε εξαιτίας μιας πράξεώς του σχετικά με δύο Έλληνες ναύτες. Την ίδια περίοδο ο Καλαμογδάρτης ζήτησε νέα άδεια, η οποία διήρκησε πάνω απο ένα χρόνο.
Στις 19 Δεκεμβρίου 1954, ύστερα απο αρκετές απουσίες λόγω ασθένειας, εκδόθηκε βασιλικό διάταγμα σύμφωνα με το οποίο ο Καλαμογδάρτης αντικαθίστατο απο τον Θεόδωρο Τοσίτζα, υιό του Κωνσταντίνου. Περισσότερα στοιχεία για την θητεία Καλαμογδάρτη αναφέρονται στο βιβλίο της Δέσποινας Βλάμη "Το Φιορίνι, το σιτάρι και η οδός του κήπου, Έλληνες έμποροι στο Λιβόρνο (1750-1868)". ]]> http://www.iliablogs.gr/%ce%99%cf%83%cf%84%ce%bf%cf%81%ce%b9%ce%ba%ce%ac_%ce%98%ce%ad%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%b1/2009/01/08/%ce%97_%cf%86%cf%85%ce%b3%ce%ae_%ce%9c%ce%b5%cf%84%ce%b1%ce%be%ce%ac_%ce%b1%cf%80%ce%bf_%cf%84%ce%b7%ce%bd_%ce%a0%ce%ac%cf%84%cf%81%ce%b1 Λυδήριος Ιστορικά Θέματα: Η φυγή Μεταξά απο την Πάτρα 2009-01-08T19:48:00-05:00 2009-01-08T19:48:00-05:00

Ήταν τότε που ξεσπούσε το κίνημα Λεοναρδόπουλου-Γαργαλίδη την 21η Οκτωβρίου του 23΄. Το κίνημα αυτό που χαρακτηρίστηκε ως "αντιπανάστασις" είχε ως κύριο στόχο, αν και απο την προκήρυξής της δεν φαινόταν κάτι τέτοιο, την πτώση της ηγεσίας της επαναστάσεως του 22΄ που την αποτελούσαν οι Πλαστήρας, Γονατάς κ.λπ. Στην Πάτρα, που μας ενδιαφέρει και περισσότερο, το κίνημα επικράτησε σχεδόν αμέσως αφού το Β΄ Σώμα Στρατού που έδρευε στην πόλη μας εστασίασε όλο πλην του διοικητού της υποστράτηγου Κ. Μαννέτα, ο οποίος και στη συνέχεια οδηγήθηκε στην Τρίπολη. Για το κίνημα γνώριζε και ο Ιωάννης Μεταξάς, ο οποίος προσπάθησε να ηγηθεί αυτού χωρίς επιτυχία.


Ύστερα απο παρασηνιακές διεργασίες στην Κορινθο, όπου είχαν συγκεντρωθεί οι ηγέτες του κινήματος, και μετά την άρνηση των να ακολουθήσουν τις οδηγίες του, ο Μεταξάς συνειδητοποίησε οτι το κίνημα αργά ή γρήγορα θα αποτύγχανε. Αποφάσισε λοιπόν να κατευθυνθεί στην Πάτρα με το αυτοκίνητό του και να διαφύγει καθώς υπήρχε ο κίνδυνος συλλήψεώς του απο την κυβέρνηση. Τελικώς στην Πάτρα έφτασε με αμαξοστοιχία (που χρησιμοποιήθηκε ειδικά για την μεταφορά του) κατόπιν διαμεσολάβησης του Κωνσταντίνου Μανιαδάκη, του μετέπειτα υπουργού ασφαλείας της 4ης Αυγούστου και φρούραρχου τότε της Κορίνθου. Αφού αποβιβάστηκε στο Ρίου, διέμεινε μαζί με τον γαμπρό του Διάκο στην Πάτρα στο σπίτι κάποιου Γεωργίου. Μάλλον πρόκειται για τον Μιχαήλ Γεωργίου που όπως μας πληροφορει ο Τριανταφύλλου ήταν "πολιτευόμενος Πατρινός, φίλος του Μεταξά που διετέλεσε νομάρχης Κεφαλληνίας την περίοδο 1936-1941".


Όταν τα νέα περι αποτυχίας του κινήματος έφτασαν στην Πάτρα, ο Μεταξάς με τη βοήθεια ενός υπολιμενάρχου ονόματει Δασκαλόπουλου, επιβιβάστηκε σε ένα νορβηγικό φορτηγό πλοίο με το όνομα "Μπλαζέ" που φόρτωνε βακαλάο και διέφυγε στην Ιταλία. Στην φυγή του δεν τον ακολούθησε ο Διάκος, ο οποίος και συνελλήφθη λίγο αργότερα. Για τον υπολιμενάρχη Δασκαλόπουλο δεν βρήκα πολλά. Απ'οτι κοιταξα σε κάτι εκδόσεις για την ιστορία του Λιμενικού Σώματος μάλλον πρόκειται για τον Βασίλειο Δασκαλόπουλο, υπαξιωματικό του πολεμικού ναυτικού που μετατάχθηκε στο Λ.Σ. το 1920 με τον βαθμό του αρχιλιμενοφύλακα Β΄ και ο οποίος με τον νόμο του 1936 απο αρχικελευστής έγινε σημαιοφόρος Πληρωμάτων Λιμενικού Σώματος (ΠΛΣ). Το 1941 βρέθηκε να υπηρετεί ως βοηθός μαζί με τον αντιπλοίαρχο Αλεξανδράκη στο προξενικό λιμεναρχείο της Λισσαβώνας, το οποίο δεν υπάρχει σήμερα, φέροντας τον βαθμό του υποπλοιάρχου ΠΛΣ. Αξίζει να σημειωθεί οτι λιμενάρχης εκείνη την περίοδο ήταν Παύλος Ζουμης, ο οποίος αποστρατεύθηκε το 1926.


Αυτά τα oλίγα.

]]> http://www.iliablogs.gr/%ce%99%cf%83%cf%84%ce%bf%cf%81%ce%b9%ce%ba%ce%ac_%ce%98%ce%ad%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%b1/2008/12/24/%ce%94%ce%b7%ce%bc%ce%ae%cf%84%cf%81%ce%b9%ce%bf%cf%82_%ce%9c%ce%ac%ce%be%ce%b9%ce%bc%ce%bf%cf%82 Λυδήριος Ιστορικά Θέματα: Δημήτριος Μάξιμος 2008-12-25T03:35:00-05:00 2008-12-25T03:35:00-05:00
Γεννήθηκε την 8η Ιουλίου του 1873 στην Πάτρα και ήταν το δεύτερο παιδί του Επαμεινώνδα Μάξιμου (1830-1877) και της Ασπασίας Λόντου (1845-1927). Απο την πλευρά του πατέρα του καταγόταν απο σπουδαία Χιώτική εμπορική οικογένεια, μέλη της οποίας διακρίθηκαν στο εμπόριο, τον τραπεζικό κλάδο και την πολιτική. Η γιαγιά του απο την πλευρά του πατέρα του ήταν το γένος Ροδοκανάκη. Η δε μητέρα του ήταν κόρη του προέδρου της βουλής και δημάρχου Πατρέων, Ανδρέα Χ. Λόντου. Σπούδασε νομικά, οικονομικά και πολιτικές επιστήμες στην Αθήνα και ολοκλήρωσε τις σπουδές του στο Παρίσι. Η παράδοση της οικογένειας τον έσπρωξε προς τα οικονομικά. Έτσι παράλληλα με τις σπουδές του, το 1891, προσλήφθηκε στην εθνική τράπεζα και λίγα χρόνια αργότερα έγινε υποδιευθυντής της εθνικής τράπεζας της Πάτρας. Εδώ πρέπει να σημειωθεί οτι υποδιοικητής της Εθνικής τράπεζας την περίοδο 1889-1896 και εν συνέχεια διοικητής αυτής εως το 1911 ήταν ο θείος του, σύζυγος της αδερφής της μητέρας του, Βικτωρίας Λόντου, Στέφανος Στρέϊτ. Το 1901 έγινε μέλος της λιμενικής επιτροπής Πατρών.
Το 1911 ανέλαβε την διεύθυνση του κεντρικού καταστήματος των Αθηνών και το 1914 έγινε υποδιοικητής αυτής. Επτά χρόνια αργότερα εξελέγη διοικητής της Εθνικής τράπεζας, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1922 οπότε και απομακρύνθηκε απο την επαναστατική κυβέρνηση Πλαστήρα. Λίγο αργότερα αναχώρησε μαζί με την σύζυγό του για την Φλωρεντία όπου εγκαταστάθηκε. Το 1927 επέστρεψε στην Ελλάδα και προσλήφθηκε ως οικονομικός σύμβουλος του λαϊκού κόμματος, μέλος του οποίου ήταν τα πρώτα του ξαδέφια, Δημήτριος Λόντος, βουλευτής και υπουργός, και Γεώργιος Στρέϊτ, νομικός και βουλευτής. Η πρώτη σημαντική συμμετοχή του στα πολιτικά δρώμενα της εποχής αφορούσε τα χρυσά καλύμματα της Εθνικής Τράπεζας. Η διαφωνία αυτή οδήγησε τον Αύγουστο του 1927 στην αποχώρηση των μελών του Λαϊκού κόμματος απο την οικουμενική κυβέρνηση.

Κατα τη διάρκεια της δεκαετίας του '30 ο Μάξιμος αναμείχθηκε ενεργά στα πολιτικά πράγματα, ιδιαίτερα απο παρασκηνιακό επίπεδο. Στις 8 Ιουλίου 1931 ο Βενιζέλος συναντήθηκε μυστικώς με τον Μάξιμο παρακαλώντας τον να πείσει τον Τσαλδάρη, αρχηγό του λαϊκού κόμματος να αναγνωρίσει το πολίτευμα. Είναι γεγονός οτι ο Μάξιμος αν και ήταν μέλος του Λαϊκού Κόμματος διατηρούσε επαφές με τον Βενιζέλο και ήταν αποδεκτός απο όλες τις παρατάξεις, κυρίως λόγω των γνώσεών του πάνω στα οικονομικά ζητήματα. Αυτό άλλωστε φάνηκε και τον Σεπτέμβριο του 1931 όταν ο Βενιζέλος μετά την παραίτηση του Διομήδη απο την διοίκηση της Εθνικής Τράπεζας και εν μέσω οικονομικής κρίσης, του πρότεινε την θέση του διοικητού, την οποία και αρνήθηκε λόγω βασικών διαφωνιών ως προς τον τρόπο διοίκησης. Αν και δεν δέχθηκε την θέση που του προτάθηκε μέσω αρθρογραφίας προσπάθησε να προτείνει λύσεις προς την κυβέρνηση μεταξύ των οποίων ήταν η δημιουργία κοινής διοίκησης μεταξύ Εθνικής και τράπεζας Ελλάδος κ.α. Μετά τη δημοσίευση των απόψεων εκλήθη απο τον πρωθυπουργό Ελευθέριο Βενιζέλο χωρίς όμως δυστυχώς να υπάρξει συμφωνία ως προς την αντιμετώπιση της κρίσης. Τον Απρίλιο του 1932 μετά την παραίτηση Μαρή του προσφέρθηκε απο τον Βενιζέλο το υπουργείο οικονομικών το οποίο όμως αρνήθηκε.
Στις εκλογές του 1933 το Λαϊκό Κόμμα υπερίσχυσε του κόμματος των Φιλελευθέρων. Οι στρατηγοί όμως που ήταν βενιζελικοί αρνήθηκαν να παραδώσουν την εξουσία στον Τσαλδάρη επιδιώκοντας τον σχηματισμό στρατιωτικής κυβέρνησης. Γι'αυτό τον λόγο ο Βενιζέλος επικοινώνησε με τον Μάξιμο για να τον πληροφορήσει για τα γεγονότα προτρέποντας παράλληλα να ενημερώσει τον Τσαλδάρη, πράγμα που έκανε. Ο Τσαλδάρης παρ'ολα αυτά αρνήθηκε να δώσει την συγκατάθεσή του εμμένοντας στην άποψή του για σχηματισμό κυβέρνησης απο του λαϊκούς. Τελικά οι στρατηγοί μη μπορώντας να συμφωνήσουν, αναγκάστηκαν να αφήσουν τον Τσαλδάρη να σχηματίσει κυβέρνηση στην οποία συμμετείχε και ο Μάξιμος, έχοντας το υπουργείο των εξωτερικών, αν και εξωκοινοβουλευτικός. Τον ίδιο χρόνο εξελέγη αριστιδίν γερουσιαστής. Στις 7 Μαρτίου στο σπίτι του, το γνωστό Μέγαρο Μαξίμου, πραγματοποιήθηκε συνάντηση μεταξύ Οθωναίου και Τσαλδάρη, ο οποίος ακόμα δεν είχε σχηματίσει επίσημα κυβέρνηση προκειμένου να βολιδοσκοπήσει ο πρώτος τις σκέψεις του δεύτερου σχετικά με το θέμα της αμνηστίας του Πλαστήρα.

Παράλληλα εκρεμούσε και το θέμα της παραπομπής του Βενιζέλου σχετικά με την ηθική αυτουργία του στο παρ'ολιγον πραξικόπημα του '33. Ο Μάξιμος ως υπουργός εξωτερικών είχε ήδη ενημερώσει τον Τσαλδάρη οτι η διεθνής κοινότητα δεν θα αποδεχόταν καμία απόφαση καταδίκης του Βενιζέλου συμβουλευοντάς τον παράλληλα να τον αμνηστεύσει. Πράγματι ο Τσαλδάρης, αφού σχημάτισε και ο ίδιος άποψη, αποφάσισε να βαδίσει προς την κατεύθυνση που του είχε υποδείξει ο Μάξιμος αμνηστεύοντας τον Βενιζέλο.
Όσον αφορά την θητεία του Μάξιμου στο υπουργείο εξωτερικών αυτή μόνο επιτυχής μπορεί να θεωρηθεί. Οι καλές εντυπώσεις που δημιούργησε στις διεθνείς διασκέψεις όπως σε αυτές της Διεθνης νομισματικής διάσκεψης και της δημοσιονομικής πολιτικής της ΚΤΕ, αλλά και τα διάφορα σύμφωνα που υπέγραψε με τις γείτονες χώρες βελτίωσαν την εικόνα της Ελλάδας προς το εξωτερικό. Συγκεκριμένα κατόπιν πρωτοβουλίας του Τούρκου υπουργού εξωτερικών υπεγράφη το ελληνοτουρκικό σύμφωνο αμοιβαίας εγγυήσεως της εδαφικής ακεραιότητας των δύο χωρών (14 Σεπτεμβρίου 1933) ενώ άρχισαν και οι συζητήσεις για την υπογραφή συμφώνου μεταξύ των βαλκανικών χωρών. Το πρόβλημα βέβαια που δημιουργήθηκε ήταν αν θα συμμετείχε η Βουλγαρία που είχε μεγάλη σημασία για την Τουρκία και την Ελλάδα. Η άρνηση της Βουλγαρίας ανάγκασε τον Μάξιμο να επισκεφθεί τις ηγεσίες των γειτονικών χωρών και να αρχίσει τις επαφές με τις Μεγάλες Δυνάμεις προκειμένου να πιεστεί η βουλγαρική ηγεσία να υπογράψει. Τον Δεκέμβριο του ίδιο χρόνο συναντήθη με τον βασιλιά της Γιουγκοσλαβίας Αλέξανδρο, απο τον οποίο και ρωτήθηκε αν υπήρχε κάποια μυστική συμφωνία μεταξύ Ελλάδας και Ιταλίας στο σύμφωνο του '28, κάτι βέβαια που αρνήθηκε. Αν και μεταξύ των βαλκανικών κρατών πλην Βουλγαρίας υπήρχε συμφωνία, δεν συνέβαινε το ίδιο και με τις Μεγάλες Δυνάμεις. Η Μ. Βρετανία και η Ιταλία προσπαθούσαν να καθυστερήσουν την υπογραφή του συμφώνου λόγω της σημαντικής συμμετοχής στην επίτευξη αυτού της Γαλλίας. Στα ταξίδια που πραγματοποίησε ο Μάξιμος στη Ρώμη και το Λόνδίνο φάνηκε η αντίθεση των χωρών αυτών. Με την επιστροφή του Μάξιμου στην Ελλάδα πραγματοποιήθηκε συμβούλιο πολιτικών αρχηγών στο οποίο αποφασίστηκε η υπογραφή του βαλκανικού συμφώνου μεταξύ της Ελλάδας, της Γιουγκοσλαβίας, της Ρουμανίας και της Τουρκίας. Πράγματι στις 9 Φεβρουαρίου 1934 υπεγράφη στην Αθήνα παρά την αντίρρηση της Αγγλίας και της Ιταλίας. Η πληροφορία όμως οτι το συγκεκριμένο σύμφωνο υπήρχε περίπτωση να οδηγήσει την Ελλάδα σε πόλεμο με την Ιταλία προκάλεσε τις έντονες αντιδράσεις της αντιπολίτευσης κατα της κυβερνήσεως, η οποία με διευκρινιστικές ερμηνείς προσπάθησε να εκτονώσει την όλη κατάσταση. Τελικώς η κυβέρνηση υποχώρησε αρνούμενη να υπογράψει τις στρατιωτικές συμβάσεις με τις άλλες χώρες, που αποτελούσαν ίσως και το ουσιαστικότερο κομμάτι του συμφώνου.
Τον Ιανουάριου του 1935 παραιτήθηκε απο το υπουργείο εξωτερικών προκειμένου να ταξιδέψει στο εξωτερικό για λόγους υγείας. Η παραίτησή του έγινε δεκτή μόλις στις 2 Μαρτίου 1935, εποχή που είχε ξεσπάσει το κίνημα του '35. Τελικά επανήλθε στην θέση του υπουργού εξωτερικών την 13η Ιουλίου.
Με τον σχηματισμό της κατοχικής κυβέρνησης Τσολάκογλου, ο πρωθυπουργός προσκάλεσε πολιτικούς άνδρες της εποχής προκειμένου να στηρίξουν την νέα κυβέρνηση. Μεταξύ αυτών που απεδέχθησαν την πρόσκληση και τον επισκέφθηκαν ήταν και ο Δημήτριος Μάξιμος. Η κίνησή του βέβαια να τον επισκεφθεί δεν ήταν πράξη αποδοχής του νέου καθεστώτος αλλά μάλλον ένδειξη ανοχής προς την νέα κυβέρνηση, η οποία έπρεπε να θέσει κάποιες βάσεις έτσι ωστε να βγεί απο το οικονομικό τέλμα που βρισκόταν το κράτος λόγω του πολέμου. Εκτός απο τον Μάξιμο, τον Τσολάκογλου επισκέφθησαν οι Πάγκαλος, Γονατάς, Κωνσταντίνος Τσαλδάρης, Παπανδρέου κ.α. Το 1947 σε μια δύσκολη περίοδο για την Ελλάδα με τη βοήθεια των Αμερικανών σχημάτισε κυβέρνηση συνασπισμού (Επτακέφαλος Κυβέρνησις). Λόγω της αποτυχίας της κυβερνήσεως στο στρατιωτικό σκέλος, ο Μάξιμος υπέβαλε παραίτηση στα τέλη Αυγούστου του ίδιου χρόνου.
Απεβίωσε απο συγκοπή καρδιάς στις 16 Οκτωβρίου του 1955 στην Αθήνα. Η κηδεία του πραγματοποιήθηκε στην εκκλησία του Α΄ νεκροταφείου Αθηνών όπου και ενταφιάστηκε. Ήταν ανεπίσημη και δεν αποδόθησαν τιμές πρωθυπουργού κατόπιν παρακλήσεως της οικογένειας. Τάφος της οικογένειας Μαξίμου υπάρχει και στο α΄ νεκροταφείο Πατρών όπου είναι ενταφιασμένος ο πατέρας του Επαμεινώνδας. Συγκεκριμένα βρίσκεται δίπλα σε αυτούς των Λόντου και Χαραλάμπη (συγγενικοί δηλαδή-Η πεθερά του Επαμεινώνδα ήταν το γένος Χαραλάμπη) στον λόφο των αγωνιστών. Δυστυχώς επειδή δεν κατοικούν απόγονοι αυτών των οικογενειών, απ'οσο μπορώ να γνωρίζω, στην Πάτρα τα ταφικά αυτά μνημεία έχουν περιέλθει σε κακή κατάσταση. Ήταν παντρεμένος με την Ειρήνη Μανούση και δεν είχε απογόνους. Ανηψιός του ήταν ο Γεώργιος Οικονομόπουλος, υπουργός δικαιοσύνης στην κυβέρνηση εθνικής ενότητας.
Η βιβλιοθήκη του Μάξιμου δωρήθηκε μετά τον θάνατό του, σύμφωνα μάλλον με την διαθήκη του, στον δήμο Πατρέων. Το όνομά του άλλωστε υπάρχει στην εντοιχισμένη πλάκα των δωρητών της βιβλιοθηκης. Για να τον τιμήσει ο δήμος Πατρέων έδωσε το όνομά του σε έναν δρόμο της πόλης, στην περιοχή Χαλκωματά, κοντά στο Σκαγιοπούλειο. Σχετικά τώρα με το ομώνυμο μέγαρο που βρίσκεται επι της Ηρώδου Αττικού και φιλοξενεί την πρωθυπουργική κατοικία πληροφορίες μπορείτε να βρείτε εδώ. ]]> http://www.iliablogs.gr/%ce%99%cf%83%cf%84%ce%bf%cf%81%ce%b9%ce%ba%ce%ac_%ce%98%ce%ad%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%b1/2008/12/11/%ce%9f%ce%b9%ce%ba%ce%bf%ce%b3%ce%ad%ce%bd%ce%b5%ce%b9%ce%b1_%ce%9a%cf%8c%ce%bb%ce%bb%ce%b1 Λυδήριος Ιστορικά Θέματα: Οικογένεια Κόλλα 2008-12-11T17:38:00-05:00 2008-12-11T17:38:00-05:00
Η ιστορία της οικογένειας αυτής στην Πάτρα ξεκινάει το 1828 όταν και εγκαθίσταται στην Πάτρα, προερχόμενος απο τη Ζάκυνθο, ο γενάρχης του πατραϊκού κλάδου, Μιχαήλ Δ. Κόλλας (1797 - 1873). Η καταγωγή του ήταν απο τη Χίο αλλά μετά την καταστροφή της απο τους Οθωμανούς κατέφυγε στη Ζάκυνθο για να καταλείξει στην Πάτρα. Σχεδόν αμέσως ασχολήθηκε με το εμπόριο σταφίδας και το Real estate, όπως θα λέγαμε σήμερα την αγορά εκτάσεων και ακινήτων, απο τα οποία απέκτησε τεράστια κινητή και ακίνητη περιουσία. Εκτός απο το εμπορικό κατάστημα στην Πάτρα, άνοιξε και υποκατάστημα στο Λονδίνο, το οποίο κυρίως διαχειρίστηκαν οι γιοί του Ανδρέας και Δημήτριος Κόλλας.

Ήδη απο το 1866 η οικογένεια παρουσιάζεται να έχει δανειστικές δραστηριότητες που δεν περιορίζονται μόνο στην Πάτρα αλλά επεκτείνονται στην ευρύτερη περιοχή της Πελοποννήσου. Ειδικά απο τα τέλη του 19ου αιώνα τα τραπεζικά προνόμια της οικογενειακής επιχείρησης αυξάνονται καθώς λόγω της σταφιδικής κρίσης το κράτος παραχώρησε αρκετά δικαιώματα μεταξύ των οποίων αυτό της εκποίησης του ενεχύρου κ.α.  Στη σταφιδική κρίση του 1893 ο εμπορικός οίκος Κόλλα ήταν ένας εκ των λιγοστών που κατάφερε να περάσει σχεδόν αλώβητος την κρίση. Όπως παρατηρεί ο Χρήστος Μούλιας στο βιβλίο του "Το λιμάνι της σταφίδας " (εκδόσεις περι τεχνών) ο λόγος για τον οποίο απέφυγε την καταστροφή ήταν γιατί εμπορευόταν κατα παραγγελία ή επι προμήθεια. Με την παράλληλη πτώχευση της πλειονότητας των ελληνικών εμπορικών οίκων, η οικογένεια Κόλλα ενίσχυσε ακόμη περισσότερο την παρουσία της. Αξίζει να σημειωθεί οτι τον ενεργότερο ρόλο απο τους γιούς του Μιχαήλ διαδραμάτισε ο Ανδρέας Μ. Κόλλας, ο οποίος διατηρούσε κατάστημα επι της Ρήγα Φεραίου, εκεί που σήμερα είναι το εμπορικό κέντρο "Κόλλα". (Επί της Ρήγα Φεραίου υπάρχει η πόρτα του σπιτιού με την επιγραφή στο πάνω μέρος "Μιχαήλ Α. Κόλλα") Άλλωστε η δύναμη της οικογένειας αποτυπώνεται και στην δολοφονική επίθεση του αναρχικού Μάτσαλη εναντίον του Ανδρέα Κόλλα και του Διονυσίου Φραγκόπουλου, που είχε ως αποτέλεσμα τον τραυματισμό του πρώτου και τον θάνατο του δεύτερου, και αυτό γιατί στις δηλώσεις του είπε: "Φονεύσας δεν απέβλεψα εις τα πρόσωπα, αλλά κτύπησα το Κεφάλαιον", γεγονός που σημαίνει οτι ο Ανδρέας Κόλλας αποτελούσε τον χαρακτηριστικότερο αντιπρόσωπο του λεγόμενου κεφαλαίου. Η παρακμή του λιμανιού της Πάτρας και η ενασχόληση των μελών της οικογενείας με άλλους τομείς πέραν του εμπορίου οδήγησαν στο κλείσιμο του εμπορικού οίκου το 1954 που μέχρι τότε υπολειτουργούσε.

Τα μέλη της οικογένειας Κόλλα λόγω της συχνής επαφής τους με τα ευρωπαϊκά ήθη και έθιμα αλλά και λόγω της οικονομικής τους ευχέρειας αποτέλεσαν μέλη της πατρινής ελιτ εισάγοντας καινοτόμες συνήθειες, προοδευτικές για την τότε εποχή. Χακτηριστική περίπτωση είναι το τέννις club που είχε ιδρύσει μια ολιγομελής ομάδα πατρινών και ξένων εμπόρων, και στην οποία συμμετείχαν οι Φωκίων, Κωνσταντίνος και Μιχαήλ Κόλλας. Εδώ πρέπει να σημειωθεί οτι ήταν οι μοναδικοί Έλληνες-μέλη του club αυτού καθώς οι άλλοι ήταν μέλης της αγγλικής παροικίας. Αλλά και άλλος ένας, ο Σοφοκλής Κόλλας, ασχολήθηκε με τον αθλητισμό διατελώντας πρόεδρος του Ναυτικού Ομίλου Πατρών καθώς και αθλητής του σκί, όντας μάλιστα ο πρώτος δάσκαλος του σκι του Ορειβατικού συλλόγου Πατρών. Το ίδιο και ο Δημήτριος Κόλλας  που ήταν μέλος του διοικητικού συμβουλίου της Παναχαϊκής την περίοδο 1904-1905 & 1908-1909.

Εκτός απο τον αθλητισμό τα μέλη της οικογένειας Κόλλα δεν θα μπορούσαν να λείπουν και απο τις κοινωνικές και καλλιτεχνικές δραστηριότητες. Ο Μιχαήλ Κόλλας ήταν ένας απο τους χρηματοδότες του δημοτικού θεάτρου προσφέροντας το ποσό των 1.000 δραχμών ενώ ο Ανδρέας συμμετείχε στην επιτροπή ανεγέρσεως του α΄ νεκροταφείου Πατρών και είχε χρηματίσει πρόεδρος του πτωχοκομείου. Η ισχύ της οικογενείας αποδεικνύεται και απο την θέση του οικογενειακού τάφου τους στο Α΄ νεκροταφείο Πατρών καθώς βρίσκεται στην Αλέα των τραπεζιτών, στο κεντρικότερο και ακριβότερο σημείο του νεκροταφείου. Αλλά και το μέγεθος αυτού αναδεικνύει την αίγλη της οικογένειας. Η Καϊκά - Μαντανίκα περιγράφοντας το ταφικό μνημείο λέει οτι "πρόκειται για εναν ναϊσκο ιωνικού ρυθμού υψωμένο σε κρηπίδωμα, ο οποίος αποτελεί στολίδι του νεκροταφείου".

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει και η έπαυλις της οικογενείας στο Μπεγουλάκι που σήμερα βρίσκεται στο χώρο των ΤΕΙ. "Κατασκευασμένη  στα τέλη του 19ου αιώνα παραπέμπει σε αγροτόσπιτα ιταλικής επαρχίας ενώ χαρακτηριστικοί είναι οι πυργίσκοι που υπάρχουν και που προσδίδουν γραφικότητα και κοσμοπολίτικη διάθεση" αναφέρει η Μαρία Κακούρη-Βουδούρογλου στο βιβλίο της "Πάτρα-Παλαιά σπίτια, κτίσματα και μνημεία" (εκδόσεις Εστία). Παλιότερα μάλιστα υπήρχε και τερέν τέννις, το οποίο αποτυπώνεται σε ορισμένες φωτογραφίες που υπάρχουν στο βιβλίο με το αρχείο Μόρφυ. Οι αποθήκες Κόλλα, που βρίσκονται επι της Πατρέως και Αγίου Ανδρέα, δωρήθηκαν στη δημοτική βιβλιοθήκη απο τους Φωκίων και Μιχαήλ Κόλλα. Επίσης υπάρχει το τοπωνύμιο Κολλαριά Ξυροκάμπου, στο Καστρίτσι, που προέρχεται απο εκτάσεις των παραπάνω.

Οι Κωνσταντίνος και Κίμων Κόλλας ακολούθησαν το διπλωματικό σώμα. Ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος μάλιστα στο "Ημερολόγιο" αναφέρεται στον Κωνσταντίνο Κόλλα που ήταν πρεσβευτής στο Κάϊρο την περίοδο της κατοχής. Ένα άλλο μέλος της οικογένειας, η Σοφία Κόλλα, κόρη του Ανδρέα, παντρεύτηκε τον Γεώργιο Τοπάλη, σταφιδέμπορα και δήμαρχο Πατρέων. Τέλος σχετικά με το αρχείο των Κόλλα πρέπει να αναφερθεί το ακόλουθο περιστατικό. Κατα τη διάρκεια της κατασκευής του εμπορικού κέντρο "Κόλλα", το αρχείο της οικογένειας πετάχτηκε στα σκουπίδια. Η Αναστασία Κολοκοτσά που διατηρεί μαγαζί στην περιοχή βρήκε το αρχείο και το μάζεψε απο τα σκουπίδια. Στη συνέχεια ο απόγονος των Κόλλα, και πρώην ιδιοκτήτης του αρχείου, το διεκδίκησε καταφεύγοντας στα δικαστήρια. Η μήνυση τελικά αποσύρθηκε και το αρχείο παρέμεινε στην κ. Κολοκοτσά ενώ άλλο ένα μέρος αυτού βρίσκεται στα γενικά αρχεία του κράτους. Πραγματικά ελπίζω να ασχοληθεί κάποιος με το αρχείο και γενικότερα με τους Κόλλα καθώς η προσφορά της ακόμη και σήμερα δεν έχει αναγνωριστεί.

Σήμερα κανένας απόγονος αυτής δεν διαμένει στην Πάτρα. ]]> http://www.iliablogs.gr/%ce%99%cf%83%cf%84%ce%bf%cf%81%ce%b9%ce%ba%ce%ac_%ce%98%ce%ad%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%b1/2008/11/27/%ce%88%cf%80%ce%b1%cf%85%ce%bb%ce%b9%cf%82_%ce%9b%cf%85%ce%bc%cf%80%ce%b5%cf%81%cf%8c%cf%80%ce%bf%cf%85%ce%bb%ce%bf%cf%85 Λυδήριος Ιστορικά Θέματα: Έπαυλις Λυμπερόπουλου 2008-11-28T01:20:00-05:00 2008-11-28T01:20:00-05:00 Ίσως μερικοί απο εμάς να έχουν παρατηρήσει καθώς περνάνε απο το νοσοκομείο 409 μια παλιά εγκαταλελειμένη και ετοιμόρροπη βίλλα που πολύ συχνά στην εξώπορτα αυτής υπάρχουν αφημένα μερικά στεφάνια. Αν κάποιος σταθεί και την κοιτάξει καλύτερα γρήγορα θα συνειδητοποιήσει οτι πρόκειται για ένα παλιό αρχοντικό που σίγουρα αποτελεί κόσμημα για την ευρύτερη περιοχή. Πέραν όμως της αρχιτεκτονικής του και αισθητικής του αξίας έχει και μεγάλη ιστορική σημασία.


Η έπαυλις Λυμπερόπουλου πήρε το όνομά της απο τον πατρινό αρχιμανδρίτη Αθανάσιο Λυμπερόπουλο, ο οποίος με διαθήκη του ίδρυσε το ίδρυμα "Άρτος ζωής" στο οποίο και κληροδότησε όλη την περιουσία του μεταξύ των οποίων ήταν και αυτή η έπαυλις. Κατα την περίοδο της κατοχής στην Πάτρα, η έπαυλις χρησιμοποιήθηκε ως φυλακή με αποτέλεσμα να βρούν τραγικό θάνατο πολλοί Έλληνες αγωνιστές. Το οίκημα βρίσκεται σε μια αρκετά μεγάλη έκταση στρεμμάτων ενώ στην άκρη του οικοπέδου βρίσκεται και ένα εκκλησάκι.


Παρ'ολη βέβαια την ιστορική αξία του το οίκημα βρίσκεται σε πραγματικά αξιοθρήνητη κατάσταση. Το ίδρυμα "Άρτος ζωής", το οποίο εδρεύει στην Αθήνα, δεν φαίνεται να ενδιαφέρεται για την συντήρησή του. Οικονομικό πρόβλημα δεν νομίζω να υπάρχει καθώς έχει μεγάλη περιουσία όπως για παράδειγμα ο ναός του Αγίου Γεωργίου Χωματιανών στο Μαρούσι, ναός με εξαιρετική ιστορία καθώς εκεί υπάρχουν και οι τάφοι της πλούσιας αθηναϊκής οικογένειας των Χωματιανών, ο οποίος πουλήθηκε απο το ίδρυμα το 1989, με απόφαση του εφετείου, παρ'ολο που Αθανάσιος Λυμπερόπουλος το είχε κληροδοτήσει με τον όρο του αναπαλλοτρίωτου!


Αν και τα μέλη του δ.σ. του ιδρύματος δεν έχουν ενδιαφέρθει, απ'οτι φαίνεται, για την έπαυλη, φρόντισαν να ενδιαφερθούν μην κανείς πατήσει το πόδι του στο εγκαταλελειμένο αυτό κτίριο τοποθετώντας τον τελευταίο, υποθέτω, χρόνο προειδοποιητικές πινακίδες στην περίμετρο του οικοπέδου που γράφουν: "Ιδιοκτησία ιδρύματος Άρτος Ζωής. Απαγορεύεται Αυστηρώς η είσοδος".


Παρακάτω παρουσιάζονται παλιότερες φωτογραφίες που τραβήχτηκαν πριν την ανάρτηση της απαγορευτικής πινακίδας. Επίσης ενημερωτικά σας λέω οτι υπάρχει μια παλιά φωτογραφία με την έπαυλη στο βιβλίο ¨Η Πάτρα στις αρχές του 20ου αιώνα, μέσα απο γυάλινες φωτογραφικές πλάκες" (εκδόσεις TYPORAMA).


]]> http://www.iliablogs.gr/%ce%99%cf%83%cf%84%ce%bf%cf%81%ce%b9%ce%ba%ce%ac_%ce%98%ce%ad%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%b1/2008/11/11/%ce%a0%ce%b5%cf%81%ce%b9_%ce%ba%ce%b1%cf%84%ce%b1%ce%b3%cf%89%ce%b3%ce%ae%cf%82_%ce%92%ce%b1%cf%81%ce%bf%cf%85%ce%be%ce%ae%ce%b4%cf%89%ce%bd Λυδήριος Ιστορικά Θέματα: Περι καταγωγής Βαρουξήδων 2008-11-11T20:30:00-05:00 2008-11-11T20:30:00-05:00
Για τις ανάγκες του αγώνα της ανεξαρτησίας ο Αντώνιος Σπηλιωτόπουλος κατόπιν προτροπών των αδερφών του εγκαταστάθηκε στις αρχές του 1821 στο Δούκα της Ηλείας προκειμένου να φτιάξει πυριτιδόμυλους και να ενισχύσει τον εκεί αγώνα των επαναστατών. Ο Αντώνιος Σπηλιωτόπουλος ήταν σύμφωνα με ένα παλιό ανυπόγραφο φυλλάδιο σχετικά με την οικογένεια Σπηλιωτόπουλου α΄ εξάδελφος του Σπυρίδωνα Σπηλιωτόπουλου, υπασπιστή του Κολοκοτρώνη, πληρεξούσιου, στρατηγού και δημάρχου Ναυπλίου, και του Νικολάου Σπηλιωτόπουλου, αδερφού του προηγούμενου και αγωνιστή του '21. Οι απόγονοι του Αντωνίου πήρα το όνομα Μπαρουξής, που στη συνέχεια μετατράπηκε σε "Βαρουξής". Η προέλευση του ονόματος προφανώς έχει σχέση με την ιδιότητα των μελών της οικογένειας κατα τη διάρκεια της επαναστάσεως του '21 που δεν ήταν άλλη απο την κατασκευή μπαρουτιού. Το επάγγελμα του μπαρουξή άλλωστε ειδικά στην Δημητσάνα ήταν αρκετά διαδεδομένο.
Γιός (μάλλον) του Αντωνίου ήταν ο Ανάστος Μπαρουξής που έδρασε κατα τη διάρκεια του 1821 συντηρώντας δικό του στρατιωτικό σώμα. Απο ένα σημείο και μετά οι Βαρουξήδες εμφανίζονται εγκατεστημένοι στον Πύργο Ηλείας να ασχολούνται κυρίως με την δημοσιογραφία και περιστασιακά με την πολιτική όπως οι Αναστάσιος, ίσως(;) εγγονός του Ανάστου, και Λεωνίδας Βαρουξής, δήμαρχος Πύργου και πολιτευτής αντίστοιχα. Ο τελευταίος είναι ο ιδρυτής της γνωστής εφημερίδας "Πατρίς" ενώ είχε εργαστεί και στον Βλάσση Γαβριηλίδη, τον "πατέρα της δημοσιογραφίας". Και ο αδερφός του Κωνσταντίνος εργάστηκε ως δημοσιογράφος διατηρώντας δική του εφημερίδα την "Αυγή". Σχετικά με τον τύπο της Ηλείας σημαντικές πληροφορίες περιέχονται σε ένα μικρο φυλλάδιο με τίτλο "Οι εφημερίδες της Ηλείας" του Βύρωνος Δάβου. Η συνέχεια νομίζω είναι γνωστή. ]]> http://www.iliablogs.gr/%ce%99%cf%83%cf%84%ce%bf%cf%81%ce%b9%ce%ba%ce%ac_%ce%98%ce%ad%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%b1/2008/11/04/%ce%a4%ce%b1_%ce%96%ce%b1%cf%8a%ce%bc%ce%b1%ce%af%ce%b9%ce%ba%ce%b1 Λυδήριος Ιστορικά Θέματα: Τα Ζαϊμαίικα 2008-11-04T18:22:00-05:00 2008-11-04T18:22:00-05:00
Στο κτήμα Ζαΐμη εκτός απο την εξοχική κατοικία, υπάρχει και το εκκλησάκι της Αγίας Λουκίας, που είναι αφιερωμένο στην Λουκία Φωκίωνος Νέγρη, σύζυγο του Ασημάκη Ζαΐμη, αντιστράτηγου και γιού του Θρασύβουλου. Μέσα στο εκκλησάκι υπάρχουν ταφικές κρύπτες για τα μέλη της οικογένειας. Να σημειωθεί οτι ο τάφος του Αλέξανδρου Ζαΐμη, πρωθυπουργού και προέδρου της Δημοκρατίας, δεν βρίσκεται στο εκκλησάκι αλλά στην είσοδο του Α΄ νεκροταφείου Αθηνών. Την εικονογράφηση του παρεκκλησιού έχει κάνει ο σπουδαίος αγιογράφος Φώτης Κόντογλου (1935). Στούς τοίχους παριστάνονται διάφορα τοπία της περιοχής (όπως η Βαράσοβα απέναντι). Στο "Ιστορικό λεξικό των Πατρών" ο Τριανταφύλλου περιλαμβάνει εσωτερικές περιγραφές όπως αυτή του Ζία που αναφέρει οτι "στην τοιχογραφία πάνω απο την πόρτα οι έξι Ζαΐμηδες με επικεφαλής τον γηραιό πρόεδρο της δημοκρατίας κρατούν ομοίωμα της εκκλγσίας" ενώ η Λουκία Ζαΐμη, σε άλλο σημείο της τοιχογραφίας παρουσιάζεται ως ανάερη μορφή που ανεβαίνει στους ουρανούς. Κατα την μαρτυρία όμως του κ. Δάλλα, εγγονού του Θρασύβουλου Ζαΐμη, στην τοιχογραφία δεν απεικονίζεται ο πρόεδρος Αλέξανδρος Θρ. Ζαίμης αλλά ο Ασημάκης Θρ. Ζαΐμης με τους πέντε γιούς του: τον Θρασύβουλο Ασ. Ζαΐμη (Αντιστράτηγο, Γενικό Επιθεωρητή Στρατού), τον Φωκίωνα Ασ. Ζαΐμη (Νομικό, Υπουργό), τον Αλέξανδρο Ασ. Ζαΐμη (Νομικός Επιχειρηματία), τον Φίλιππο Ασ. Ζαΐμη (Χημικό, Επιχειρηματία), τον Κωνσταντίνο Ασ. Ζαΐμη (Νομικός Αγρότης Φιλόσοφο).

Ακόμα πέρα της Λουκίας Ζαΐμη – Νέγρη να ανεβαίνει προς τους ουρανούς απεικονίζεται το κτήμα, η θέα προς τον Πατραϊκό κόλπο με τα απέναντι βουνά της Αιτωλοακαρνανίας και στην κάτω δεξιά γωνία τέσσερα μικρά παιδιά, η Ελένη-Χρυσάνθη Δάλλα – Θρ. Ζαΐμη (Αρχιτέκτων), η Λουκία Δρούλια - Θρ. Ζαΐμη (Δρ. Φιλόλογος – Ιστορικός), η Ελισάβετ Παπασπύρου - Φ. Ζαΐμη (Σκηνογράφος – Ενδυματολόγος) και ο Ανδρέας Φ. Ζαΐμης (Πολιτικός). (Κατα μαρτυρία του κ. Δάλλα)

Στο εξοχικό σπίτι που υπάρχει στο κτήμα φιλοξενείται μεγάλο μέρος του αρχειακού υλικού της οικογένειας, τα οποία ανήκουν στον πρώην υπουργό Ανδρέα Φ. Ζαΐμη. Ένα ρεπορτάζ για το κτημα Ζαΐμη είχε κάνει ο δημοσιογράφος Αρβανίτης όταν παρουσίαζε στην ερτ την εκπομπή "απο που κρατα η σκούφια μας", στην οποία ήταν καλεσμένος ο Ανδρέας Φ. Ζαΐμης.
Ορίστε και ένα ποίημα του Θοδωρή Γκόνη με τίτλο "Στο χτήμα του Ζαΐμη":

Στο χτήμα του Ζαΐμη

Στα χίλια στρέμματα

ένα πρωί φύτρωσαν

τα δυό σου ψέμματα


Μα την Σάντα Λουκία

πούναι προστάτης μου

δεν πίστευα να γίνεις

ο παραβάτης μου


Γεμίσαν οι βραγιές μου

με λόγια άφυλλα

μαράθηκαν τα κρίνα

τα τριαντάφυλλα


Μα τον Διοσκουρίδη

μα τον Γεννάδιο

σε νόμιζα για φίλο

σε είχα γι΄Άγιο


Μαράθηκαν τα κρίνα

τα τριαντάφυλλα

τ'απατηλά σου λόγια

τα λόγια τ' άφυλλα

]]> http://www.iliablogs.gr/%ce%99%cf%83%cf%84%ce%bf%cf%81%ce%b9%ce%ba%ce%ac_%ce%98%ce%ad%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%b1/2008/10/25/%ce%9c%ce%b9%ce%b1_%cf%80%ce%b1%cf%84%cf%81%ce%b9%ce%bd%ce%ae_%ce%b1%cf%81%cf%87%cf%8c%ce%bd%cf%84%ce%b9%cf%83%cf%83%ce%b1_%cf%83%cf%84%ce%bf_%ce%b3%ce%b7%cf%81%ce%bf%ce%ba%ce%bf%ce%bc%ce%b5%ce%af%ce%bf_%ce%91%ce%b8%ce%b7%ce%bd%cf%8e%ce%bd Λυδήριος Ιστορικά Θέματα: Μια πατρινή αρχόντισσα στο γηροκομείο Αθηνών 2008-10-25T17:35:00-04:00 2008-10-25T17:35:00-04:00 Κοιτάζοντας στο αρχείο μου με ελληνικές εφημερίδες της δεκαετίας του ΄60 έπεσα τυχαία σε ένα δημοσίευμα της εφημερίδας "Η Βραδυνή" του Παύλου Κριναίου, το οποίο πραγματικά μου δημιούργησε αίσθηση (φύλλο:14.826). Ο τίτλος είναι "δύο γρηούλες πριγκίπισσες στο γηροκομείο των Αθηνών". Φαινομενικά δεν φαίνεται να υπάρχει κάποια σχέση του άρθρου με την Πάτρα. Διαβάζοντας όμως παρακάτω την επεξήγηση αυτού βλέπω: Η αιωνόβια πατρινή αρχόντισσα αφηγείται τη ζωή της και θυμάται το αρχοντικό τους. Φιλοξενούσαν βασιλείς και πρίγκιπες. Πρόκειται βέβαια για την Ελένη Φραγκοπούλου, κόρη του πλούσιου εμπόρου και τραπεζίτη Διονύσιου Φραγκόπουλου.


Ο Διονύσιος Φραγκόπουλος ήταν ένας απο τους επιφανέστερους οικονομικούς παράγοντες της Πάτρας καθώς ο τραπεζικός και εμπορικός οίκος του κατατασόταν στους σημαντικότερους της Ελλάδας. Ήταν μάλιστα και στενός φίλος με τον Ανδρέα Κόλλα, της ομώνυμης οικογενείας με την οποία θα ασχοληθούμε στην επόμενη δημοσίευση. Το αρχοντικό του επι των οδών Αγίου Ανδρέου-Πατρέως-Όθωνος Αμαλίας ήταν το μεγαλύτερο στην Πάτρα και είχε φιλοξενήσει κατα καιρούς τον Βασιλιά Γεώργιο Α΄, ο βασιλιάς της Γαλλίας Ναπολέων Γ΄ κ.α. Η ζωή του τέλειωσε βίαια και άδοξα στις 3 Νοεμβρίου του 1896 όταν και δέχθηκε επίθεση με μαχαίρι απο τον αναρχικό Δημήτριο Ματσάλη. Στην επίθεση αυτή χτυπήθηκε και ο Ανδρέας Κόλλας.


Πληροφορίες για την οικογένειά του δεν ήξερα, και δεν νομίζω οτι αναφέρονται σε κάποιο πατρινό βιβλίο, πέρα απο το ότι ήταν γιος του Ιωάννη Φραγκόπουλου και αδερφός του Αναστάση Φραγκόπουλου. Αν επίσης θυμάμαι καλά στο ταφικό μνήμα της οικογενείας στο Α΄ νεκροταφείο Πατρών δεν υπήρχε κάποιο άλλο όνομα (γι'αυτό όμως επιφυλάσσομαι). Με βάση όμως αυτό το δημοσίευμα αποδεικνύεται οτι είχε τρία παιδιά: την Ελένη Φραγκοπουλου, τον Γιάννη Φραγκόπουλο, ιατρό, και τον Δ. Φραγκόπουλου, διευθυντή της τεχνικής εταιρείας Πατρών. Παρακάτω φιλοξενούνται αποσπάσματα με τα λόγια της Ελένης Φραγκοπούλου
καθώς και δύο φωτογραφίες της που υπάρχουν στην εφημερίδα.


Το δημοσίευμα


Η Ελένη Φραγκοπούλου παρ'ολη την σεβαστήν ηλικίαν της, των 94 ετών της, διατηρεί την μνήμη της και την πνευματικήν της ευστροφίαν, είναι πολύ ευγενική και πρόθυμη, δεν μισεί αλλά και ούτε δυσφορεί για την μοίρα της, είναι σχεδόν ευχαριστημένη για την ηρεμία και την γαλήνη που ευρίσκει στο φιλόξενο και στοργικό ίδρυμα. Η φιλοσοφία της είναι απλή και καλοδιάθετη. Γιατί να φαρμακώνωμαι λέει για την ανάποδη την μοίρα μου; Αυτό ήτανε το θέλημα του θεού και η βουλή του πεπρωμένου μου. Το σπίτι μας στην Πάτρα ήτανε το μεγαλύτερο και ωραιότερο αρχοντικό της πολιτείας. Διατηρείται ακόμα στη συμβολή των οδών Αγίου Ανδρέου και Πατρέων με τα μπαλκόνια του, τις ξυλοσκαλισμένες οροφές του, τα μαρμάρινα τζάκι. Το αγόρασε προ πολλών ετών κάποιος που ήτανε στα νειάτα του γυρολόγος, μικροπωλητής και το διατηρεί στο παληό δομικό του ύφος χωρίς να αλλάξη τίποτε απο το εσωτερικό και εξωτερικό του. Ο πατέρας μου ήτα ο γνωστός Πατρτινός μεγαλέμπορος Διονύσιος Φραγκόπουλος που εδολοφονήθη το 1896 απο κάποιον κακοποιόν. Απο τα αδέρφια μου, ο Γ. Φραγκόπουλος ήταο γιατρός και ο Δ. Φραγκόπουλος, διευθυντής της τεχνικής εταιρείας Πατρών. Η περιουσία μας εξανεμίστηκε και αλλεπάλληλες οικογενειακές συμφορές μας εβύθισαν εις την φτώχειαν, την οδύνη, την οικονομική συντριβή... Στο πατρικό μας σπίτι φιλοξενήσαμεν επανειλη΄μένως τον βασιληά Γεώργιο τον Α΄, τον διάδοχο Κωνσταντίνο, τους πρίγκηπες Ανδρέα, Νικόλαον, Χριστόφορο, την πριγκήπισσα Μαρία Βοναπάρτη, σύζυγο του ύπατου αρμοστή της Κρήτης (μεταξύ των ετών 1896 - 1900). Στο αρχοντικό μας που αποτελέιται απο 24 μεγάλα δωμάτια και σαλόνια διατηρούσαμε 5-6 δωμάτια για τους φιλοξενούμενούς μας... Το καλοκαίρι πηγαίναμε στην Αιδηψό με την βασιλική οικογένεια...


-Σίγουρα θα γνωρίσατε κ. Φραγκοπουλου και τον αείμνηστο πολιτικό Δημήτριο Γούναρη και τις λοιπές προσωπικότητες της παλαιάς εποχής.


-Ο αείμνηστος Δημήτριος Γούναρης ήτο στενός φίλος με τον πατέρα μου και ερχότανε τα βράδυα στο σπίτι μας για να κουβεντιάση με φίλους του. Τον άκουγα με εκστατικό θαυμασμό να μιλάη και να αναπτύσση τις πολιτικές και κοινωνικές του ιδέες. Η φωνή του ήτο γλυκιά, τρυφερή και ευχάριστη, κι η ρητορική του ευφράδεια ήτο μοναδική και απαράμιλλη. Έβλεπα τον πατέρα μου με τους φίλους του να τον ακούνε σχεδόν μαγευμένοι. Γνώρισα επίσης του Ολυμπιονίκες του 1896 και 1900 Τόφαλο και Τσικλητήρα, τον διευθυντή της Ελευθέρας Σκηνής Κωνσταντίνο Χρηστομάνο, τις κορυφαίες τραγωδούς της παληάς εποχής, Παρασκευοπούλου, Βερώνη, Κοτοπούλη,. Τώρα δεν με απομένει, μου λέει με τραγική, χιουμοριστική παρατήρησιν, η παληά πατρινή δέσποινα παρα να γνωρίσω και τον μοιραίον Αρχάγγελο που θα με καλέση για το μεγάλο ταξίδι εκτός εάν η μοίρα μου μου επιφυλάσσει να κερδίσω τον τίτλο της αιωνόβιας. Εδώ στο φιλόξενο αυτό ίδρυμα που με φιλοξενεί προ διετίας ακόμα και τα γεροντάκια των 70 χρονών θεωρούνται... ανήλικοι ή ηλικιωμένοι έφηβοι.


Δυστυχώς δεν θα μάθουμε αν τελικά κέρδισε τον τίτλο της αιωνόβιας...

]]> http://www.iliablogs.gr/%ce%99%cf%83%cf%84%ce%bf%cf%81%ce%b9%ce%ba%ce%ac_%ce%98%ce%ad%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%b1/2008/10/19/%ce%a0%cf%81%ce%bf%cf%82_%ce%b1%cf%80%ce%bf%ce%ba%ce%b1%cf%84%ce%ac%cf%83%cf%84%ce%b1%cf%83%ce%b7_%cf%84%ce%b7%cf%82_%ce%b1%ce%bb%ce%ae%ce%b8%ce%b5%ce%b9%ce%b1%cf%82 Λυδήριος Ιστορικά Θέματα: Προς αποκατάσταση της αλήθειας 2008-10-19T18:45:00-04:00 2008-10-19T18:45:00-04:00
  1. Δεν αναφέρθηκα σε καμία περίπτωση στο ρεπορτάζ για την κόντρα στην μασονική στοά της Πάτρας, που με αφήνει παντελώς αδιάφορο, παρα μόνο στην αναφορά για την ιστορία αυτής.
  2. Το κείμενο δεν προέρχεται απο τη Βικιπαίδεια. Άλλωστε δεν περιέχεται καν σε αυτή γι'αυτό και υπάρχει η αόριστη αναφορά του κ. Φλαμή "τα στοιχεία τα έχω λάβει - αν ενθυμούμαι καλώς- απο τη Βικιπαίδεια". (Είδατε κανενα λινκ προς την επίμαχη σελίδα που επικαλείται;) Τυχαίνει μάλιστα να είμαι και διαχειριστής στην Βικιπαίδεια οπότε γνωρίζω την αλήθεια και απο δεύτερο χέρι.
  3. Το συγκεκριμένο άρθρο που αφορά την ιστορία της μασονίας στην Πάτρα δημοσιεύται μόνο σε αυτο το ιστολόγιο και αυτό αποδεινύεται εύκολα απο μια έρευνα στο google.
  4. Το κείμενο στο δημοσίευμα της εφημερίδας Κόσμος δημοσιεύθηκε αυτούσιο, πραγμα το οποίο κακώς διαψεύδει ο κ. Φλαμής, και προς απόδειξη παραθέτω παρακάτω το δημοσίευμα της εφημερίδας καθώς και το κείμενο του ιστολογίου. Η δημοσίευση του ιστολογίου βρίσκεται εδώ

Νομίζω οτι ο κ. Φλαμής αρκέστηκε σε κάτι λιγότερο απο την μισή αλήθεια, γεγονός που προσωπικά με λυπεί ιδιαίτερα. Η δε αναφορά του στα υβριστικά σχόλια ανωνύμων (που δεν υπήρξαν) ήταν μάλλον παραπλανητική αφού ουσιαστικές απαντήσεις δεν έδωσε. Το μόνο που έδωσε ήταν το δικαίωμα σε μένα να ισχυρίζομαι ορθά οτι έκλεψε το συγκεκριμένο κείμενο απο το ιστολόγιο μου (Νομίζω η παραπάνω εικόνα τα λέει όλα). Δεν πρόκειται λοιπόν να δώσω συνέχεια στο όλο θέμα καθώς ήδη έχω ασχοληθεί αρκετά. ]]> http://www.iliablogs.gr/%ce%99%cf%83%cf%84%ce%bf%cf%81%ce%b9%ce%ba%ce%ac_%ce%98%ce%ad%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%b1/2008/10/16/%ce%8a%ce%b4%cf%81%cf%85%ce%bc%ce%b1_%ce%a1%cf%8c%ce%b4%ce%b7_%ce%9a%ce%b1%ce%bd%ce%b1%ce%ba%ce%ac%cf%81%ce%b7_-_%ce%a1%ce%bf%cf%8d%cf%86%ce%bf%cf%85 Λυδήριος Ιστορικά Θέματα: Ίδρυμα Ρόδη Κανακάρη - Ρούφου 2008-10-16T23:11:00-04:00 2008-10-16T23:11:00-04:00
Δεδομένου οτι ο Ρόδης Ρούφος ήταν πατρινός στην καταγωγή και οτι ήταν γιός του Λουκά Κανακάρη Ρούφου, υπουργού και βουλευτή Πατρών, θα έπρεπε έστω να υπάρχει μια αναφορά. Το ίδρυμα λοιπόν αυτό ιδρύθηκε θεωρητικώς το 1972, έτος θανάτου του Ρόδη. Το καταστατικό και η βασική ιδέα υπήρχε στην διαθήκη του, η οποία ομως κρατήθηκε κρυφή για δύο χρόνια καθώς μέσα σε αυτήν αναφέρονταν αντιδικτατορικές ιδέες, γεγονός που θα δημιουργούσε προβλήματα στην οικογένεια Ρούφου. Σύμφωνα με την διαθήκη σκοπός του ιδρύματος είναι η χορήγηση προπτυχιακών και μεταπτυχιακών υποτροφιών σε φοιτητές ελληνικής υπηκοότητας που σπουδάζουν επιστήμες, οι οποίες σχετίζονται με τον κοινωνικό προβληματισμό και την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Για το σκοπό αυτό κληροδότησε στο ίδρυμα και μερικά ακίνητα στο κέντρο των Αθηνών.

Αν και η διαθήκη του Ρούφου δημοσιεύθηκε μετά την πτώση της Χούντας, το ίδρυμα λειτουργούσε άτυπα απο το 1972. Ένας μάλιστα απο τους πρώτους που πήραν υποτροφία ήταν ο Μάκης Παρασκευόπουλος, σημερινός δήμαρχος του Πύργου. Στο διοικητικό συμβούλιο του ιδρύματος ήταν μεταξύ άλλων οι Γιάγκος Πεσματζόγλου, Αναστάσιος Πεπονής (ακόμα), Αλιβιζάτος, συνταγματολόγος, (ακόμα) κ.α. Πρόεδρος του ιδρύματος απο ιδρύσεώς του είναι η Εριέττα Ρούφου, το γένος νομίζω Σκαναβή, σύζυγος του Ρόδη. Το ίδρυμα μέχρι σήμερα λειτουργεί κανονικά χορηγώντας υποτροφίες σε φοιτητές. Η έδρα του είναι στο Κολωνάκι.
Οι παραπάνω πληροφορίες σχετικά με το ιστορικό του ιδρύματος προέρχονται απο τον γιό του Ρόδη, Θάνο Κανακάρη Ρούφο που είχε τον χρόνο να μου τα διηγηθεί.
Ρόδης  Κανακάρης - Ρούφος - Ποιός ήταν;
Γεννήθηκε το 1924 στην Αθήνα και ήταν γιος του Λουκά Κανακάρη Ρούφου, υπουργού, και εγγονός του Αθανασίου Κανακάρη Ρούφου, δημάρχου Πατρέων και υπουργού. Πήρε μέρος στην αντίσταση και σπούδασε νομικά στο πανεπιστήμιο Αθηνών. Ακολούθησε διπλωματική καριέρα (1949) και ανέλαβε διπλωματικές θέσεις στην Λευκωσία, την Βιέννη και το Παρίσι. Απο την εμπειρία του μάλιστα στην Λευκωσία εμπνεύστηκε και για τα θέματα κάποιων απο τα βιβλία του. Ενώ ήταν σχεδόν έτοιμος ο διορισμός του ως πρέσβης στο Λονδίνο ξέσπασε το κίνημα της 21ης Απριλίου. Ο Ρούφος αρνήθηκε να παρουσιαστεί στην υπηρεσία του με αποτέλεσμα αρχικώς να παυθεί για ένα εξάμηνο. Το ίδιο σκηνικό συνέχιστηκε και για τα επόμενα δύο εξάμηνα με αποτέλεσμα να παυθεί οριστικώς.
Μετά την απόλυσή του ασχολήθηκε ολοκληρωτικώς με την λογοτεχνία. Το σπίτι του μάλιστα κατα τη διάρκεια της Χούντας έγινε αντιδικτατορικό κέντρο. Ήταν μάλιστα απο αυτούς που προσπαθούσαν να πείσουν τον Σεφέρη να σπάσει την σιωπή του και να καταγγείλει την Χούντα των συνταγματαρχών. Απεβίωσε τελικώς σε νεαρή ηλικία στο Κολωνάκι το 1972. Είχε τιμηθεί με το βραβείο κρατικού μυθιστορήματος, Δώδεκα και Ουράνη. ]]> http://www.iliablogs.gr/%ce%99%cf%83%cf%84%ce%bf%cf%81%ce%b9%ce%ba%ce%ac_%ce%98%ce%ad%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%b1/2008/10/09/%ce%98%ce%b1%ce%bb%ce%bb%ce%ae%cf%82_%ce%98%ce%b5%ce%bf%ce%b4%cf%89%cf%81%ce%af%ce%b4%ce%b7%cf%82 Λυδήριος Ιστορικά Θέματα: Θαλλής Θεοδωρίδης 2008-10-09T20:07:00-04:00 2008-10-09T20:07:00-04:00
Γεννημένος το 1809, μάλλον στον Πύργο, καταγόταν απο την εύπορη οικογένεια Θεοδωρίδη, η οποία ήταν από τις πρώτες οικογένειες που εγκαταστάθηκαν με τα κοπάδια τους στη νεοσύστατη τότε πόλη του Πύργου εγκαταλείποντας την Δίβρη. Ως νέος μαθήτευσε δίπλα στον Λυκούργο Κρεστενίτη, ο οποίος του μετέδωσε την αγάπη του για τους Αρχαίους. Απόδειξη αυτής ήταν η μετατροπή του βαφτιστικού του "Διονύσης" σε "Θαλλής".

Με το ξέσπασμα της επανάστασης έσπευσε να πολεμήσει συγκροτώντας δικό του σώμα που υπαγόταν στους Σισίνηδες. Συμμετείχε έτσι σε μάχες στην Ηλεία (Σκαφιδιά κ.α), την Αττική καθώς και σε αυτή του Ριόλου. Παράλληλα για μια εποχή διετέλεσε γραμματέας και υπασπιστής των Σισινέων. Από την θέση αυτή απέκτησε τη δυνατότητα να βρίσκεται κοντά στις εξελίξεις, γεγονός που τον βοήθησε στις μετέπειτα συγγραφικές του ανησυχίες. Για την προσφορά του στον αγώνα τιμήθηκε πολλάκις απο την επίσημη πολιτεία.

Μετά την επανάσταση κατέλαβε διάφορες πολιτικές θέσεις όπως αυτή του αποθηκάριου του Πύργου. Ως αποθηκάριος δέχτηκε πολλές κατηγορίες για διαφθορά. Συγκεκριμένα κατηγορήθηκε οτι μαζί με τον πατέρα του και τον Πέτρο Αυγερινό, πιθανόν τον μετέπειτα δήμαρχο Πύργου, καταχράζονταν την κρατική περιουσία αποκομίζοντας τεράστια κέρδη. Παράλληλα με την πολιτική του σταδιοδρομία συνέγραψε την ιστορία της επαναστάσεως απο την δική του σκοπιά προκειμένου να διορθώσει ανακρίβειες άλλων ιστορικών.

Απεβίωσε κάπου στα 1880. Γιος του ήταν ο μεγαλοκτηματίας, δημοσιογράφος και διευθυντής της πρώτης σταφιδικής τράπεζας Αριστομένης Θεοδωρίδης και εγγονοί του οι Θαλλής και Βασίλειος Θεοδωρίδης, πολιτικός ο πρώτος και δημοσιογράφος (αριστεριστής) ο δεύτερος. ]]> http://www.iliablogs.gr/%ce%99%cf%83%cf%84%ce%bf%cf%81%ce%b9%ce%ba%ce%ac_%ce%98%ce%ad%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%b1/2008/10/03/%ce%a6%cf%89%cf%84%ce%bf%ce%b3%cf%81%ce%b1%cf%86%ce%af%ce%b1_%cf%84%ce%bf%cf%85_%ce%a0%ce%b1%cf%80%ce%b1%ce%b4%ce%b9%ce%b1%ce%bc%ce%b1%ce%bd%cf%84%cf%8c%cf%80%ce%bf%cf%85%ce%bb%ce%bf%cf%85 Λυδήριος Ιστορικά Θέματα: Φωτογραφία του Παπαδιαμαντόπουλου 2008-10-03T19:38:00-04:00 2008-10-03T19:38:00-04:00 Η εικόνα προέρχεται απο ταχυδρομικό δελτάριο της εποχής.

]]> http://www.iliablogs.gr/%ce%99%cf%83%cf%84%ce%bf%cf%81%ce%b9%ce%ba%ce%ac_%ce%98%ce%ad%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%b1/2008/10/01/%ce%99%cf%89%ce%ac%ce%bd%ce%bd%ce%b7%cf%82_%ce%94._%ce%a0%ce%b1%cf%80%ce%b1%ce%b4%ce%b9%ce%b1%ce%bc%ce%b1%ce%bd%cf%84%cf%8c%cf%80%ce%bf%cf%85%ce%bb%ce%bf%cf%82 Λυδήριος Ιστορικά Θέματα: Ιωάννης Δ. Παπαδιαμαντόπουλος 2008-10-01T21:45:00-04:00 2008-10-01T21:45:00-04:00 Ο Ιωάννης Παπαδιαμαντόπουλος γεννήθηκε στην Αθήνα και ήταν γιος του Δημητρίου Παπαδιαμαντόπουλου, του γνωστού "Στρατόλαου", ονομασία που έλαβε λόγω του ρόλου του στην έξωση του βασιλιά Όθωνα. Ο πατέρας του είχε αναπτύξει στενή σχέση με τα ανάκτορα, γεγονός που συνέβαλε και στην ανέλιξη του γιού του. Παππούς του Ιωάννη ήταν ο πλούσιος Πατρινός προύχοντας Ιωάννης Παπαδιαμαντόπουλος. Ήδη όμως μετά το τέλος της επανάστασης τα περισσότερα μέλη των Παπαδιαμαντοπουλέων, με εξαίρεση τον Παναγιώτη, είχαν εγκαταλείψει την Πάτρα και είχαν εγκατασταθεί στην Αθήνα.
Ο Ιωάννης Παπαδιαμαντόπουλος ακολούθησε όπως και ο πατέρας του τον στρατιωτικό κλάδο φοιτώντας στην σχολή Ευελπίδων, απ'οπου αποφοίτησε το 1860. Σταδιακά κατάφερε να ανέλθει στα υψηλότερα αξιώματα και να γίνει στρατηγός. Η στενή σχέση της οικογένειάς του με τα ανάκτορα συνεχίστηκε και μετά τον θάνατο του πατέρα του. Ο βασιλιάς Γεώργιος Α΄ σύντομα τον κατέστησε σε έναν απο τους σημαντικότερους συμβούλους του και συνεργάτες. Αρχικά διορίστηκε υπασπιστής του και στη συνέχεια αρχηγός του στρατιωτικού και βασιλικού οίκου.
Απο τη θέση του υπασπιστή, ο Παπαδιαμαντόπουλος διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο σε διάφορες έκρυθμες καταστάσεις. Μια απο αυτές ήταν και το πολιτικό κενό που παρουσιάστηκε μετά τις εκλογές της 17ης Νοεμβρίου 1902. Ο Γεώργιος Α΄ που υποστήριζε τον Θεοτόκη δεν ήταν πρόθυμος να δώσει την εντολή σχηματισμού κυβέρνησης στον Δηλιγιάννη, που είχε βγεί μεν νικητής, χωρίς όμως να καταφέρει να συγκεντρώσει την κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Στην προσπάθεια του να αγνοήσει τον Δηλιγιάννη, αρχικά πρότεινε στον πρόεδρο του Αρείου Πάγου, Σημαντήρα, να σχηματίσει κυβέρνηση, και μετά την άρνησή του επεξεργάστηκε σχέδιο σύμφωνα με το οποίο θα εγκαθιδρούσε στρατιωτική κυβέρνηση με πρωθυπουργό - ποιόν άλλο; - τον υπασπιστή του Ιωάννη Παπαδιαμαντόπουλο, ο οποίος βέβαια ήταν πρόθυμος. Η κυβέρνηση που θα δημιουργείτο βέβαια θα ήταν ουσιαστικά δικτατορική αφού δεν θα βασιζόταν στους κοινοβουλευτικούς θεσμούς.
Ο Δηλιγιάννης όμως έχοντας γνώση της κατάστασης κινήθηκε αστραπιαία οργανώνοντας δικό του κίνημα με περισσότερους αξιωματικούς. Μπροστά στον φόβο ενός επικείμενου κινήματος, που στόχο θα είχε τον ίδιο τον Γεώργιο, ο βασιλιάς υποχώρησε και έδωσε την εντολή σχηματισμού κυβέρνησης στον Δηλιγιάννη. Η χρησιμοποίηση του Παπαδιαμαντόπουλου απο τον βασιλιά για παρασκηνιακές υποθέσεις οδήγησε τον λαό στο να τον αποκαλέσει κοροϊδευτικά "Μαμμή" ή "παρακοιμώμενο". Το 1903 εξέδωσε στην Αθήνα ερμηνεία «Περί της στρατιωτικής ποινικής νομοθεσίας».
Απεβίωσε στις 27 Νοεμβρίου 1909 στην Αθήνα και ο επικήδειός του εκφωνήθηκε απο τον Δημήτριο Γούναρη, υπουργό τότε στην κυβέρνηση Θεοτόκη. Ήταν παντρεμένος με την Ελένη και είχε πέντε παιδιά: τον Δημήτριο (1869 - 1933), τον Ανδρέα, τον Γεώργιο, τον Κωνσταντίνο και την Αικατερίνη (1875 - 1957). Η τελευταία παντρεύτηκε τον αξιωματικό του στρατού Κίμωνα Διγενή και απέκτησε την Ελένη και τον Φώτιο. Η Ελένη Διγενή παντρεύτηκε τον Στέφανο Δούκα και απέκτησε τον Κωνσταντίνο και τον Κίμωνα Διγενή. Το αρχείο του δωρήθηκε από τους απογόνους στον Ε.Λ.Ι.Α. ]]> http://www.iliablogs.gr/%ce%99%cf%83%cf%84%ce%bf%cf%81%ce%b9%ce%ba%ce%ac_%ce%98%ce%ad%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%b1/2008/09/06/%ce%a0%cf%81%ce%bf%cf%82_%ce%b5%cf%86%ce%b7%ce%bc%ce%b5%cf%81%ce%af%ce%b4%ce%b1__%ce%9a%cf%8c%cf%83%ce%bc%ce%bf%cf%82_ Λυδήριος Ιστορικά Θέματα: Προς εφημερίδα "Κόσμος" 2008-09-06T19:35:00-04:00 2008-09-06T19:35:00-04:00
Με έκπληξη παρατήρησα στο φύλλο του Σαββάτου της 5ης Σεπτεμβρίου 2008 οτι στο κάτω μέρος της σελίδας 21, σε ξεχωριστή λεζάντα με θέμα "Η μασονία στην Πάτρα και η μακρά ιστορία της", φιλοξενείται κείμενο που προέρχεται απο το blog μου [istorika-8emata.blogspot.com)] και του οποίου τα πνευματικά δικαιώματα έχω στην κατοχή μου. Μάλιστα στο κάτω μέρος του ιστολογίου μου υπάρχει και ειδοποίηση προς τους ενδιαφερομένους που απαγορεύει οποιαδήποτε χρήση ή επανεκπομπή του περιεχομένου της σελίδας σε οποιοδήποτε μέσο, μετά ή άνευ επεξεργασίας, χωρίς άδεια του συντάκτη.

Θα παρακαλούσα λοιπόν να αποκαταστήσετε την αλήθεια και τη νομιμότητα δημοσιεύοντας στο επόμενο φύλλο σας την προέλευση - κάτοχο πνευματικών δικαιωμάτων - του επίμαχου κειμένου. Σε διαφορέτικη περίπτωση επιφυλάσσομαι παντός νομίμου δικαιώματός μου.

Με εκτίμηση,

ο διαχειριστής του blog

* Προς όλους του αναγνώστες μας, λόγω κάποιων προσωπικών προβλημάτων, το blog θα αρχίσει την λειτουργία του αρχές Οκτωβρίου.

]]> http://www.iliablogs.gr/%ce%99%cf%83%cf%84%ce%bf%cf%81%ce%b9%ce%ba%ce%ac_%ce%98%ce%ad%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%b1/2008/05/30/%ce%97_%ce%bf%ce%bc%ce%ac%ce%b4%ce%b1_%cf%84%cf%89%ce%bd_%ce%93%ce%bf%ce%b2%ce%b9%cf%8e%ce%bd Λυδήριος Ιστορικά Θέματα: Η ομάδα των Γοβιών 2008-05-30T23:52:00-04:00 2008-05-30T23:52:00-04:00
Η ομάδα των Γοβιών αποτελείτο απο επιφανείς πατρινούς, οι οποίοι βλέποντας την δυσμενή κατάσταση στην οποία είχαν περιέλθει τα πολιτικά πράγματα επιζητούσαν λύσεις και πρόσωπα που θα τους έβγαζαν απο το τέλμα στο οποίο είχαν περιέλθει. Κατά κύριο λόγο η ομάδα αυτή ενδιαφερόταν για την χειραφέτηση του δήμου μιας και κάτι τέτοιο ήταν πιο εφικτό για τις δυνατότητες των μελών της. Ανάμεσα στα μέλη της συγκαταλέγονταν οι Κωνσταντίνος Φιλόπουλος, δικηγόρος, εκδότης της εφημερίδας "Φορολογούμενος" και παππούς του μετέπειτα προέδρου της Δημοκρατίας Κωστή Στεφανόπουλου, Διονύσιος Αντώνοπουλος, συμβολαιογράφος κ.α. Στο σπίτι του τελευταίου στην πλατεία Γεωργίου συγκεντρώνονταν τα μέλη της ομάδας.  

Το όνομα Γοβιοί προήλθε απο το γεγονός οτι τα μέλη της εξέρχονταν απο το σπίτι του Αντωνόπουλου δύο δύο με συνωμοτικό υφός. Έτσι οι Πατρινοί τους παρομοίασαν με τα ομώνυμα μικρά ψάρια που βγαίνουν δύο δύο απο τις φωλιές τους. Η ονομασία αυτή με τον καιρό επικράτησε.

Στην ομάδα των Γοβιών έμελλε να μυηθεί ο Δημήτριος Γούναρης, καταξιωμένος δικηγόρος της εποχής. Την επαφή την έκανε ο Κωνσταντίνος Φιλόπουλος, ο οποίος είχε γνωρίσει τον νεαρό τότε Γούναρη στις δικαστικές αίθουσες προτείνοντάς του μάλιστα να γίνει μέλος του διοικητικού συμβουλίου της "Φιλαρμονικής Εταιρείας", της οποία ήταν πρόεδρος. Εκτιμόντας λοιπόν τις ικανότητες και τις προοδευτικές απόψεις του Γούναρη τον μύησε στην ομάδα των Γοβιών, η οποία και τον στήριξε. Απο τις πρώτες συγκεντρώσεις τα μέλη της άρχισαν να τον προτρέπουν να θέσει ως ανεξάρτητος υποψηφιότητα για βουλευτής. Είχαν άλλωστε και την στήριξη του "Φορολογούμενου" που υποστήριζε σταθερά ανεξάρτητα ψηφοδέλτια. Οι άλλοι Γοβιοί στην προσπάθεια τους να τον πείσουν διοργάνωσαν μάλιστα μια συγκέντρωση στο σπίτι του Γούναρη, το 1901, όπου παραρεύθησαν περι τα 100 άτομα, της ανώτερης κυρίως κοινωνίας, προκειμένου να παρακολουθήσουν τον Γούναρη να αναλύει τις απόψεις του περι της γενικότερης κατάστασης στην πολιτική σκηνή της Ελλάδας. Την προσφώνηση πραγματοποίησε ο Φιλόπουλος. Αυτό το περιστατικό σε συνδυασμό με την προτροπή του Θεοτόκη, τον οποίο συνάντησε στην κηδεία του Θάνου Κανακάρη Ρούφου, τον οδήγησαν να θέσει τελικά υποψηφιότητα για την βουλευτική έδρα.

Δεν γνωρίζω πόσο τελικά επιβίωσε η ομάδα των Γοβιών. Το σίγουρο είναι οτι κατάφερε να προωθήσει έναν απο τους σημαντικότερους πολιτικούς της Ελλάδας ασχέτως αν αυτός πρόδωσε τις προοδευτικές του ιδέες και στη συνέχεια εισχώρησε στον παλαιοκομματισμό. Ακόμα και αυτό δεν μειώνει την αξία του ως πολιτικό πρόσωπο. ]]> http://www.iliablogs.gr/%ce%99%cf%83%cf%84%ce%bf%cf%81%ce%b9%ce%ba%ce%ac_%ce%98%ce%ad%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%b1/2008/05/25/%ce%a4%cf%81%ce%bf%cf%87%ce%b9%cf%8c%ce%b4%cf%81%ce%bf%ce%bc%ce%bf%ce%b9_%ce%a0%ce%b1%cf%84%cf%81%cf%8e%ce%bd Λυδήριος Ιστορικά Θέματα: Τροχιόδρομοι Πατρών 2008-05-25T21:16:00-04:00 2008-05-25T21:16:00-04:00
Η γραμμή του Τραμ εγκαινιάστηκε στις 6 Ιουνίου του 1902 επι δημαρχίας Δημητρίου Βότση και επι νομαρχίας Χρήστου Παλαμά, αδερφού του Κωστή. Ήταν μια εξαιρετικά πρωτοποριακή πρωτοβουλία αν αναλογιστεί κανείς οτι ήταν το πρώτο ηλεκτροκίνητο τραμ στην Ελλάδα με την Αθήνα να αποκτά λίγα χρόνια αργότερα την δική της γραμμή. Η πρώτη δοκιμή του συρμού πραγματοποιήθηκε στις 15 Μαρτίου 1902 και συνοδεύτηκε απο αρκετά ατυχήματα Υπήρχαν δύο γραμμές για την εξυπηρέτηση του επιβατικού κοινού στην Πάτρα. Η πρώτη ξεκινούσε απο τις Ιτιές και εκτινόταν μεχρι τη συνοικία του Αγίου Διονυσίου (5,4 χιλιόμετρα) και η δεύτερη ξεκινούσε απο την αρχή της οδού Γούναρη (τότε Καλαβρύτων) για να καταλήξει στα Ταμπάχανα μέσω της Γερμανού (1,7 χιλιόμετρα). Στην ανηφορική πορεία της τελευταίας γραμμης οφείλεται και η φράση που ακουγόταν απο τους Πατρινούς "τάιστο τάιστο", με την οποία βέβαια κορόϊδευαν την όλη κατάσταση, δηλαδή το γεγονός οτι το τραμ δυσκολευόταν να συνεχίσει εύκολα την διαδρομή του.

Διευθυντής ορίστηκε ο Σπήλιος Αγαπητός και στη συνέχεια ο άλλοτε τεχνικός διευθυντής Ιωάννη Διπλαρόπουλος (1903-1908). Ο ιστορικός Νίκος Πολίτης αναφέρει οτι το πρώτο εισητήριο το έβγαλε η Πίτσα Μαλτέζου, προφανώς μέλος της εμπορικής οικογένειας των Πατρών. Την κοινό εξυπηρετούσαν έξι αυτοκινούμενες άμαξες, δύο στην γραμμή της Άνω πόλης και τέσσερις στην γραμμή Ιτιές-Άγιος Διονύσιος.

Το τραμ λειτουργούσε ως γνωστόν με ηλεκτρικό ρεύμα, το οποίο παρήγαγε το εργοστάσιο αεριόφωτος που βρισκόταν στον Άγιο Ανδρέα και είχε αρχίσει να λειτουργεί για δεύτερη φορά το 1902. Το εργοστάσιο ήταν της "Ηλεκτρικής Εταιρείας" και είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με την ιστορία του τραμ στην Πάτρα. Η πρώτη νίξη δημιουργίας εργοστασίου αεριόφωτος έγινε απο τον Γεώργιο Ρούφο, το έργο όμως υλοποίησε ο Θάνος Κανακάρης και στη συνέχεια ο Βότσης. Το ρεύμα μεταφερόταν μέσω ενός χάλκινου σύρματος που βρισκόταν κατα μήκος της διαδρομής σε στύλο έξι μέτρων.

Το τέλος των τροχιοδρόμων ήταν κάπως απότομο. Με την έναρξη του Α΄ Παγκοσμίου πολέμου η εταιρεία που ήταν υπεύθυνη για την παροχή του ηλεκτρικού ρεύματος ανέστειλε τις λειτουργίες της καθώς λόγω του αγγλικού αποκλεισμού δεν ήταν δυνατόν να προμηθευτεί γαιάνθρακα που ήταν απαραίτητος για την λειτουργία του εργοστασίου. Συνεπώς τα τραμ ακινητοποιήθηκαν. Σταδιακά έγινε αντιληπτό απο τους πολίτες οτι η παύση του τραμ θα ήταν τελικά οριστική. Παράλληλα με την παύση αυτού δημιουργήθηκε μεγάλο πρόβλημα όσον αφορά την αστική συγκοινωνία, ζήτημα που απασχόλησε τον δήμο για αρκετές δεκαετίες.

Παρακάτων παρατίθεται ένα τραγουδάκι που έχει διασωθεί για το πέρασμα του τράμ στην Πάτρα και αναφέρεται στο ιστορικό λεξικό του Τριανταφύλλου:

Με το τραμ-τραμ ανεβαίνω
Με το τραμ-τραμ κατεβαίνω
Δεκαπέντε μες τη χώρα, είκοσι πέντε στις Ιτιες
Νέοι πάνε και έρχονται με κοπέλες μορφονιές


]]> http://www.iliablogs.gr/%ce%99%cf%83%cf%84%ce%bf%cf%81%ce%b9%ce%ba%ce%ac_%ce%98%ce%ad%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%b1/2008/05/16/%ce%a4%ce%bf_%ce%b3%ce%b5%ce%bd%ce%b5%ce%b1%ce%bb%ce%bf%ce%b3%ce%b9%ce%ba%cf%8c_%ce%b4%ce%ad%ce%bd%cf%84%cf%81%ce%bf_%cf%84%ce%bf%cf%85_%ce%9c%ce%b7%cf%84%cf%81%ce%bf%cf%80%ce%bf%ce%bb%ce%af%cf%84%ce%b7_%ce%86%ce%bd%ce%b8%ce%b9%ce%bc%ce%bf%cf%85 Λυδήριος Ιστορικά Θέματα: Το γενεαλογικό δέντρο του Μητροπολίτη Άνθιμου 2008-05-16T19:36:00-04:00 2008-05-16T19:36:00-04:00
Οι πρώτες αναφορές για το επώνυμο Ρούσσα, τουλάχιστον αυτές που έχω βρεί εγώ, γίνονται σε επίσημο έγγραφο απογραφής των κατοίκων του Κούκουρα το 1834, κατα το οποίο αναφέρονται οι Ρούσσας Παπανδρέου του Σταματίου και Ρούσσας Ανδρέας του Ιωάννη. Ο πρώτος, μάλλον, παντρεύτηκε την κόρη του Αποστόλη Μπέτσικα, ιερέα του Πύργου (το σπίτι του ήταν στο επαρχείο και η περιοχή γύρω απο αυτό ονομαζόταν Μπετσικαίϊκα). Παιδιά του Παπα-Ανδρέα Ρούσσα ήταν οι: Επαμεινώνδας, Σταμάτης, Ιωάννης, Ανθούλα, Γεωργούλα, Νικόλαος καθώς και άλλες δύο κόρες των οποίων το όνομα μου διαφεύγει. Να σημειωθεί οτι όλοι κατάγοντα απο τη Σαλμώνη Ηλείας.

Η μία απο αυτές τις δύο κόρες παντρεύτηκε κάποιον και εγκαταστάθηκε στο Βούναργο. Η άλλη παντρεύτηκε, απέκτησε απογόνους και απο εκεί κατάγεται, δισέγγονος αυτής, ο δικηγόρος, υποψηφίος βουλευτής Ηλείας και πρώην πρόεδρος της νομαρχιακής επιτροπής Ηλείας, Ιωάννης Κωνσταντόπουλος. Η Ανθούλα Ρούσσα, η άλλη κόρη του Παπα-Ανδρέα παντρεύτηκε τον κτηματία Σπύρο Λιούρδη απο τον Πύργο, με τον οποίο απέκτησε μεταξύ άλλων τον Αποστόλη Λιούρδη, πατέρα του στρατιωτικού και υποψήφιου δημάρχου Πύργου, Σπύρου Λιούρδη, και την Σουζάνα Λιούρδη, η οποία παντρεύτηκε τον βουλευτή Ιωαννίνων Φλώρο. Τέλος η Γεωργούλα Ρούσσα παντρεύτηκε τον Κωνσταντίνο Γιάνναρο αποκτώντας μαζί του τρία παιδιά: την Ξανθή, την Αθηνά και τον Γρηγόρη. Ο Γρηγόρης Γιάνναρος (1936 - 1997) δεν είναι άλλος απο τον γνωστό πολιτικό της Αριστεράς που είχε εκλεγεί τρείς φορές βουλευτής με τον Συνασπισμό διατελώντας μάλιστα και αναπληρωτής υπουργός βιομηχανίας στην οικουμενική κυβέρνηση του Ζολώτα, το 1989. Αυτά σχετικά με τις κόρες του Παπα - Ανδρέα Ρούσσα.  

Απο τα αγόρια: ο Επαμεινώνδας Ρούσσας έγινε αρχαιολόγος και μάλιστα απέκτησε σπουδαία βιβλιοθήκη (ειδικά για την εποχή), η οποία όμως πουλήθηκε απο τους απογόνους του, ο Ιωάννης Ρούσσας, του οποίου μια απο τις κόρες, η Μαριάνθη, παντρεύτηκε τον τότε γνωστό χρυσοχόο του Πύργου, Σπηλιόπουλο, ο Σταμάτης Ρούσσας, ο οποίος απέκτησε πολλούς απογόνους, ενώ ο Νικόλαος Ρούσσας έγινε ιερέας. Ο τελευταίος απέκτησε δύο παιδιά, τον Δημήτριο και τον Ανδρέα, αγρότες στο επάγγελμα, οι οποίοι έζησαν για πολλά χρόνια στην Αμερική. Ο Δημήτριος Ρούσσας παντρεύτηκε την Αργυρή, δασκάλα στο επάγγελμα, και απέκτησε τέσσερα παιδιά, τον Βαγγέλη (απεβίωσε σε ηλικία 5 ετών), τον Γέωργιο (απεβίωσε σε ηλικία 1,5 ετών), τον Νίκο και τον Διονύση. Ο Νίκος Ρούσσας ιδιώτευσε ως δικηγόρος στην Αθήνα και απέκτησε έναν γιό τον Θεμιστοκλή, επίσης δικηγόρο, ενώ ο Διονύσης Ρούσσας ακολούθησε το ιερατικό σχήμα και δεν είναι άλλος απο τον γνωστό Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης Άνθιμο.

Απο τα παραπάνω προκύπτει οτι ο Γρηγόρης Γιάνναρος, βουλευτής με τον Συνασπισμό, ήταν δεύτερος ξάδερφος του Μητροπολίτη Άνθιμου (είναι αρκετά αντιφατικό αν αναλογιστεί κανείς τις εντελώς διαφορετικές ιδεολογίες των δύο αυτών ανθρώπων) ενώ ανηψιός και των δύο είναι ο Ιωάννης Κωνσταντόπουλος, υποψήφιος βουλευτής Ηλείας και άλλοτε πρόεδρος του Μανωλοπούλειου νοσοκομείου. Επίσης παρατηρούμε την εκκλησιαστική παράδοση που έχει η οικογένεια Ρούσσα καθώς τέσσερα μέλη της, με προεξέχοντα βέβαια τον Μητροπολίτη Άνθιμο, ακολούθησαν το ιερατικό σχήμα.
]]> http://www.iliablogs.gr/%ce%99%cf%83%cf%84%ce%bf%cf%81%ce%b9%ce%ba%ce%ac_%ce%98%ce%ad%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%b1/2008/05/13/%ce%97_%ce%b9%cf%83%cf%84%ce%bf%cf%81%ce%af%ce%b1_%ce%b5%cf%80%ce%b1%ce%bd%ce%b1%ce%bb%ce%b1%ce%bc%ce%b2%ce%ac%ce%bd%ce%b5%cf%84%ce%b1%ce%b9_(%cf%83%cf%85%ce%bd%ce%b5%cf%87%cf%8e%cf%82) Λυδήριος Ιστορικά Θέματα: Η ιστορία επαναλαμβάνεται (συνεχώς) 2008-05-13T23:34:00-04:00 2008-05-13T23:34:00-04:00 πολλές απο τις οποίες έχουν και ιστορικό περιεχόμενο- η διοίκηση της ΕΡΤ λόγω προφανώς της προβολής της εκπομπής για την γενιά των 700 ευρω και την ακρίβεια, κάτι που φαίνεται οτι ενόχλησε τους διοικούντες, δεν δίστασε να αποπέμψει τον Κούλογλου.

Αναμφίβολα πρόκειται για καθαρά πολιτική πράξη που γυρίζει τους παλαιότερους σε εποχές "άγριας λογοκρισίας".

Η ανακοίνωση της ΕΡΤ επι του θέματος.
]]> http://www.iliablogs.gr/%ce%99%cf%83%cf%84%ce%bf%cf%81%ce%b9%ce%ba%ce%ac_%ce%98%ce%ad%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%b1/2008/05/10/2%ce%b7_%cf%86%ce%bf%cf%81%ce%ac.... Λυδήριος Ιστορικά Θέματα: 2η φορά.... 2008-05-10T22:11:00-04:00 2008-05-10T22:11:00-04:00 παρουσιάσει, εμφανίζεται ένα μικρό βιογραφικό σημείωμα, copy-paste απο το αντίστοιχο της Βικιπαίδεια, το οποίο τυγχάνει να το έχω γράψει εγώ (τα πνευματικά δικαιώματα ανήκουν στην Wikipedia). Το υλικό διανέμεται υπο την άδεια GNU Free Documentation License, δηλαδή εν συντομία επιτρέπεται η ελεύθερη χρήση αυτού υπο την προυπόθεση της αναφοράς της πηγής.  

Εμείς απο την πλευρά μας σας προτείνουμε να μιμηθείτε συνάδελφό σας, η οποία προς τιμήν της ανάφερει πια τις πηγές της. ]]> http://www.iliablogs.gr/%ce%99%cf%83%cf%84%ce%bf%cf%81%ce%b9%ce%ba%ce%ac_%ce%98%ce%ad%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%b1/2008/05/08/%ce%9f_%ce%b4%ce%b9%ce%ac%ce%b4%ce%bf%cf%87%ce%bf%cf%82_%cf%84%ce%bf%cf%85_%ce%98%cf%89%ce%bc%cf%8c%cf%80%ce%bf%cf%85%ce%bb%ce%bf%cf%85 Λυδήριος Ιστορικά Θέματα: Ο διάδοχος του Θωμόπουλου 2008-05-08T13:31:00-04:00 2008-05-08T13:31:00-04:00
Ο Κώστας Τριανταφύλλου δικαίως έχει χαρακτηριστεί απο πολλούς ως ο διάδοχος του Στέφανου Θωμόπουλου, του πρώτου συστηματικού ιστορικού των Πατρών. Γεννημένος το 1912 στην Πάτρα, ο Τριανταφύλλου σπούδασε νομικά στο πανεπιστήμιο Πατρών και άρχισε να ιδιωτεύει ως δικηγόρος το 1935 πραγματοποιώντας μια καριέρα 38 ετών στα έδρανα, μέχρι δηλαδή το 1973, όταν και συνταξιοδοτήθηκε. Η μεγάλη του αγάπη όμως δεν ήταν η δικηγορία αλλά η ιστορία.

Σε νεαρή ηλικία ήρθε σε επαφή με τον Στέφανο Θωμόπουλο, του οποίου μάλιστα ανέλαβε να ολοκληρώσει την επιμέλεια και την έκδοση της β΄ έκδοσης της "Ιστορίας των Πατρών", έργο που προλογίστηκε απο τον Παναγιώτη Κανελλόπουλο. Κατόπιν δικών του ένεργειεών, του Τριανταφύλλου, περιήλθαν τα χειρόγραφα του Θωμόπουλου στην κατοχή του ("τα οποία σώθηκαν κυριολεκτικώς απο το πλησταριό" όπως χαρακτηριστικά σημειώνει), για να αγοραστούν στη συνέχεια απο τον Δήμο Πατρέων. Σήμερα φυλάσσονται στη δημοτική βιβλιοθήκη.

Αναμφίβολα το σημαντικότερο έργο αυτού ήταν η έκδοση του "Ιστορικού Λεξικού των Πατρών", του οποίο ο όγκος σταδιακά άρχισε να μεγαλώνει, και το οποίο πρόλαβε να εκδόσει τρείς φορές. Η σημασία του έργου αυτού πιστοποιείται και απο το βραβείο της Ακαδήμιας Αθηνών που έλαβε. Σημαντική παρουσία είχε και ως δραστήριο μέλος της πατραϊκής κοινωνίας.  Διετέλεσε πρόεδρος της Διακίδειου σχολής, του Ροταριανού Ομίλου Πατρών και της Αχαϊκής Εταιρείας, ήταν ιδρυτικό μέλος του ιστορικής και εθνολογικής Εταιρείας Πελοποννήσου ενώ είχε εκλεγεί πολλάκις δημοτικός σύμβουλος Πατρών. Τιμήθηκε πλείστες φορές απο διαφόρους φορείς (απο τον πρόεδρο της ελληνικής Δημοκρατίας κ.α.), με κυριότερη τιμή αυτή απο το Πατριαρχείο Κωνσταντινούπολης, το οποίο του έδωσε το οφίκιο του Άρχοντος Εκδίκου. Αξίζει να σημειωθεί οτι αυτός και ο Θεοφίλου, πρόεδρος δημοτικού συμβουλίου, είχαν αναλάβει την εκπλήρωση της διαθήκης τυο Δημητρίου Δαμίρη, η οποία όριζε την ανέγερση νοσοκομείου ονόματει "Άγιο Ανδρέας", όπερ και εγέννετο.

Απεβίωσε στην Πάτρα στις 23 Φεβρουαρίου του 2002 στην Πάτρα. Θα ήταν αδύνατο να αναφερθούμε σε όλα τα έργα του Τριανταφύλλου, λόγω του εύρους αυτού. Θα αναφερθούν κατ'επιλογήν τα σημαντικότερα απο αυτά: "Ιστορικό λεξικόν των Πατρών" (3 εκδόσεις, 2 τόμοι), "Η βυζαντινή οικογένεια Χαιρέτη και το εν Πάτρα αρχείο της" (Πάτρα 1962), "Δύο λίβελλοι κατά Βενιζέλου Ρούφου", "Το αρχείον των οικογενειών Δρακόπουλου και Καλαμογδάρτη", το οποίο δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα "Πελοπόννησος" το 1969, "Η 100ετηρίς του Συλλόγου των εν Πάτραις Κρητών" (πρακτικά του Ε΄ ΔΙεθνούς Κρητολογικού συνεδρίου, Αθήνα 1991), "Οι Σλαύοι εις Πάτρας" (Πνευματικό συμπόσιο, Αθήνα 1989),  "Η ημιεπίσημος αποστολή εις τα Ιονίας νήσους του βουλευτού Πατρών Κωνστ. Κωστάκη, 1864" ( Δ΄ Πανιόνιο συνέδριο, 1978), "Τα Ναυπλιακά εν Πάτραις, 1862" (περιοδικό Μνημοσύνη, Αθήνα 1969), "Οι Κωστάκηδες της Αχαΐας και του Λιβόρνου. Συμβολή εις την ιστορία του Ελληνισμού της Τοσκάνης και των επαναστατικών Πατρών" (Αθήνα 1968) κ.α. ]]> http://www.iliablogs.gr/%ce%99%cf%83%cf%84%ce%bf%cf%81%ce%b9%ce%ba%ce%ac_%ce%98%ce%ad%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%b1/2008/05/06/%ce%a0%cf%81%ce%bf%cf%83%cf%89%cf%80%ce%bf%ce%b3%cf%81%ce%b1%cf%86%ce%af%ce%b1_%cf%84%ce%bf%cf%85_%ce%99%ce%bd%ce%bd%ce%bf%ce%ba%ce%ad%ce%bd%cf%84%ce%b9%ce%bf%cf%85_%ce%a1%cf%89%ce%bc%ce%b1%ce%bd%ce%b9%cf%8e%ce%bb%ce%b7 Λυδήριος Ιστορικά Θέματα: Προσωπογραφία του Ιννοκέντιου Ρωμανιώλη 2008-05-06T22:02:00-04:00 2008-05-06T22:02:00-04:00

O Ιταλός δήμαρχος Βοστίτσας Ιννοκέντιος Ρωμανιώλης
]]> http://www.iliablogs.gr/%ce%99%cf%83%cf%84%ce%bf%cf%81%ce%b9%ce%ba%ce%ac_%ce%98%ce%ad%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%b1/2008/05/05/%ce%88%ce%bd%ce%b1%cf%82_%ce%99%cf%84%ce%b1%ce%bb%cf%8c%cf%82_%cf%83%cf%84%ce%b7%ce%bd_%ce%ba%ce%b1%cf%80%ce%bf%ce%b4%ce%b9%cf%83%cf%84%cf%81%ce%b9%ce%b1%ce%ba%ce%ae_%ce%92%ce%bf%cf%83%cf%84%ce%af%cf%84%cf%83%ce%b1 Λυδήριος Ιστορικά Θέματα: Ένας Ιταλός στην καποδιστριακή Βοστίτσα 2008-05-05T22:56:00-04:00 2008-05-05T22:56:00-04:00
Γεννημένος το 1805 στην γειτονική Ανκόνα της Ιταλίας και σπούδασε ιατρική στην Ακαδημία της Βολωνίας. Μέσα απο τους κύκλους στους οποίους συναναστρέφετο ήρθε σύντομα σε επαφή με τις φιλελεύθερες ιδέες της εποχής. Συνέπεια της επαφής αυτής ήταν η μύησή του στην μυστική οργάνωση των Καρμπονάρων, μοναδική τότε εστία αντίστασης στα απολυταρχι καθεστώτα, και συγκεκριμένα στον σκληρό αυστριακό ζυγό. Χάρη σε αυτή την οργάνωση μάλιστα σχηματίστηκε και η ενωμένη Ιταλία το 1861. Ο Ρωμανιώλης όπως ήταν φυσικό κυνηγήθηκε απο τους Αυστριακούς και προκειμένου να γλιτώσει κατέφυγε στη Ελλάδα το 1831, όταν και ξέσπασαν τα πρώτα κινήματα. Το φαινόμενο αυτό, του να καταφεύγουν δηλαδή στην Ελλάδα Ιταλοί φιλελεύθεροι, δεν ήταν άγνωστο και έμελλε να ενταθεί τη δεκαετία του 1840, όταν και εκατοντάδες Ιταλοί πρόσφυγες κατέφυγαν στην Πάτρα (Περισσότερα:Ιστορικά Σημειώματα, Ιταλοί πρόσφυγες στην Πάτρα, Χρήστο Μούλιας)

Αρχικά υπηρέτησε σε σώμα Φιλελλήνων, αφού γίνονταν ακόμα μάχες στον ελληνικό χώρο, και στη συνέχεια εγκαταστάθηκε στη Βοστίτσα. Η απόφαση αυτή ασφαλώς και δεν ήταν τυχαία. Ο ιστορικός Σταυρόπουλος σημειώνει: "δεν είναι απίθανον η εγκατάστασίς του να οφείλεται εις την μετά του Αναστασίου Λόντου γνωριμίαν του" και συνεχίζει "οστις κατα το έτος 1820 σπούδαζεν ιατρικήν εις την αυτήν ακαδημίαν της Βολωνίας". Η γνωριμία του λοιπόν με τον Λόντο αναμφισβήτητα διαδράματισε κάποιον ρόλο. Δεν πρέπει άλλωστε να παραβλέπουμε την αίγλη και την ισχύ που συνόδευε το όνομα "Λόντος" εκείνη την εποχή. Ο Αναστάσιος Λόντος, αδερφός του γνωστού Ανδρέα Λόντου, καταγόταν απο πλούσια οικογένεια ενώ δύο χρόνια μετά την εγκατάσταση του Ρωμανιώλη διορίστηκε πρώτος δήμαρχος Αιγίου.

Το επάγγελμα του ιατρού εκείνη την εποχή θεωρείτο το σημαντικότερο λόγω της έλλειψης γιατρών και της άμεσης επαγγελματικής αποκατάστασης. Στον αντίποδα επαγγέλματα όπως αυτά του νομικού δεν είχαν ανταπόκριση μέχρι και τις αρχές του 1830 αφού οι διαφορές λύνονταν απο τον καζη, τον ιερέα ή τον πρόκριτο του χωριού. Σύντομα κατέστη αγαπητός στους πολίτες του Αιγίου ενώ η οικονομική του άνεση του επέτρεψε να φέρει απο την Ιταλία, τον πατέρα του, την αδερφή του και την ανηψιά του, Μαργαρίτα, η οποία παντρεύτηκε τον Ανδρέα Νικολαΐδη. Το 1854 με την στήριξη προφανώς των Λόντων, εκείνη την εποχή ο Αναστάσιος, άσχετα αν η οικογένεια σταδιακά παρήκμαζε, είχε αναλάβει υψηλά αξιώματα, εκλέχτηκε δήμαρχος Αιγίου. Απο το δημαρχιακό αξίωμα πραγματοποίησε πολλά έργα όπως η κατασκευή δρόμων και δημοτικού σχολείου. Γι'αυτό και επανεκλέχτηκε παραμένοντας στον δημαρχιακό θώκο μέχρι το 1866, όταν και πέθανε. Βέβαια η αρρώστια του, είχε πάθει υποχονδρία, που τον είχε καθηλώσει στο κρεβάτι και τον είχε καταστήσει ανίκανο να διοικήσει τον δήμο, τον ανάγκασε να απέχει τον τελευταίο καιρό απο τα δημαρχιακά του καθήκοντα με αποτέλεσμα να τον αναπληρώνει ο γραμματέας του, και μετέπειτα δήμαρχος Αιγίου, Διομήδης Πολυχρονιάδης. Αξίζει επίσης να σημειωθεί οτι κατα τους σεισμούς του 1861 βοήθησε εθελοντικά τους πληγέντες προσφέροντας χρήσιμες ιατρικές συμβουλές.

Τάφηκε σύμφωνα με το ορθόδοξο δόγμα, αν και ήταν καθολικός, κατόπιν δικιάς του επιθυμίας. Χαρακτηριστικά ο Σταυρόπουλος σημειώνει: "εγγενήθη Ιταλός, αλλ'απέθανεν Έλλην". Ήταν παντρεμένος και είχε αποκτήσει έναν γιο, τον συμβολαιογράφο Π. Ρωμανιώλη. Ο Σταυρόπουλος αναφέρει οτι ο τελευταίος είχε δύο παιδιά, κάτι για το οποίο αμφιβάλλω αφού σε εφημερίδα του 1937 έχω βρεί ανακοίνωση για την κηδεία του Μίμη Π. Ρωμανιώλη (Λογικά γιού του Παναγιώτη) , ο οποίος παρουσιάζεται να έχει άλλα δύο αδέρφια, τον Μιχαήλ, που το 1900 έγραψε το μυθιστόρημα "Ρόδον εις ερήμου" και την Αλεξάνδρα Ρωμανιώλη. Ήταν δε παντρεμένος με την Χαρίκλεια Ρωμανιώλη, το γένος Νάκους, ενταφιάστηκε στο νεκροταφείο Πειραιώς, και είχε δύο παιδιά, τον Τάκη και τον Αντώνη, ο οποίος εμφανίζεται το 1947 να είναι μέλος του δ.σ. του "Συλλόγου εν Αθήναι και Πειραιεί Αιγιαλέων", καθώς και εγγόνια. Οι απογόνοι αυτού ζούν κατα πάσα πιθανότητα στην Αθήνα. ]]> http://www.iliablogs.gr/%ce%99%cf%83%cf%84%ce%bf%cf%81%ce%b9%ce%ba%ce%ac_%ce%98%ce%ad%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%b1/2008/04/28/%ce%9c%ce%b1%cf%83%cf%8c%ce%bd%ce%bf%ce%b9_%ce%b5%ce%bd_%ce%a0%ce%ac%cf%84%cf%81%ce%b1%ce%b9%cf%82 Λυδήριος Ιστορικά Θέματα: Μασόνοι εν Πάτραις 2008-04-28T13:02:00-04:00 2008-04-28T13:02:00-04:00
Προεπαναστατικώς σύμφωνα με τον Κ. Τριανταφύλλου λειτουργούσε ιταλόφωνη στοά. Η πρώτη πάντως ελληνόφωνη στοά που δημιουργήθηκε στην Πάτρα ήταν ο Αρχιμήδης, η τέταρτη κατα σειρά στοά της Ελλάδας με έτος ίδρυσης το 1863. Σύντομα όμως πρέπει να έγινε ανενεργή. Πάντως το 1867 λειτουργούσε γιατί εδέχθη αντιτεκτονικούς διωγμούς απο την τοπική κοινωνία. Υπαίτιος σύμφωνα με τον ιστορικό Τριανταφύλλου για τις διώξεις αυτές ήταν ο ιεροκήρυξ Μακράκης, ο οποίος φανάτισε το πλήθος με αποτέλεσμα να επιτεθεί εναντίον κάποιων ατόμων που θεωρούνταν τέκτονες. Ο Οδυσσέας Κρητικός μάλιστα μαστιγώθηκε θεωρούμενος ως μασόνος ενώ η οικία του Ζακυνθινού Καλλιβωκά λεηλατήθηκε, ο ίδιος μάλιστα αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την Πάτρα και να εγκατασταθεί στην Ιταλία! Επίθεση δέχτηκε και το σπίτι του προξένου της Πρωσίας Στολτενώφ αλλά υπο τον φόβο του διπλωματικού επεισοδίου επενέβη η αστυνομία, η δε κυβέρνηση έπαυσε τον εισαγγελέα και τον αστυνόμο για την μη έγκαιρη επέμβαση. Για τους ίδιους λόγους εγκατέλειψε την Πάτρα για μερικές μέρες ο ρήτορας της στοάς εισαγγελέας Σπ. Γερακάρης.

Το 1898 ο Μητροπολίτης Πατρών Ιερόθεος ζήτηση απο το δ.σ. της σχολής των απόρων την παραίτηση του καθηγητή Σαρρή ως τέκτονα. Το δ.σ. αποτελούσαν ο πρόεδρος Θάνος Κανακάρης Ρούφος, ο μητροπολίτης, ο Κ. Λουκάς, που κατα πάσα πιθανότητα πρόκειται για τέκτονα, ο Κ. Κανελλόπουλος, επίσης τέκτονας, ο Δ. Παπανικολάου, ο Πετραλιάς, ο Δ. Γούναρης, ο Ν. Πετραλιάς και ο Ι. Θαλλής. Το δ.σ. αρνήθηκε και ο Μητροπολίτης παραιτήθηκε και ξεσήκωσε τον όχλο. Το θέμα έφτασε στη Βουλή και τον Δεκέμβριο του 1898 ο Σαρρής μετατέθηκε. Να σημειωθεί οτι κατά τον Χρήστο Κορύλλο η σχολή απόρων ήταν δημιούργημα της εκεί τεκτονικής στοάς.

Μετά τον Αρχιμήδη ακολούθησε ο Αχαϊκός Αστήρ, με έτος ίδρυσης το 1889, ο οποίος όμως διαλύθηκε το 1893. Στη συνέχεια ακολούθησαν ο Παλαιών Πατρών Γερμανός (Νοέμβριος 1895) με αριθμό ιδρύσεως 22 και ο Φάρος που ιδρύθηκε σχετικά πρόσφατα, το 1996. Οι δύο τελευταίες λειτουργούν κανονικά σε ιδιόκτητο κτίριο. Τα τελευταία χρόνια ιδρύθηκε και στοά Εθνικών, των αποσχιθέντων δηλαδή απο την Μεγάλη Στοά της Ελλάδας. Απο τα μέλη της στοάς Παλαιών Πατρών Γερμανός προέρχεται επίσης η στοά "Κοινόν Αιτωλών" που ιδρύθηκε το 1988. Το 1941 η στοά στεγαζόταν επι της οδού Ζαΐμη ενώ μερικά χρόνια πριν είχαν ιδρύσει τον "σύνδεσμο κοινωνικής πρόνοιας και αντιλήψεως".

Τα ιδρυτικά μέλη της Στοάς Παλαιών Πατρών Γερμανός ήταν οι Νικόλαος Πετμεζάς, πρώτος σεβάσμιος της στοάς, Σ. Κακιούζης, Σ. Σωτηρόπουλος, Κ. Φλαμιάτος, πιθανόν συγγενής του Κοσμά Φλαμιάτου, Κ. Λουκάς, πιθανόν σεβάσμιος της στοάς και Κ. Κανελλόπουλος. Ο τελευταίος είναι κατα πάσα πιθανότητα ο πατέρας του Παναγιώτη Κανελλόπουλου, φαρμακοποιός στο επάγγελμα. Οι ημερομηνίες ταιριάζουν ενώ υπερ αυτού του ισχυρισμού συνηγορούν πρώτον το οτι ήταν μέλος του δ.σ. της σχολής των απόρων, δημιουργήματος της Στοάς Παλαιών Πατρών Γερμανός, και δεύτερον το οτι ήταν αυτός που πληροφορήθηκε πρώτος λόγω των στενών φιλικών σχέσεων τον θάνατο του τέκτονα Σαρρή.

Με την είσοδο της Ελλάδας στον Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο η στοά έπεσε σε ύπνο (Δεκέμβριος 1940) παραμένοντας ανενεργή για 25 χρόνια οπότε και σχηματίστηκε επιτροπή αφυπνίσεως (19 Μαρτίου 1965) αποτελούμενη απο τους Χαρίλαο Κακούρη, πρώην σεβάσμιο της Στοάς, Ι. Ρούβαλη, Δ. Βορίση, Ι. Καλαμπόκα, Αθανάσιο Κοντοσάκη, μετέπειται σεβάσμιο της Στοάς, Χρήστο Βασιλείου, μετέπειτα σεβάσμιο της Στοάς, Ν. Χαϊδόπουλο, που ίσως να είχε διατελέσει σεβάσμιος της Στοάς παλιότερα, και Χ. Ριζόπουλο, μετέπειτα γραμματέα της Μεγάλης Στοάς της Ελλάδος. Εδώ πρέπει να προσθέσουμε τις ενστάσεις ενός ανώνυμου φίλου που υποστήριζε οτι ο Κοντοσάκης δεν ήταν στην επιτροπή αφυπνίσεως καθώς γράφτηκε στην στοά ένα μήνα αργότερα (Για περισσότερα στοιχεία κοιτάξτε στα σχόλια).

Αξίζει να σημειωθεί οτι απο την Πάτρα ξεκίνησε η κίνηση των Εθνικών, η δημιουργία δηλαδή της Εθνικής Μεγάλης Στοάς της Ελλάδας. Τον Μάϊο του 1986 κάποιες στοές, με πρώτη αυτών του Παλαιών Πατρών Γερμανού υπέγραψαν μια διακήρυξη, με την οποία ουσιαστικά αποχωρούσαν απο την Μεγάλη Στοά της Ελλάδος. Τη διακήρυξη εκ μέρους της πατρινής στοάς υπέγραφαν 37 απο τα 42 μέλη, μεταξύ των οποίων και ο Στέφανος Παϊπέτης ουσιαστικός υποκινητής της αποχώρησης και πρώτος Μέγας Διδάσκαλος της Εθνικής Μεγάλης Στοάς της Ελλάδας. Στη συνέχεια οι Εθνικοί αφύπνισαν τον Αχαϊκό Αστέρα. Παράλληλα η στοά Παλαιών Πατρών Γερμανός απέκτησε τον αριθμό 1 στους Εθνικούς. Και οι δύο Στοές σήμερα υπολειτουργούν. Η ιστορία των Εθνικών εξετάζεται ξεχωριστά απο αυτή της Μεγάλης Στοάς της Ελλάδος.

Παρακάτω παρουσιάζουμε την λίστα των διατελεσαντων Μεγάλων Σεβάσμιων της Στοάς "Παλαιών Πατρών Γερμανός".

Παλαιών Πατρών Γερμανός
* Νικόλαος Πετιμεζάς (1895), προφανώς απόγονος της γνωστής οικογενείας των πολιτικών και αγωνιστών και ιδρυτικό μέλος της στοάς Παλαιών Πατρών Γερμανός
* Κ. Λουκάς, δεν είναι σίγουρο αλλά είναι πολύ πιθανόν να διετέλεσε και αυτός σεβάσιμος της στοάς. Ανήκε στα ιδρυτικα μέλη της στοάς.
* Αναστάσιος Κεφάλας (1923-24)
* Χάρολδ Χαϋλανδ (1924-25)
* Αναστάσιος Κεφάλας (1925-26)
* Χαρίλαος Κακούρης (1929-31), ναυτικός πράκτορας, επιχειρηματίας, διανοούμενος και πρόξενος της Σουηδίας στην Πάτρα εκ Κεφαλληνίας. Ήταν μέλος στην επιτροπή αφιπνύσεως της στοάς το 1965.
* Γεώργιος Τριάντης (1931-32), δραστήριο μέλος της πατραϊκής κοινωνίας. Δημοτικός σύμβουλος πολλάκις, πρόεδρος εμπορικού συλλόγου, διετέλεσε για ένα διάστημα δήμαρχος Πατρέων ενώ παράλληλα ασχολιόταν με το εμπόρειο της σταφίδας απο το οποία είχε αποκτήσει τεράστια περιουσία. Θεωρείται ένας απο τους μεγαλύτερους ευεργέτες του Δήμου (Τριάντειος κ.λπ.). Σύζυγός του ήταν η Αλεξάνδρα Τριάντη, το γένος Κοτζιά, διάσημη τραγουδίστρια του Lied.
* Στήβενς Εδουάρδος (1933-35)
* Αλέκος Κρεμύδης (1935-37), της γνωστής οικογένειας των εμπόρων
* Δημήτριος Κραψίτης (1937-39)
* Ιωάννης Ραυτόπουλος (1939-40)
* Χρήστος Βασιλείου (1965-67), μέλος της επιτροπής αφυπνίσεως της στοάς το 1965 και μέλος της Μεγάλης Στοάς της Ελλάδας.
* Κωνσταντίνος Παπαγγελούτσος (1967-69)
* Γεώργιος Κατσάμπας (1971-75)
* Βασίλειος Πιλάλης (1975-77), δραστήριο μέλος της πατραϊκής κοινωνίας. Πρόεδρος δικηγορικού συλλόγου, υποψήφιος δήμαρχος Πατρέων και υποψήφιος βουλευτής Αχαΐας.
* Δημήτριος Πούντζας (1977-81), απο την γνωστή οικογένεια στα Μποζαΐτικα
* Κωνσταντίνος Τζοβάρας (1981-65)
* Στέφανος Παϊπέτης (1985-87) , μετέπειτα ιδρυτής και Μέγας Διδάσκαλος της Εθνικής Μεγάλης Στοάς της Ελλάδας. Καθηγητής Φυσικής του πανεπιστημίου Πατρών.
* Ευάγγελος Παλάσκας (1987-89)
* Αθανάσιος Κοντοσάκης (1989-91), μέλος της επιτροπής αφυπνίσεως της Στοάς το 1965. ]]> http://www.iliablogs.gr/%ce%99%cf%83%cf%84%ce%bf%cf%81%ce%b9%ce%ba%ce%ac_%ce%98%ce%ad%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%b1/2008/04/24/%ce%95%ce%be%cf%8e%cf%86%cf%85%ce%bb%ce%bb%ce%bf_%ce%b2%ce%b9%ce%b2%ce%bb%ce%af%ce%bf%cf%85 Λυδήριος Ιστορικά Θέματα: Εξώφυλλο βιβλίου 2008-04-24T17:53:00-04:00 2008-04-24T17:53:00-04:00 Πολύβιος Νικ. Κορύλλος: ένας πρωτοπόρος Έλληνας θωρακοχειρούργος":


]]> http://www.iliablogs.gr/%ce%99%cf%83%cf%84%ce%bf%cf%81%ce%b9%ce%ba%ce%ac_%ce%98%ce%ad%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%b1/2008/04/24/%ce%9d%ce%ad%ce%bf_%ce%b2%ce%b9%ce%b2%ce%bb%ce%af%ce%bf! Λυδήριος Ιστορικά Θέματα: Νέο βιβλίο! 2008-04-24T16:51:00-04:00 2008-04-24T16:51:00-04:00
Αν και ο Πολύβιος Κορύλλος έχει τιμηθεί πολλάκις απο την πολιτεία, συνεχίζει να παραμένει άγνωστος στους περισσοτέρους. Γεννημένος το 1881 στην Πάτρα έλαβε εξαιρετική μόρφωση και ακολούθησε το ιατρικό επάγγελμα επηρεασμένος απο τον θείο του Χρήστο Κορύλλο. Σπούδασε ιατρική στην Αθήνα και το Παρίσι, ιδιώτευσε ως γιατρός στην Πάτρα και το 1918 διορίστηκε καθηγητής της χειρουργικής στο πανεπιστήμιο Αθηνών. Το 1922 εγκαταστάθηκε στη Νέα Υόρκη, στο πανεπιστήμιο της οποίας διέπρεψε ως καθηγητής χειρουργικής. Απεβίωσε αιφνιδίως στις 26 Ιουλίου του 1938 στην Νέα Υόρκη και με τη διαθήκη του δώρισε την βιβλιοθήκη και τα εργαλεία του στον δήμο Πατρέων που με την σειρά του τον ανακήρυξε ευεργέτη αυτού.

Το παρόν έργο καλύπτει όλες τις πτυχές της πορείας του ενώ φιλοξενεί και πλούσιο φωτογραφικό αρχείο. Τους επόμενους μήνες πρόκειται να κυκλοφορήσει, πάλι απο τους Φραγκίδη και Μούλια, ένα βιβλίο σχετικά με τον θείο του, Χρήστο Κορύλλο, δραστήριο μέλος της πατραϊκής κοινωνίας.
]]> http://www.iliablogs.gr/%ce%99%cf%83%cf%84%ce%bf%cf%81%ce%b9%ce%ba%ce%ac_%ce%98%ce%ad%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%b1/2008/04/21/%ce%9f_%ce%ba%cf%8d%cf%81%ce%b9%ce%bf%cf%82_%ce%93%ce%ba%cf%81%ce%b7%ce%bd Λυδήριος Ιστορικά Θέματα: Ο κύριος Γκρην 2008-04-22T00:44:00-04:00 2008-04-22T00:44:00-04:00
Γεννηθείς στο Λονδίνο ήταν ο μεγαλύτερος απο τα άλλα δύο αδέρφια του. Περι τα 1818 διορίστηκε γενικός πρόξενος της Βρετανίας στην Πελοπόννησο με έδρα την Πάτρα. Παράλληλα ασχολήθηκε με το εμπόριο της σταφίδας ως αντιπρόσωπος της αγγλικής εταιρείας Cartwright, απο το οποίο απέκτησε μεγάλη περιουσία. Η ανθελληνική δράση του ξεκίνησε με την επανάσταση του 1821. Ο Γκρην έχοντας την ιδιότητα του γενικού προξένου δεν αντιμετώπιζε πρόβλημα ασφάλειας αφού οι Έλληνες προύχοντες δεν τολμούσαν να "πειράξουν" τον αντιπρόσωπο της τότε υπερδύναμης Αγγλίας.

Εκμεταλλευόμενος λοιπόν αυτήν του την ιδιότητα, καθώς και την γενικότερη στάση της Αγγλίας, τουλάχιστον τα πρώτα χρόνια, απέναντι στην ελληνική επανάσταση, ο Γκρήν αν και χρωστούσε σημαντικά ποσά στους μεγαλοτραπεζίτες της εποχής (Ιωάννη Παπαδιαμαντόπουλου)  με πρόφαση οτι ήταν παράνομοι, ως επαναστάτες, έναντι της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας δεν τους ξεπλήρωσε τα οφειλούμενα. Δεν δίστασε μάλιστα να βοηθήσει τους Τούρκους στην διατήρηση της άμυνας του κάστρου της Πάτρας σαμποτάροντας τις ενέργειες των Ελλήνων. Με την είσοδο των τουρκικών ενισχύσεων αυτός και οι συνεργάτες του λεηλάτησαν σπίτια και προξένησαν μεγάλες καταστροφές σε όλη την πόλη προκαλώντας βέβαια την δικαιολογημένη αντίδραση των Ελλήνων που διαμαρτυρήθηκαν με επίσημο έγγραφο στην βρετανική κυβέρνηση. Μια ακόμη απο τις πράξεις του που προκάλεσε αίσθηση ήταν η συνεχής άρνησή του να δεχτεί γυναικόπαιδα στο προξενείο του προκειμένου να τα προστατεύσει.προκάλεσε αίσθηση ήταν η συνεχής άρνησή του να δεχτεί γυναικόπαιδα στο προξενείο του προκειμένου να τα προστατεύσει.  

Στα τέλη του 1821 κατέφυγε στη Ζάκυνθο απ'οπου τροφοδοτούσε τα τουρκικά στρατεύματα αποκομίζοντας τεράστια κέρδη. Ο Αρμοστής μάλιστα της Ζακύνθου τον απείλησε οτι θα τον εξορίσει για να αναγκαστεί τελικά το 1824 η αγγλική κυβέρνηση να τον παύσει. Έτσι τον επόμενο χρόνο αναχώρησε για το Λονδίνο όπου και πέθανε αρκετές δεκαετίες αργότερα. Αναμφίβολα ο Φίλιππος Γκρην με την στάση του προκάλεσε αδικαιολόγητα πολλά δεινά στον λαό της Πάτρας γι'αυτό και κατατάσσεται με ευκολία στους μισέλληνες της εποχής εκείνης.

Ο Φίλιππος είχε άλλα δύο αδέρφια, τον Ριχάρδο και τον Ιώαννη, πρόξενο της Αγγλίας στην Ελλάδα και τραπεζίτη. Ο Ριχάρδος Γκρην (1798-1878) γεννήθηκε στο Λονδίνο και έζησε τα περισσότερα χρόνια του στην Πάτρα. Ασχολήθηκε με το εμπόριο, το 1830 παντρεύτηκε την Αβροκόμη Καλαμογδάρτη, ανηψιά του Παλαιών Πατρών Γερμανού και του φιλότουρκου κοτζαμπάση Ανδρέα Καλαμογδάρτη, και ενταφιάστηκε στο Α΄ Νεκροταφείο Πατρών όπου διατηρείται ακόμα και σήμερα ο οικογενειακός τάφος των Γκρην. Μαζί με την Αβροκόμη απέκτησε τον Ερρίκο Γκρην, έμπορο και τραπεζικό υπάλληλο.

Η οικογένεια Γκρην είχε μεγάλες εκτάσεις στην περιοχή της Άνθειας (δεν πρέπει να συγχέεται με την περιοχή στην παραλία) καθώς και έπαυλη στην περιοχή των Υψηλών Αλωνιών όπου φιλοξενούνταν διάφορες αρχαιότητες. Τα αρχαία αυτά δωρήθηκαν απο τον Ερρίκο Γκρην στο αρχαιολογικό μουσείο Πατρών.  Παλιότερα ένα στενάκι στην πλατεία Γεωργίου Α΄ ονομαζόταν Γκρην, τώρα όμως, δεν γνωρίζω πως και γιατί, ονομάζεται στενό Βούρβαχη. ]]> http://www.iliablogs.gr/%ce%99%cf%83%cf%84%ce%bf%cf%81%ce%b9%ce%ba%ce%ac_%ce%98%ce%ad%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%b1/2008/04/15/%ce%9a%ce%b1%cf%86%ce%b5%ce%bd%ce%b5%ce%af%ce%bf%ce%bd_%c2%ab%ce%9a%cf%81%cf%8c%ce%bd%ce%b9%ce%bf%ce%bd%c2%bb Λυδήριος Ιστορικά Θέματα: Καφενείον «Κρόνιον» 2008-04-15T20:06:00-04:00 2008-04-15T20:06:00-04:00
Το Κρόνιον, που πήρε το όνομα του απο τον ομώνυμο λόφο, βρισκόταν σε ένα κτιριο ανάμεσα στις κατοικίες του Χατζηγιάννη και του Καλλιτσιώτη. Είχε κατασκευαστεί απο τον Ερνέστο Τσίλλερ για λογαριασμό του δεύτερου. Το Κρόνιον πρέπει να δημιουργήθηκε γύρω στα 1890 και εκτός απο καφενείο στον επάνω όροφο στέγαζε και χαρτοπαικτική λέσχη. Μέσα είχε μπιλιάρδο και βενετσιάνικα έπιπλα. Αναφέρω ένα χαρακτηριστικό απόσπασμα απο το βιβλίο του Μικελόπουλου "Όσα η ιστορία αφήνει στο περιθώριο": Στο Κρόνιον τότε οι πελάτες του έπαιζαν μπιλιάρδο... γαντοφορεμένοι. Αν κάποιος ήθελε να πεί κάτι σ'εναν απο την πελατεία του καφενείου δίσταζε να διαβεί την είσοδο, έκανε νόημα στο σερβιτόρο να πάει κοντά και του έλεγε να φωνάξει αυτόν που ήθελε. Όπως γίνεται φανερό εκεί σύχναζαν μόνο τα μέλη της τότε αστικής τάξης.

Εκεί πραγματοποιούνταν οι επίσημοι χοροί ενώ εκεί παίχτηκε η πρώτη κινηματογραφική ταινία, το 1913, απο τον Ιταλό Τζιοβάννι. Μάλιστα ο τότε ιδιοκτήτης του αρχικά μη γνωρίζοντας τι ήταν αυτό που πήγαινε να κάνει ο Τζιοβάννι είχε επιχειρήσει να τον διώξει! Σχετικά με την ιδιοκτησία του κτιρίου που στεγαζόταν το καφενείο: Οι κόρες του Καλλιτσιώτη πούλησαν το οίκημα στον Μικελόπουλο, και αν δεν κάνω λάθος βρίσκεται ακόμα στην ιδιοκτησία της οικογενείας του. Σχετικά με το καφενείο. Το Κρόνιον απο τα χέρια του Μποσμποντίνη πέρασε στον Αποστόλη Λιούρδη, και στη συνέχεια στην επιχείρηση μπήκε και ο Πλέσσας. Λόγω προσωπικών διαφορών με τον ιδιοκτήτη το Κρόνιον τη δεκαετία του ΄30 μετακόμισε για να ακολουθήσει και μια τρίτη, μάλλον γύρω στη δεκαετία του ΄50 εκεί που είναι σήμερα τα Goody's. Μετά τον θάνατο του Αποστόλη Λιούρδη το Κρόνιον έκλεισε οριστικά αφού τα παιδιά του, Σπύρος, Δημήτρης και Ανθούλα δεν θέλησαν να ασχοληθούν με την επιχείρηση. 

Αν πάλι δεν κάνω λάθος υπάρχουν δύο καρτ-ποστάλ, μια του 1907 και μια του 1913, στις οποίες εικονίζεται το καφενείο Κρόνιον. Στη παρακάτω φωτογραφία, που βρίσκεται στην κατοχή, μου εικονίζεται πρώτος απο αριστερά ο Αποστόλης Λιούρδης και έκτος απο αριστερά, αυτός με τα γιαλιά και το καπέλο, είναι ο πλούσιος Χατζηγιάννης, στον οποίο ανήκε το διπλανό αρχοντικό, το οποίο πουλήθηκε για να στεγαστούν τα υποκαταστήματα της εθνικής τράπεζας και της τράπεζας της Ελλάδος και οποιος είχε παντρευτεί την κόρη του Πατρινού ευεργέτη Βασίλη Μαραγκόπουλου.

 ]]> http://www.iliablogs.gr/%ce%99%cf%83%cf%84%ce%bf%cf%81%ce%b9%ce%ba%ce%ac_%ce%98%ce%ad%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%b1/2008/04/13/%ce%97_%ce%bf%ce%b9%ce%ba%ce%bf%ce%b3%ce%ad%ce%bd%ce%b5%ce%b9%ce%b1_%cf%84%cf%89%ce%bd_%ce%a0%ce%b1%ce%bb%ce%b1%ce%bc%ce%ac%ce%b4%cf%89%ce%bd Λυδήριος Ιστορικά Θέματα: Η οικογένεια των Παλαμάδων 2008-04-14T00:25:00-04:00 2008-04-14T00:25:00-04:00 Ο Παναγιώτης Παλαμάς (1722-1802) εμφανίστηκε γύρω στα 1750 στην Κωνσταντινούπολη ως δάσκαλος ενώ την περίοδο 1753-59 φαίνεται να δίδασκε στην Αθωνιάδα. Μάλιστα ένας απο τους μαθητές του εκεί ήταν ο Κοσμάς ο Αιτωλός. Η αποτυχία του να διαδεχτεί τον Ευγένιο Βούλγαρη στην διεύθυνση της σχολής τον οδήγησε στην ίδρυση δικιάς του σχολής στο Μεσολόγγι. Η σχολή αυτή έγινε γνωστή ως Παλαμαία. Για ένα μικρό διάστημα αναγκάστηκε να εγκαταλείψει το Μεσολόγγι λόγω της συμμετοχής του στα κίνημα των αδερφών Ορλώφ. Εδώ να σημειωθεί οτι ο Παναγιώτης είχε και έναν αδερφό, τον Ευστάθιο Παλαμά (Θαν.1828), δάσκαλο στη Κωνσταντινούπολη και στη νήσο του Κάλαμου. Την διεύθυνση της σχολής ανέλαβε ο δευτερότοκος γιος του Γρηγόριος Παλαμάς, ο οποίος και παρέμεινε σε αυτή μέχρι τον θάνατό του, το 1824. Ο αδερφός του Ιωάννης Παλαμάς ήταν επίσης δάσκαλος και μάλιστα με εξαιρετική πείρα αφού δίδαξε στη σχολή Ντέκα των Αθηνών, στη Μεγάλη σχολή του Γένους και στο ελληνικό γυμνάσιο της Οδυσσού.
Ο Ιωάννης απέκτησε δύο γιούς, τον Μιχαήλ και τον Δημήτριο. Ο Μιχαήλ Παλαμάς (1814-1865) σπούδασε νομικά και διετέλεσε πρωτοδίκης Πατρών. Παντρεύτηκε την Μεσολογγίτισσα Πηνελόπη Πεταλά (Θαν.1864), με την οποία απέκτησε τρείς γιούς: τον Χρήστο, τον Κωστή, τον διάσημο ποιητή και τον Νικόλαο. Ο Χρήστος Παλαμάς (1849-1925) σπούδασε νομικά και χρημάτισε έπαρχος Αιγίου και Κέρκυρας καθώς και νομάρχης Αχαϊοήλιδος (1900-1907). Μέχρι τον θάνατό του ιδιώτευσε ως δικηγόρος στο Μεσολόγγι. Αξίζει να σημειωθεί οτι είχε νυμφευθεί την Αγγελική Κανάρη μάλλον(?) απόγονο του Κωνσταντίνου Κανάρη. Ο μικρότερος αδερφός Νικόλαος Παλαμάς (1861-1914) μεγάλωσε στην Τεργέστη, τη Βιέννη και τη Ζυρίχη δίπλα στην οικογένεια Καρούσου, έγινε πολιτικός μηχανικός και απεβίωσε την 1 Ιουλίου του 1914 στην Αθήνα. Τέλος ο Κωστής Παλαμάς (1859-1943), γεννημένος στην Πάτρα, μεγάλωσε λόγω της απώλειας των γονιών του στο Μεσολόγγι δίπλα στον θείο του Δημήτριο Παλαμά, διευθυντή της Παλάμαιας σχολής και αδερφό του πατέρα του. (Γιος του Δημητρίου ήταν ο Ιωάννης Δ. Παλαμάς διευθυντής της Παλάμαιας σχολής). Ο Κωστής άρχισε να σπουδάζει νομικά, σπουδές που δεν τελείωσε ποτέ, και ασχολήθηκε ως γνωστόν με την ποίηση. Διακρίθηκε, έγινε ακαδημαϊκός ενώ με την παρουσία του σημάδεψε για πάνω απο 50 χρόνια τα ελληνικά γράμματα. Όσον αφορά την προσωπική ζωή του ήταν παντρεμένος απο το 1887 με την Μαρία Βάλβη, της γνωστής Μεσολογγίτικης οικογένειας των πολιτικών και αγωνιστών (Θυμηθείτε τον Δημήτριο και Ζηνόβιο Βάλβη, τα αδέρφια πρωθυπουργούς), και είχε αποκτήσει τρία παιδιά: τον Λέανδρο (1891-1959), ποιητή & υπάλληλο της εθνικής τραπέζης, τον οποίο ο Κωνσταντίνος Τσάτσος περιγράφει ως «έναν ασυνεννόητο εγωιστή, εναν απο τους αντιπαθέστερους ιδιότροπους» κυρίως λόγω της στάσης του στην κηδεία του πατέρα του, αφού δεν θέλησε να εκφωνηθούν λόγοι γιατι φοβόταν μην δεν του δώσουν διαβατήριο οι Ιταλοί(!), την Ναυσικά και τον Άλκη, που απεβίωσε σε ηλικία 5 ετών και γι'αυτό τον λόγο ο Κωστής Παλαμάς έγραψε το ποίημα "Ο Ταφος". Ανηψιός του Κωστή Παλαμά ήταν ο Χρήστος Ξανθόπουλος - Παλαμάς, υπουργός εξωτερικών επι χούντας.
Άλλα μέλη της επιφανούς αυτής οικογένειας, για τα οποία όμως δεν βρήκα πως συνδέονται συγγενικά με τα παραπάνω, ήταν οι Βασίλειος Παλαμάς (1821-1867), γεννημένος στο Μεσολόγγι, αξιωματικός του στρατού, σκοτώθηκε απο τους Τούρκος σε μάχη στο Μαλεβίζι, Αναστάσιος Παλαμάς, γεννημένος επίσης στο Μεσολόγγι και μέλος της επιτροπής κήρυξης της επανάστασης του 1821, Παναγιώτης Παλαμάς, αντιεισαγγελέας Πατρών το 1847 και πιθανόν (Αυτό το λέω εγώ) εγγονός του γενάρχη της οικογένειας (αν αναλογιστούμε οτι ο αντεισαγγελέας Π. Παναγιώτης το 1843 ήταν 28 ετών τότε χρονολογικά ταιριάζει), Παντολέων Παλαμάς, κάτοικος Πατρέων, Ανδρέας Ε. Παλαμάς, αντεισαγγελέας Πατρών το 1878, Πέτρος Παλαμάς, γεννημένος στην Πάτρα, διευθυντής της ασφαλιστικής εταιρείας "Ανατολής". Γιος του, σύμφωνα με τον Πατρινό ιστορικό Χρήστο Μούλια, ήταν ο Ελευθέριος Παλαμάς, δημοσιογράφος και διευθυντής της ασφαλιστικής εταιρείας "Ανατολής". Τέλος η οικογένεια Παλαμά ήταν συγγενική με αυτή των Τρικούπηδων αφού ο Ιωάννης Τρικούπης, πατέρας του πρωθυπουργού Σπυρίδωνος Τρικούπη (1750-1824), ήταν παντρεμένος με την Αλεξάνδρα Παλαμά, προφανώς μέλος των Παλαμάδων, και με αυτή των Πόλων, της γνωστής πατρινής οικογένειας.
Σχετικά με την Παλαμαία σχολή. Αυτή ιδρύθηκε το 1760 απο τον Παναγιώτη Παλαμά και αρχικά το συντηρούσε η κοινότητα του Μεσολογγίου. Στη συνέχεια μετονομάστηκε Μεσολλογγίτις Ακαδημία. Κατα τη διάρκεια της επανάστασης λειτουργούσε κανονικά, με εξαίρεση την περίοδο 1825-29. Η σχολή ήταν στεγαζόταν στο σπίτι των Παλαμάδων που όπως είπαμε υπάρχει ακόμα και σήμερα. Το 1825 καταστράφηκε απο τις οβίδες των Τούρκων και επαναλειτούργησε το 1829 με πρωτοβουλία του Ιωάννη Καποδίστρια. Η σχολή απέκτησε στα χρόνια της τουρκοκρατίας και τα μεταεπαναστατικά μεγάλη φήμη και έφτασε να αριθμεί 300 μαθητές. Απο τη σχολή αυτή αποφοίτησαν μεγάλες μορφές των γραμμάτων όπως οι Κωστής Παλαμάς, Δροσίνης, Μαλακάσης, Γκόλφης κ.α.
Πληροφορίες για την παρουσία της οικογένειας Παλαμά στην Πάτρα μπορείτε να βρείτε απο το ιστορικό λεξικό των Πατρών του Κ. Τριανταφύλλου ή απο τα Ιστορικά Σημειώματα (Εκδόσεις περί Τεχνών, Πάτρα 2007) του Χρήστου Αθ. Μούλια. ]]> http://www.iliablogs.gr/%ce%99%cf%83%cf%84%ce%bf%cf%81%ce%b9%ce%ba%ce%ac_%ce%98%ce%ad%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%b1/2008/04/11/%ce%88%cf%80%ce%b1%cf%85%ce%bb%ce%b9%cf%82_%ce%9a%ce%b1%cf%81%ce%b1%ce%bd%ce%b9%ce%ba%ce%bf%ce%bb%ce%bf%cf%8d_-_%ce%a6%cf%89%cf%84%cf%8c Λυδήριος Ιστορικά Θέματα: Έπαυλις Καρανικολού - Φωτό 2008-04-11T22:57:00-04:00 2008-04-11T22:57:00-04:00
Η έπαυλις στη σημερινή της κατάσταση ]]> http://www.iliablogs.gr/%ce%99%cf%83%cf%84%ce%bf%cf%81%ce%b9%ce%ba%ce%ac_%ce%98%ce%ad%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%b1/2008/04/11/%ce%88%cf%80%ce%b1%cf%85%ce%bb%ce%b9%cf%82_%ce%9a%ce%b1%cf%81%ce%b1%ce%bd%ce%b9%ce%ba%ce%bf%ce%bb%ce%bf%cf%8d Λυδήριος Ιστορικά Θέματα: Έπαυλις Καρανικολού 2008-04-11T21:19:00-04:00 2008-04-11T21:19:00-04:00 Βυτιναίος αναφέρθηκε στην έπαυλη Καρανικολού. Έψαξα λοιπόν γι'αυτήν και βρήκα μερικές πληροφορίες.

Η έπαυλη ανήκε στον πλούσιο σταφιδέμπορα Καρανικολό, ο οποίος είχε πραγματοποιήσει πλήθος δωρεών στην πόλη της Πάτρας, και βρίσκεται σε ιδιόκτημα κτήμα 200 στρεμμάτων στο Λεβεντοχώρι Ηλείας. Κατασκευάστηκε γύρω στα 1870 και ο αρχιτέκτονας είναι άγνωστος. Σύμφωνα με την αρχιτέκτονα Αμαλία Κωτσάκη, ο δημιουργός πρέπει να ήταν Ιταλός ενώ αποκλεί το ενδεχόμενο να ήταν ο Ερνέστος Τσίλλερ.

Στην εξοχική αυτή κατοικία διακρίνονται νεοαναγεννησιακά χαρακτηριστικά με φανερές επιρροές απο την Τοσκάνη, γεγονός που δείχνει το πολιτιστικό επίπεδο της τότε αστικής τάξης. Ως γνωστόν οι σταφιδέμποροι αποτελούσαν εκείνη την εποχή την ανερχόμενη αστική ταξή που μεσω των νεοκλασσικών κατοικιών της προσπαθούσαν να αναδείξουν την κοινωνική θέση και τον πλούτο τους. Πρώτο μέλημα αυτών δεν ήταν η δημιουργιά απαραίτητα λειτουργικών κατοικιών αλλά εντυπωσιακών και μεγαλόπρεπων. Σε αυτή την κατηγορία πρέπει να εντάξουμε και τη συγκεκριμένη έπαυλη.

Τα τελευταία χρόνια η έπαυλις έχει περιέλθει στην ιδιοκτησία της Συνεταιριστικκής Κορινθιακής Σταφίδας Α.Ε. με έδρα την Πάτρα. Το 2003 αποφασίστηκε η αποκατάσταση του οικήματος, κάτι το οποίο μέχρι σήμερα, αν δεν κάνω λάθος, δεν έχει γίνει. Το υπουργείο πολιτισμού το έχει χαρακτηρίσει διατηρητέο μνημείο ως έργο τέχνης. Αναμφίβολα αποτελεί ένα κόσμημα για την Ηλεία, το οποίο όμως βρίσκεται σε χείριστη κατάσταση λόγω της εγκατάλειψής του.



]]> http://www.iliablogs.gr/%ce%99%cf%83%cf%84%ce%bf%cf%81%ce%b9%ce%ba%ce%ac_%ce%98%ce%ad%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%b1/2008/04/07/%ce%9b%cf%85%ce%ba%ce%bf%cf%8d%cf%81%ce%b3%ce%bf%cf%82_%ce%9a%cf%81%ce%b5%cf%83%cf%84%ce%b5%ce%bd%ce%af%cf%84%ce%b7%cf%82 Λυδήριος Ιστορικά Θέματα: Λυκούργος Κρεστενίτης 2008-04-07T20:42:00-04:00 2008-04-07T20:42:00-04:00 Γεννήθηκε στον Πύργο Ηλείας και ήταν γιός του Ιωάννη Κρεστενίτη, προκρίτου Πύργου και υπεύθυνου για τα οικονομικά της επαρχείας κατα την περίοδο της επανάστασης. Το όνομα Λυκούρος δεν είναι σίγουρο οτι ήταν το πραγματικό του αλλά κατά πάσα πιθανότητα λόγω της αγάπης του για τους αρχαίους τον οδήγησε στο να υιοθετήσει αυτό το όνομα για τον ευατό του. Μάλιστα αρχαίοελληνικά ονόματα είχε δώσει και στους μαθητές του, στους οποίους δίδασκε τα ελληνικά γράμματα. (Σημ.: Άλλοι συγγενείς του που είχαν αρχαιοελληνικά επωνύματα ήταν οι: Αριστείδης Κρεστενίτης, βουλευτής, Σόλωνας Κρεστενίτης, δημοτικός σύμβουλος Πύργου και μέλος στην επιτροπή της επαρχείας Ηλείας για τα τοπικά ζητήματα στην Βουλή των Ελλήνων και Επαμεινώνδας Κρεστενίτης, γραμματέας της Δ' εθνοσυνέλευσης και αδερφός του προηγούμενου). Η μόρφωση του για την εποχή ήταν κάτι παραπάνω απο αξιόλογη αφού είχε σπουδάσει στη Ζάκυνθο και στη συνέχεια στην Ιόνιο Ακαδημία. Το 1812 μαζί με τα αδέρφια του Σταμάτη και Γιάννη(;) Κρεστενίτη άνέλαβαν, όπως μας λέει ο Μικελόπουλος στο βιβλίο του, πρωτοβουλία για την αποτίναξη του τουρκικού ζυγού. (Για το αν το όνομα του τρίτου αδερφού είναι Γιάννης επιφυλάσομαι. Όσον αφορά τον Σταμάτη Κρεστενίτη, οπλαρχηγό και πρόκριτο, έλαβε μέρος στη μάχη του Χλεμουτσίου και δολοφονήθηκε απο τον Ιωάννη Διάκο στο μοναστήρι της Κρεμαστής το 1823).
Μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία και κατα την περίοδο της επανάστασης ανέλαβε πολιτικές θέσεις. Διορίστηκε βουλευτής Ηλείας στη βουλευτική επιτροπή του Ναυπλίου ενώ εκλέχτηκε και πληρεξούσιος Ηλείας σε διάφορες Εθνοσυνελεύσεις. Κατα την περίοδο του εμφυλίου, το 1825, κατηγορήθηκε για οικονομικές ατασθαλίες, αιτία όμως ήταν το διαφορετικό πολιτικό στρατόπεδο, απο τους Θεόδωρο Κολοκοτρώνη και Δημήτριο Πλαπούτα. Για να μην συλληφθή εγκατέλειψε τον Πύργο με αποτέλεσμα ο Κολοκοτρώνης να του κάψει το σπίτι. Το ίδιο έτος καταδικάστηκε με φυλάκιση τριών χρόνων για πλαστογράφηση (ακυρώθηκε αργότερα)

Μετά την επανάσταση διαπραγματεύθηκε με τον Χρύσανθο Σισίνη για το ποια πόλη θα γίνει πρωτεύουσα της Ήλιδας. Ο Σισίνης, με σκεπτικό κοτζαμπάση παρά του πολιτικού, είπε σε εκείνη τη συζήτηση: "Παρτε εσείς την πρωτεύουσα. Δεν θέλω καλαμαράδες στα πόδια μου". Έτσι ο Πύργος έγινε πρωτεύουσα Ήλιδας. Στις 22 Ιουνίου του 1832, διορίστηκε επίτροπος επι των εφοδιαστικών εγγράφων. Στην Δ΄ Εθνοσυνέλευση (17.6.1832) εκλέχτηκε πληρεξούσιος. Η μεγάλη ισχύ που διέθετε φαίνεται και απο ένα περιστατικό που περιγράφεται σε ένα απο τα βιβλία του Βύρωνα Δάβου. Συγκεκριμένα ο Κρεστενίτης στην κοινότητα Τζόγια του δήμου Μυρτουντίας είχε μεγάλες εκτάσεις, τις οποίες για να καλλιεργήσει χρειαζόταν μεγάλες ποσότητες νερού. Στην περιοχή υπήρχε ένας μικρός παραπόταμος ο οποίος κατέβαζε λίγο νερό. Προκειμένου να χρησιμοποιεί αποκλειστικά αυτός το νερό έφερε στρατιωτικό σώμα το οποίο και απείλησε τους κατοίκους της περιοχής. Αυτή η τακτική συνεχίστηκε με αποτέλεσμα ο δήμαρχος να επέμβει και ο Κρεστενίτης να αποχωρήσει άπρακτος. Το 1843 διορίστηκε διοικητής της επαρχίας Κυναίθης ενώ τον ίδιο χρόνο πληρεξούσιος Ηλείας. Το 1844 επανεκλέχτηκε βουλευτής αλλά κατηγορήθηκε για καλπονοθεία. Πάντως την ίδια χρονιά διορίστηκε υπουργός δικαιοσύνης.
Τον Οκτώβριο του 1845 πραγματοποιήθηκε δολοφονική απόπειρα εναντίον του αδερφού του βουλευτή Χαλκιόπουλου. Ως ηθικοί αυτουργοί ήταν μάλλον οι Κρεστενίτηδες και οι Αχολαίοι. Το 1848 διορίστηκε προσωρινός υπουργός δικαιοσύνης και εσωτερικών. Απο τη θέση αυτη δεν ξέχασε τους πολιτικούς του φίλους. Αμέσως, αν και προσωρινός υπουργός, διόρισε στην προεδρεία του Αρείου Πάγου τον Χ. Κλωνάρη. Προκειμένου να επεκτείνει την πολιτική του επιρροή δεν δίστασε να παύσει παράνομα δημάρχους της Ηλείας. Το 1849 ανέλαβε το χαρτοφυλάκιο του υπουργείου οικονομικών.

Στην κυβέρνηση Αλέξανδρου Μαυροκορδάτου το 1855 ανέλαβε το υπουργείο οικονομικών και απο την θέση αυτή πραγματοποίησε πολλά έργα για την Ηλεία. Ένα στοιχείο που δείχνει τον χαρακτήρα του φαίνεται απο ένα ακόμη γεγονός. Ο Κρεστενίτης είχε αναλάβει να στείλει προσκλήσεις σε όλους τους βουλευτές για μια γιορτή που διοργάνωνε ο πρωθυπουργός.  Αυτός επίτηδες δεν έστειλε στους βουλευτές Ηλείας με αποτέλεσμα να είναι όλοι οι άλλοι εκτός απο αυτούς. Ο ίδιος είπε οτι έγινε απο απροσεξία όμως είναι φανερό οτι έγινε απο πολιτική σκοπιμότητα. Άλλη μια απο τις συνηθισμένες του κινήσεις ήταν να υποβάλει πρώτα την παραίτηση του απο το υπουργικό αξίωμα, όταν φαινόταν οτι θα τον αντικαθιστούσαν, έτσι ώστε να μη δίνει την εντύπωση στο λαό ότι τον έδιωχναν απο την κυβέρνηση. Το 1860 διορίστηκε υπουργός εσωτερικών στην κυβέρνηση Μιαούλη. Τον Μάϊο του 1865 έγινε υπουργός δικαιοσύνης στην κυβέρνηση Κουμουνδούρου. Η πιο σημαντική όμως στιγμή στην πολιτική σταδιοδρομία του ήταν η εκλογή του στο αξίωμα του προέδρου της Βουλής στις 14 Δεκεμβρίου 1866, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1867. Έχοντας την υποστήριξη του Αλέξανδρου Κουμουνδούρου σε σύνολο 102 παρόντων έλαβε 94 ψήφους.  

Εδώ κάπου τελειώνει και η πολιτική πορεία του Κρεστενίτη. Σχετικά με την οικογένειά του.  Ο Λυκούργος Κρεστενίτης ήταν παντρεμένος με την Μαριγώ Μαυρομιχάλη πρωτότοκη κόρη του Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη, γεγονός που του έδινε πολιτική δύναμη αφού το συγγενικό δίκτυο της οικογένειας Μαυρομιχάλη ήταν αρκετά ισχυρό. Σχετικά με τους απογόνους της οικογένειας Κρεστενίτη θα υπάρξει ξεχωριστό άρθρο. ]]> http://www.iliablogs.gr/%ce%99%cf%83%cf%84%ce%bf%cf%81%ce%b9%ce%ba%ce%ac_%ce%98%ce%ad%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%b1/2008/04/01/%ce%a4%cf%83%ce%af%cf%80%cf%81%ce%b1%cf%82._%ce%88%ce%bd%ce%b1%cf%82_%ce%bd%ce%ad%ce%bf%cf%82_%ce%94%ce%b5%ce%bb%ce%b7%ce%b3%ce%b9%cf%8e%cf%81%ce%b3%ce%b7%cf%82; Λυδήριος Ιστορικά Θέματα: Τσίπρας. Ένας νέος Δεληγιώργης; 2008-04-01T20:00:00-04:00 2008-04-01T20:00:00-04:00 Ο Επαμεινώνδας Δεληγεώργης γεννήθηκε το 1829 σε μια εποχή που το νεοσύστατο ελληνικό κράτος προσπαθούσε να βρεί την ταυτότητά του. Πατέρας του ήταν ο Μήτρος Δεληγεώργης, αγωνιστής και φρούραρχος του Μεσολογγίου. Ο Μήτρος προσβλέποντας σε μια γρήγορη κοινωνική ανέλιξη σύναψε στενές σχέσεις με την κρατική εξουσία και συγκεκριμένα με την βασιλική αυλή. Με τις ευλογίες αυτής αναμείχθηκε με τα πολιτικά και το 1847 εκλέχτηκε βουλευτής Μεσολογγίου.
Η δυσαρέσκεια του λαού για τον Όθωνα και τους αυλικούς του συνεχώς μεγάλωνε και ο λαός έψαχνε αφορμές για να εξεγερθεί. Το 1848 ήταν καθοριστική χρονιά. Στην Γαλλία η βασιλική οικογένεια εκδιώχθη, στη Γερμανία παραχωρήθηκε σύνταγμα ενώ και στις άλλες ευρωπαϊκές χώρες επικρατούσε αναταραχή. Στην Αθήνα οι ειδήσεις αυτές προκάλεσαν αίσθηση. Ο Όθων προκειμένου να εκτονώσει το ήδη τεταμένο κλιμα με αφορμή την επέτειο της 25ης Μαρτίου έδωσε αμνηστία σε πολιτικούς του αντιπάλους πλην τριών (Θ. Γρίβας, Βοζαΐτης, Κριεζώτης). Οι φοιτητές ξεσηκώθηκαν προκαλώντας αναταραχές. Ηγέτης τους ήταν ο φοιτητής της νομικής Επαμεινώνδας Δεληγεώργης. Οι φοιτητές προσπάθησαν να φτάσουν στο παλάτι αλλά ο στρατός τους απέτρεψε. Αυτή ήταν η πρώτη επίσημη πολιτική εμφάνιση του νεαρού Δεληγεώργη στους κύκλους των Αθηνών. Απο τότε ανέπτυξε έντονη δημοκρατική δράση. Η συμπεριφορά του Επαμεινώνδα και η γενικότερη δράση του είχε επιπτώσεις στην πολιτική σταδιοδρομία του πατέρα του. Το 1852 ο Όθων είχε ενδιαφερθεί να διορίσει υπουργό στην κυβέρνηση Κριεζή τον Μήτρο, επειδή του έτρεφε μεγάλη συμπάθεια, όμως η πολιτική δραστηριότητα του γιού του στάθηκε εμπόδιο. Αυτό, όπως αναφέρει ο ίδιος ο Επαμεινώνδας στο ημερολόγιό του, επέφερε μια ψυχρότητα στις σχέσεις τους. Είναι βέβαιο οτι ο ίδιος, όπως παρατηρεί η Ελπίδα Βόγλη στο βιβλίο της "Έργα και Ημέραι Ελληνικών οικογενειών", προσπάθησε λόγω των πολιτικών του φιλοδοξιών να καλλιεργήσει μια αντιοθωνική εικόνα, λησμονώντας παράλληλα φιλοοθωνικές του κινήσεις όπως η επίσκεψη που είχε πραγματοποιήσει στη βασίλισσα Αμαλία μετά την απόπειρα δολοφονίας της οι οποίες είχαν απλώς μικροκομματικές σκοπιμότητες. Μέσα στο γενικότερο σχέδιό του για μια επιτυχημένη πολιτική καριέρα πρέπει να ενταχθεί και ο γάμος του, το 1851, με την Ξανθή Γιουρδή, κόρη του προέδρου της Βουλής Λάζαρου Γιουρδή. Ο τελευταίος είχε στην διάθεσή του ένα μεγάλο πολιτικό δίκτυο που περιελάμβανε φίλους και συγγενείς όπως ήταν ο Βασίλης Βουδούρης, αντιπρόεδρος της βουλής.
Στις εκλογές του Αυγούστου του 1859, έχοντας πια φτάσει στην απαιτούμενη ηλικία των τριάντα ετών, εκλέχτηκε γιά πρώτη φορά βουλευτής Μεσολογγίου εκπροσωπώντας την δημοκρατική πτέρυγα. Η έντονη όμως αντι-οθωνική του δράση είχε ως αποτέλεσμα δύο χρόνια αργότερα να συλληφθεί και να οδηγηθεί στην Κύθνο, συνηθή τόπο εξορίας. Με την έξωση του Όθωνα επέστρεψε στην Αθήνα και αμέσως ανέλαβε το χαρτοφυλάκιο του υπουργείο εκπαίδευσης. Τότε ήταν που ίδρυσε και το Εθνικό Κομιτάτο.
Η είσοδος του Δεληγεώργη στο κοινοβούλειο όμως δεν φαίνεται να είχε θετικά αποτελέσματα. Ο Τάσος Βουρνάς αναφέρει: "το Εθνικόν κομιτάτο, υπο τον Δεληγιώργη, απο τη στιγμή που μπήκε στη βουλή εγκαταλείποντας τους αγώνες στα πεζοδρόμια της πρωτεύουσας έπαθε πολιτική αγκύλωση. Ο αρχηγός του αποκηρύσσοντας τη ριζοσπαστική νεότητά του είχε προσεγγίσει την παράταξη Βούλγαρη και το Εθνικόν Κομιτάτον απο κοινού με τους Πεδινούς βοηθούσε στον καταρτισμό του συντάγματος που δεν εκπροσωπούσε τις προχωρημένες θέσεις των δημοκρατικών στοιχείων και της νεολαίας". Δηλαδή ο Δεληγεώργης συνεργαζόταν με τον κυριότερεο εκπρόσωπο του φαυλοκρατικού συστήματος της νεότερης Ελλάδας Δημήτριο Βούλγαρη, τον άνθρωπο που υπονόμευε συνεχώς τους δημοκρατικούς θεσμούς! Αναμφίβολα κίνηση ασυμβίβαστη με τις μέχρι τότε ιδέες του.
Στις 20 Οκτωβρίου του 1865 εν μέσω εντάσεων και αναταραχών ο βασιλιάς Γεώργιος Α΄ δίνει εντολή σχηματισμού κυβέρνησης στον Επαμεινώνδα Δεληγεώργη. Σε ηλικία 26 ετών ο Δεληγεώργης γίνεται ο νεότερος πρωθυπουργός της Ελλάδας, ρεκόρ που δεν έχει ξεπεραστεί μέχρη και σήμερα. Ρητή δέσμευση της νέας κυβέρνησης είναι η απομάκρυνση του Δανού Σπόνεκ, βασιλικού συμβούλου, ο οποίος με την συμπεριφορά του είχε προκαλέσει πολλές αντιδράσεις. Η υπόσχεση μένει στα λόγια και ο λαός κατεβαίνει στους δρόμους. Η κυβέρνηση Δεληγεώργη προκειμένου να ηρεμήσει την κατάσταση διατάζει τον στρατό να κάνει χρήση όπλων προκειμένου να διαλύσει τις συγκεντρώσεις ξεχνώντας οτι πριν απο μια δεκαετία αρχηγός των διαδηλώσεων ήταν ο ίδιος.
Η κυβέρνηση ανατρέπετε απο τον λαό. Εντολή σχηματισμού παίρνει ο Βούλγαρης και μετά απο τρείς μέρες ο Κουμουνδούρος. Επτά μέρες αργότερα ο Δεληγεώργης και τελικά λίγο αργότερα ο Πατρινός πολιτικός Μπενιζέλος Ρούφος σχηματίζει σταθερή κυβέρνηση. Το 1866 ανέλαβε στην κυβέρνηση Βούλγαρη υπουργός επι των εξωτερικών. Μια σφαγή, αυτή στο Δήλεση, είχε ως αποτέλεσμα το 1870 να ανατραπεί η κυβέρνηση Ζαΐμη και να σχηματιστεί νέα υπο τον Δεληγεώργη. Η δουλική συμπεριφορά απέναντι στην Αγγλία έφτασε σε τέτοιο σημείο ώστε επέτρεψε να αναλάβουν τη διενέργεια ανακρίσεων για τη σφαγή Άγγλοι δικαστές. Η κυβέρνηση δεν άντεξε και ανετράπη τον Οκτώβριο του 1871. Το 1872 σχημάτισε για ακόμη μια φορά κυβέρνηση.
Η νέα κυβέρνηση είχε να αντιμετωπίσει ένα σκάνδαλο. Αυτό των Λαυριακών, ένα απο τα μεγαλύτερα οικονομικά και χρηματιστηριακά σκάνδαλα στην Ελλάδα. Τα Λαυριακά, δεν θα τα αναλύσω τώρα, είχε σαν αποτέλεσμα την πτώχευση χιλιάδων Ελλήνων. Ο Κυριακίδης αναφέρει με αφορμή τα Λαυριακά για τον Δεληγεώργη: "κατεμαυρώθη δια παντός απο το πυκνόν νέφος ασβόλης το εξεγειρόμενον απο των εργοστασίων του Λαυρίου το οποίον επεκάθησεν επι της τέως εγκληλεσσης δημοτικότητας του". Μετά τα Λαυριακά κλήθηκε να σχηματισει άλλες δυο βραχύβιες κυβερνήσεις (1876,1877). Το 1877 επίσης χρημάτισε υπουργός οικονομικών στην κυβέρνηση Κανάρη. Το τέλος όμως της πολιτικής του καριέρας είχε επέλθει.
Το 1877 εγκατέλειψε την Αθήνα και εγκαταστάθηκε στο Μεσολόγγι προκειμένου να χαλαρώσει. Εκεί στις 14 Μαΐου του 1879 τον βρήκε ξαφνικά ο θάνατος, σε ηλικία μόλις 50 ετών. Το σκάνδαλο των Λαυριακών έμελλε να σημαδέψει ανεξίτηλα την πολιτική του σταδιοδρομία. Νέος ασχολήθηκε με την πολιτική, νέος εξήλθε απο αυτήν. Η ιδεολογική ασυνέπεια που επέδειξε είχε ως αποτέλεσμα την πολιτική περιθωριοποίησή του. Ο πολιτικός του θάνατος επισφραγίστηκε και με τον βιολογικό του.
Τώρα εν έτει 2008 βλέπουμε έναν νέο πολιτικό, τον Αλέξη Τσίπρα, να πολεμά απο το πεζοδρόμιο, όπως εμφατικά καγχάζει, την εξουσία. Αρκεί να μην έρθει στα λόγια του Κυριακίδη ο οποίος ανέφερε χαρακτηριστικά για την αλλαγή της στάσης του Δεληγεώργη: "Τότε ήτο αντιπολιτευόμενος και τώρα ήτο εξουσία. Τότε εφιλοδόξει έτι την πρωθυπουργίαν και τώρα ήτο πρωθυπουργός". Γιατί ως γνωστόν η ιστορία δε θα σταματήσει να επαναλαβάνεται, επειδή πολύ απλά η φύση του ανθρώπου δεν μπορεί να εμποδίσει την επανάληψη. ]]> http://www.iliablogs.gr/%ce%99%cf%83%cf%84%ce%bf%cf%81%ce%b9%ce%ba%ce%ac_%ce%98%ce%ad%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%b1/2008/03/29/%ce%9f%ce%b9%ce%ba%ce%bf%ce%b3%ce%ad%ce%bd%ce%b5%ce%b9%ce%b1_%ce%9a%ce%b1%ce%bd%ce%b5%ce%bb%ce%bb%cf%8c%cf%80%ce%bf%cf%85%ce%bb%ce%bf%cf%85_-_%ce%93%ce%bf%cf%8d%ce%bd%ce%b1%cf%81%ce%b7 Λυδήριος Ιστορικά Θέματα: Οικογένεια Κανελλόπουλου - Γούναρη 2008-03-29T22:11:00-04:00 2008-03-29T22:11:00-04:00 Παρουσιάζω δίπλα το γενεαλογικό δέντρο, αν και οχι ολοκληρωμένο, της οικογένειας Γούναρη - Κανελλόπουλου αναλύοντας συνοπτικά παράλληλα στο παρόν άρθρο και την εξέλιξη των μελών της.

Ο Παναγιώτης Γούναρης απο το Άργος ήταν αρκετά επιτυχημένος σταφιδέμπορος, ο οποίος όμως στα τέλη του 19ου αιώνα χρεοκόπησε. Γιός του ήταν ο Δημήτριος Γούναρης, πρωθυπουργός και ουσιαστικός γενάρχης της πολιτικής δυναστείας. Και αυτό γιατί λόγω της συμμετοχής του στα κοινά έδωσε τη δυνατότητα και στα άλλα μέλη της οικογένειάς του να συμμετάσχουν στην πολιτική. Συγκεκριμένα ο α΄ ξάδερφός του Ιωάννης Βλάχος, αμέσως μετά τον θάνατο του Γούναρη και ύστερα απο πιέσεις του Λαϊκού κόμματος, έθεσε υποψηφιότητα για τον δημαρχιακό θώκο της Πάτρας (1925), τον οποίο και κέρδισε. Δήμαρχος παρέμεινε μέχρι το 1934 οπότε και ηττήθηκε απο τον Λαλάκη Ρούφο.
Με την πολιτική ασχολήθηκαν και τα δύο ανήψια του Γούναρη οι Βασίλειος Σαγιάς και Παναγιώτης Κανελλόπουλος. Ο πρώτος διετέλεσε βουλευτής και υπουργός ενώ η αδερφή του παντρεύτηκε τον Κωνσταντίνο Αλφονσάτο - Τυπάλδο, ναύαρχο του Βασιλικού ναυτικού, αρχηγό του Γ.Ε.Ν., πληρεξούσιο Κεφαλονιάς και υπουργό Ναυτικών. Ο έτερος ανηψιός ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος, γνωστός και ως Νέστορας της πολιτικής, διετέλεσε βουλευτής, υπουργός και πρωθυπουργός ενώ ήταν διανοούμενος, φιλόσοφος και ακαδημαϊκός. Η ανηψιά του ήταν η Αμαλία Κανελλοπούλου, σύζυγος του πρωθυπουργού και προέδρου της Δημοκρατίας Κωνσταντίνου Καραμανλή και μετέπειτα του Μεγαπάνου. Εγγονή αυτής η συγγραφέας Αμαλία Μεγαπάνου.

Σχετικά με τα άλλα μέλη. Ο πατέρας του Παναγιώτη Κανελλόπουλος, ο Κανέλλος ήταν φαρμακοποιός και καταγόταν απο τη Φτέρη. Η Μαρία Κανελλοπούλου, η κόρη του, παντρεύτηκε τον μεγαλοδικηγόρο απο την Αθήνα, τον Αλέξανδρο Ζήση. Ο Νικόλαος Σαγιάς ήταν δικηγόρος και ιδρυτής του χωριού Σαγέϊκα. Τα παιδιά του ήταν οι: Βασίλης, τα είπαμε παραπάνω, Σοφοκλής, ηλεκτρονικός μηχανικός & διευθυντής του εργοστασίου Γλαύκου, Δημοσθένης, τραπεζικός και Μαρία, είπαμε και γι'αυτήν. Γιός του Βασίλειου ήταν ο δικηγόρος και πολιτευτής Νικόλαος Β. Σαγιάς. Tέλος ανηψιός του Π. Κανελλόπουλου, αν και δεν γνωρίζω πως προκύπτει η συγγένεια, ήταν ο βουλευτής Διονύσης Λίβανος, ο γιός του οποίου σήμερα είναι βουλευτής. ]]> http://www.iliablogs.gr/%ce%99%cf%83%cf%84%ce%bf%cf%81%ce%b9%ce%ba%ce%ac_%ce%98%ce%ad%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%b1/2008/03/28/%ce%a6%cf%89%cf%84%ce%bf%ce%b3%cf%81%ce%b1%cf%86%ce%af%ce%b5%cf%82_%ce%b1%cf%80%ce%bf_%cf%84%ce%bf_%ce%91%ce%84_%ce%bd%ce%b5%ce%ba%cf%81%ce%bf%cf%84%ce%b1%cf%86%ce%b5%ce%af%ce%bf_%ce%a0%ce%b1%cf%84%cf%81%cf%8e%ce%bd Λυδήριος Ιστορικά Θέματα: Φωτογραφίες απο το Α΄ νεκροταφείο Πατρών 2008-03-29T00:27:00-04:00 2008-03-29T00:27:00-04:00

Τάφος Μιχαήλ Κόλλα και απογόνων αυτών. Η οικογένεια Κόλλα, εκ Χίου, ήταν μεγάλη εμπορική οικογένεια, η οποία διατηρούσε δικό της τραπεζικό και εμπορικό κατάστημα μέχρι τη δεκαετία του 1950.

Τάφος οικογένειας Τόφαλου. Εδώ είναι ενταφιασμένοι ο Δημήτριος Τόφαλος, ο γνωστός Πατρινός Ολυμπιονίκης και ο αδερφός του Διονύσιος Τόφαλος, δραστήριο μέλος της πατραϊκής κοινωνίας και δημοτικός σύμβουλος.
Τάφικο μνημείο οικογένειας Τζίνη. Οι Τζίνηδες με καταγωγή απο την Ήπειρο ήταν μεγάλη οικογένεια εμπόρων και κτημάτιων, μέλη της οποίας διαμένουν ακόμα και σήμερα στην Πάτρα.

Στη συγκεκριμένη φωτογραφία διακρίνεται στο βάθος ένα μέρος του μνήματος του μαυσωλείου των Ρούφων, το οποίο βρίσκεται μόνο του στον ψηλότερο απο τους λόφους του νεκροταφείου. Όπως αντιλαμβάνεστε με αυτόν τρόπο η οικογένεια Ρούφου ήθελε να δείξει την ανωτερότητά της έναντι των άλλων επιφανών μελών της κοινωνίας γιατί ως γνωστόν την εποχή εκείνη ακόμα και τα νεκροταφεία ήταν τρόπος επίδειξης πλούτου και κοινωνικής θέσης. Εδώ αναπαύονται μεταξύ άλλων και οι Λαλάκης και Ιωάννης Ρούφος.
Μιχαήλ Μιχαλόπουλος, στρατηγός, απεβίωσε στην Πάτρα στις 21 Μαΐου του 1927.

Ο πρώτος τάφος απο αριστερά είναι του Ανδρέα Χ. Λόντου ενώ ο δεύτερος της οικογένειας Χαραλάμπη. Να σημειωθεί οτι ο Ανδρέας Χ. Λόντο είχε παντρευτεί Χαραλάμπη άρα δεν είναι τυχαίο το οτι βρίσκονται δίπλα δίπλα. Δίπλα ακριβώς απο τον τάφο του Λόντου είναι αυτός του Επαμ. Μάξιμου (δεν φαίνεται), γαμπρός του Λόντου. Μπορείτε να διακρίνεται την κακή κατάσταση στην οποία βρίσκεται ο πρώτος τάφος...


Ναϊσκόμορφο μνημείο του Γεωργίου Σπηλιάδη, δικαστικού συμβούλου.

]]> http://www.iliablogs.gr/%ce%99%cf%83%cf%84%ce%bf%cf%81%ce%b9%ce%ba%ce%ac_%ce%98%ce%ad%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%b1/2008/03/28/%ce%a4%ce%b9_%ce%b3%ce%af%ce%bd%ce%b5%cf%84%ce%b1%ce%b9_%ce%bc%ce%b5_%cf%84%ce%bf_%ce%bd%ce%b5%ce%ba%cf%81%ce%bf%cf%84%ce%b1%cf%86%ce%b5%ce%af%ce%bf; Λυδήριος Ιστορικά Θέματα: Τι γίνεται με το νεκροταφείο; 2008-03-28T13:23:00-04:00 2008-03-28T13:23:00-04:00 δημοσιεύματά του σε τοπικές εφημερίδες είχε στηρίξει αυτή την προσπάθεια ενώ και ο δήμαρχος Πατρέων κ. Φούρας με αφορμή επιμνημόσυνη δέηση για τον Χρήστο Κορύλλο που πραγματοποιήθηκε στις 4 Ιανουαρίου του 2007, με πρωτοβουλία του αντινομάρχη Φραγκίδη, είχε δηλώσει ότι "το παλιό νεκροταφείο είναι ένα κομμάτι από την ιστορία της πόλης που οφείλουμε να το προστατεύσουμε".

Αναμφισβήτητα πολύ καλές πρωτοβουλίες και απο τους δύο. Το θέμα όμως είναι τι γίνεται τώρα. Προχωράνε οι διαδικασίες ή έχουν παγώσει; Να σημειώσω εδώ οτι η κ. Γιώτα Καΐκα-Μαντανίκα έχει ασχοληθεί με το θέμα, έχει καταγράψει τα μνημεία του νεκροταφείου ενώ έχει εκδόσει και βιβλίο επι του θέματος (Η αστική τάξη στη γειτονιά των αγγέλων, Πάτρα 2004). ]]> http://www.iliablogs.gr/%ce%99%cf%83%cf%84%ce%bf%cf%81%ce%b9%ce%ba%ce%ac_%ce%98%ce%ad%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%b1/2008/03/25/%ce%a0%cf%81%ce%bf%cf%83%cf%89%cf%80%ce%bf%ce%b3%cf%81%ce%b1%cf%86%ce%af%ce%b1_%cf%84%ce%bf%cf%85_%ce%9b%ce%b1%ce%bb%ce%ac%ce%ba%ce%b7 Λυδήριος Ιστορικά Θέματα: Προσωπογραφία του Λαλάκη 2008-03-26T01:14:00-04:00 2008-03-26T01:14:00-04:00
Προσωπογραφία του Βασιλείου (Λαλάκη) Ρούφου απο τον ζωγράφο Νικήτα Γρύσπο (1873-1974). Φυλάσσεται στην αίθουσα του δημοτικού συμβουλίου του δήμου Πατρέων. ]]> http://www.iliablogs.gr/%ce%99%cf%83%cf%84%ce%bf%cf%81%ce%b9%ce%ba%ce%ac_%ce%98%ce%ad%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%b1/2008/03/25/%ce%9b%ce%b1%ce%bb%ce%ac%ce%ba%ce%b7%cf%82_%ce%a1%ce%bf%cf%8d%cf%86%ce%bf%cf%82 Λυδήριος Ιστορικά Θέματα: Λαλάκης Ρούφος 2008-03-26T01:10:00-04:00 2008-03-26T01:10:00-04:00 Αυτός ο πολιτικός με το περίεργο όνομα (Λαλάκης), χαιδευτικό του Βασίλη, γεννήθηκε στην Πάτρα και ήταν γόνος της γνωστής πολιτικής οικογένειας των Πατρών. Πατέρας του ο Αθανάσιος Κανακάρης - Ρούφος, δήμαρχος Πατρέων και βουλευτής, και η Κυριακούλα Προβελέγγιου, αδερφή του ποιητή Αριστομένη Προβελέγγιου και κόρη του υπουργού Ιωάννη Προβελέγγιου. Ο παππούς του ήταν ο πρωθυπουργός Μπενιζέλος Ρούφος και η γιαγιά του η Βικτωρία Σισίνη, αδερφή του Χρύσανθου Σισίνη απο τη Γαστούνη. Υπήρχαν βέβαια και άλλα σπουδαία μέλη αλλά ας μην τα αναφέρουμε εδώ. Όπως μπορείτε να διαπιστώσετε το πολιτικό background της οικογένειας δεν άφηνε και πολλά περιθώρια επιλογής στον Βασίλειο Ρούφο.
Πρώτα με την πολιτική ασχολήθηκε ο κατα δύο χρόνια μεγαλύτερος αδερφός του, ο Λουκάς Κανακάρης - Ρούφος, ο οποίος εκλέχτηκε βουλευτής πρώτη φορά το 1905. Ο Λαλάκης Ρούφος ακολουθώντας την οικογενειακή παράδοση σπούδασε νομικά στο πανεπιστήμιο Αθηνών όπου και αρίστευσε. Για πρώτη φορά έθεσε υποψηφιότητα με το βενιζελικό κόμμα στις βουλευτικές εκλογές του 1913, στις οποίες και εκλέχθηκε. Επανεκλέχτηκε επίσης σε αυτές του 1915 και του 1917. Ο Λαλάκης Ρούφος την περίοδο του διχασμού είχε ακολουθήσει τον αδερφό του στην αλλαγή στρατοπέδου μεταπηδώντας σε αυτό των ανακτόρων. Αιτία γι'αυτή την συμπεριφορά ήταν η στενή σχέση που διατηρούσε η οικογένεια Ρούφου με την βασιλική οικογένεια. Απότοκο αυτής της αλλαγής ήταν η σύλληψη και η φυλάκιση του Λαλάκη Ρούφου στις φυλακές του Αγίου Διονυσίου μαζί τους Διονύσιο Τόφαλο, Παναγιώτη Κανελλόπουλο, Ρηγόπουλο κ.α. Στο βιβλίο του Αλέκου Μαρασλή "Ιστορία της Πάτρας" δημοσιεύται μια φωτογραφία των κρατουμένων στις φυλακές του Αγίου Διονυσίου, στην οποία διακρίνεται και ο Ρούφος. Στη συνέχεια μεταφέρθηκε στις φυλακές Αβέρωφ στην Αθήνα.
Στις εκλογές του Νοεμβρίου του 1920 δεν μπόρεσε να πάρει μέρος λόγω της καταδίκης του. Τον αντικατέστησε έτσι ο αδερφός του Μπενιζέλος Αθ. Ρούφος, ο οποίος ήταν τραπεζίτης. Να σημειώσω εδώ οτι σύζυγός του πρέπει να ήταν η Σοφία Μπενιζέλου Κανακάρη Ρούφου (1888 - 1975). Το όνομα αυτό (το δίνω ακριβώς όπως το βρήκα στο μνήμα) το ανακάλυψα τυχαία στον οικογενειακό τάφο Πάλλη στο α΄ νεκροταφείο Αθηνών και πιθανολογώ οτι ήταν σύζυγος του Μπενιζέλου αφού οι ημερομηνίες ταιριάζουν. Κόρη του πρωθυπουργού Μπενιζέλου δεν μπορεί να ήταν αλλά ουτε και κόρη του Μπενιζέλου Αθ. Ρούφου. Άρα το πιο πιθανό είναι να ήταν σύζυγός του. Την άποψη μου την ενισχύει δημοσίευμα εφημερίδας για την κηδεία του Λουκά Κανακάρη -Ρούφου όπου την αναφέρει ως αδερφή του με το όνομα Σοφία Μπενιζέλου Ρούφου. Για την ιστορία ο Μπενιζέλος Αθ. Ρούφος δεν κατάφερε να εκλεγεί. Με την νίκη του Γούναρη στις εκλογές ο Λαλάκης Ρούφος αποφυλακίστηκε και διορίζεται νομάρχης Αττικοβοιωτίας, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1922. Το 1926 εκλέχτηκε για ακόμη μια φορά βουλευτής στη θέση του αδερφού του. Δύο χρόνια αργότερα ήταν πάλι υποψήφιος βουλευτής με το Λαϊκό κόμμα χωρίς όμως επιτυχία αυτή τη φορά.
Μετά απο ένα μεγάλο διάστημα αποχής απο τα πολιτικά πράγματα το 1934 θέτει υποψηφιότητα για τον δημαρχιακό θώκο. Τελευταία φορά που μέλος της οικογένειας Ρούφου έθεσε υποψηφιότητα για τη θέση του δημάρχου ήταν το 1899 όταν ο πατέρας του Θάνος Κανακάρης Ρούφος και ο θείος του Αγγελής Ρούφος κατέβηκαν υποψήφιοι στις εκλογές διασπώντας έτσι το Ρουφικό κόμμα και αποτυγχάνοντας και οι δύο. Απο τότε κανένας Ρούφος δεν είχε ασχοληθεί με τα δημοτικά. Στις εκλογές του 1934 ήταν η πρώτη φορά που οι γυναίκες είχαν δικαίωμα ψήφου. Κύριος αντίπαλός του ήταν ο απερχόμενος δήμαρχος Ιωάννης Βλάχος, α΄ ξάδερφος του Δημητρίου Γούναρη. Ο Ρούφος είχε την στήριξη του κόμματος των Φιλελευθέρων. Όλα έδειχναν οτι η εκλογή δημάρχου θα ήταν οριακή. Η εκλογική διαδικασία πραγματοποιήθηκε στις 11 Φεβρουαρίου, ημέρα Κυριακή, και στις κάλπες προσήλθαν, όπως μας παρέχει ο Ψωμάς στο βιβλίο του "Δήμαρχοι Πατρέων", 13.053 ψηφοφόροι. Ο Λαλάκης Ρούφος έλαβε 6.412 ψήφους (49,39%), ο Ιωάννης Βλάχος 6.377(49,13%) και ο Παπαγιαννόπουλος 192 (1,48%). Ο Λαλάκης είναι ο νέος δήμαρχος Πατρέων με διαφορά μόλις 35 ψήφων. Να σημειωθεί οτι ο Ρούφος λόγω της απήχησής του στο γυναικείο φύλο έλαβε και τις περισσότερες ψήφους απο αυτό (Συνολικά ψήφισαν 68 γυναίκες). Τον επόμενο χρόνο σημειώνεται και η πρώτη κρίση επι δημαρχίας του. Ο λαός εξεγείρεται κατά της διεύθυνσης διαχείρισης του υδροηλεκτρικού σταθμού Γλαύκου απαιτώντας μείωση τιμών. Τα μαγαζιά κλείνουν, συλλαλητήρια διοργανώνονται ενώ σημειώνονται και επεισόδια. Τελικά η διοίκηση υποχωρεί και η κρίση εκτονώνεται.

Το 1936 ο Ιωάννης Μεταξάς καταλύει το δημοκρατικό πολίτευμα και εγκαθιστά το δικτατορικό καθεστώς της 4ης Αυγούστου. Το δημοτικό συμβούλιο διαλύεται και αντικαθίσταται απο πενταμελή επιτροπή. Δήμαρχος παραμένει ο Λαλάκης Ρούφος. Με την είσοδο των Ιταλών στην Πάτρα ο Ρούφος καλείται να δώσει όρκο στον Ιταλό βασιλιά, πράγμα το οποίο αρνείται με αποτέλεσμα τον Ιούλιο του ίδιου χρόνου να παυθή απο τη θέση του. Ο Λαλάλης καταφεύγει στα βουνά όπου ως αρχηγός του Λαϊκού κόμματος θα συμμετάσχει στις εκεί εκλογές. Με την αποχώρηση των γερμανικών και ιταλικών στρατευμάτων το ΄44 ο Ρούφος επιστρέφει μαζί με τις αντάρτικες δυνάμεις στην Πάτρα για να αναλάβει την δημαρχία, θέση στην οποία θα παραμείνει μέχρι το 1945. Στις πρώτες εκλογές μετά την κατοχή, το 1951, θέτει υποψηφιότητα για δήμαρχος. Ο Ρούφος συγκεντρώνει το 42,62 % των ψήφων ένανι 31,67 του Θεόδωρου Ζαφειρόπουλου και 25,7 % του Νικόλαου Βέτσου.

Στις εκλογές του 1954 είναι για τελευταία φορά υποψήφιος δήμαρχος. Στον α΄ γύρο συγκεντρώνει το 26,38 % των ψήφων, έρχεται πρώτος στη σειρά κατάταξης αλλά δεν πιάνει το όριο του 40 % που απαιτείτο για την απευθείας εκλογή του δημάρχου. Στον β΄ γύρο ο Ρούφος νικά ανετα τον Γεώργιο Παπαγιαβή έχοντας συγκεντρωσει το 59,54 % έναντι 40,46 % του αντιπάλου του. Κατα τη δημαρχεία του ο Γλαύκος συγχωνεύθηκε με την ΔΕΗ ενώ αποπερατώθηκε, κατασκευάστηκαν οι σκάλες της τριών Ναυάρχων, ολοκληρώθηκε η κατασκευή της εκκλησίας των Αγγέλων στο Α΄ νεκροταφείο των Πατρών και εγκαινιάστηκε απο τον βασιλιά Παύλο η δημοτική βιβλιοθήκη. Το 1959 παραιτείται απο το δημαρχιακό αξίωμα για λόγους υγείας και στις 26 Μαρτίου του επομένου χρόνου πεθαίνει. Ενταφιάστηκε στο μαυσωλείο των Ρούφων στο Α΄ Νεκροταφείο Πατρών.

Σχετικά με την οικογένεια του Λαλάκη Ρούφου όλοι οι ιστορικοί λανθασμένα αναφέρουν οτι δεν είχε αποκτήσει. Ήταν παντρεμένος (Εδώ να πώ οτι σύμφωνα με τον Θάνο Κανακάρη Ρούφο, γιο του ανηψιού του Λαλάκη, Ρόδη Κανακάρη - Ρούφου, τον οποίο είχα συναντήσει στο σπίτι του στο Κολωνάκι, ο γάμος είχε γίνει ύστερα απο σχεδόν αναγκαστικό συνοικέσιο απο την σύζυγο του Ρόδη, Εριέττα Ρούφου, το γένος Σκαναβή, προκειμένου ο Λαλάκης να αποκτήσει οικογένεια αφού ως γνωστόν η ζωή του ήταν ιδιαίτερα άστατη) και είχε αποκτήσει έναν γιο, τον Αθανάσιο Ρούφο. Η σύζυγος και το παιδί του ήταν μονίμως εγκαταστημένοι στην Αθήνα γι'αυτό και δεν ήταν ιδιαιτέρως γνωστό οτι είχε οικογένεια. Εγγονός του Λαλάκη είναι ο Βασίλειος Ρούφος, αξιωματικός στην αεροπορία, κάτοικος Κολωνακίου.

Να σημειωθεί επίσης οτι κοντά στη Ζάστοβα ακούγεται το τοπωνύμιο "Πύργος του Ρούφου". Πρόκειται για έναν πύργο, του οποίου τα ερείπια υπάρχουν ακόμα, ο οποίος λογιά ανήκε στον Λαλάκη Ρούφο. Αυτός για άγνωστους λόγους το κληροδότησε σε μερικούς κατοίκους της περιοχής με αποτέλεσμα να λεηλατηθεί. Σήμερα ο πύργος, οτι έχει δηλαδή απομείνει, αν δεν κάνω λάθος, έχει περάσει στα χέρια του γιατρού Ρηγόπουλου. ]]> http://www.iliablogs.gr/%ce%99%cf%83%cf%84%ce%bf%cf%81%ce%b9%ce%ba%ce%ac_%ce%98%ce%ad%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%b1/2008/03/23/%ce%9c%ce%b7%ce%bd_%cf%87%ce%ac%cf%83%ce%b5%cf%84%ce%b5! Λυδήριος Ιστορικά Θέματα: Μην χάσετε! 2008-03-23T14:30:00-04:00 2008-03-23T14:30:00-04:00
]]> http://www.iliablogs.gr/%ce%99%cf%83%cf%84%ce%bf%cf%81%ce%b9%ce%ba%ce%ac_%ce%98%ce%ad%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%b1/2008/03/22/%ce%9c%ce%b9%ce%b1_%cf%83%cf%80%ce%ac%ce%bd%ce%b9%ce%b1_%cf%86%cf%89%cf%84%ce%bf%ce%b3%cf%81%ce%b1%cf%86%ce%b9%ce%b1 Λυδήριος Ιστορικά Θέματα: Μια σπάνια φωτογραφια 2008-03-23T03:40:00-04:00 2008-03-23T03:40:00-04:00

Μια σπάνια φωτογραφία της βασιλικής οικογένειας στην Ελβετία το 1917 όπου βρισκόταν εξόριστη λόγω της κατάστασης που επικρατούσε στην Ελλάδα (Ανταντ-Κόμμα Φιλελευθέρων). Ο βασιλιάς Κωνσταντίνος Α΄ είχε αναγκαστεί να καταφύγει στη Λουκέρνη της Ελβετίας εξαιτίας των πιέσεων που δέχτηκε απο τον Ελευθέριο Βενιζέλο και την Ανταντ για την στάση που κρατούσε στο θέμα της ένταξης της Ελλάδας στον Α΄ Παγκόσμιο πόλεμο. Εκεί σχηματίστηκε ο γνωστός κύκλος της Ελβετίας που αποτελείτο απο φιλομοναρχικούς πολιτικούς (Θ. Πετραλιάς, Γ. Στρέιτ κ.α.). ]]> http://www.iliablogs.gr/%ce%99%cf%83%cf%84%ce%bf%cf%81%ce%b9%ce%ba%ce%ac_%ce%98%ce%ad%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%b1/2008/03/22/%ce%91%ce%bd%cf%84%cf%8e%ce%bd%ce%b9%ce%bf%cf%82_%ce%9a%ce%b1%ce%bb%ce%b1%ce%bc%ce%bf%ce%b3%ce%b4%ce%ac%cf%81%cf%84%ce%b7%cf%82 Λυδήριος Ιστορικά Θέματα: Αντώνιος Καλαμογδάρτης 2008-03-22T17:19:00-04:00 2008-03-22T17:19:00-04:00 Γεννήθηκε στην Πάτρα και ήταν γιός του φιλότουρκου και πρόκριτου Πατρέων Ανδρέα Καλαμογδάρτη. Σε ηλικία δώδεκα ετών στάλθηκε στον μοναχό Αββακούμ στη Μονή Ομπλού όπου παρέμεινε επι μια 5ετία. Δίπλα του διδάχθηκε τους αρχαίους φιλοσόφους και ιδιαίτερα τον Όμηρο. Στη συνέχεια έμαθε γαλλικά και αγγλικά. Κατα την περίοδο της επανάστασης συμμετείχε στο σώμα του Φαβιέρου και στην πολιορκία της Ακροπόλεως στην Αθήνα. Όντας ανήσυχο πνεύμα ασχολήθηκε με την πολιτική. Ήταν αυτός μάλιστα που το 1843 διάβασε απο τις βρύσες της Πλατείας Γεωργίου το σύνταγμα. Γι'αυτό το λόγο η πλατεία για μια εποχή ονομαζόταν "Καλαμογδάρτη" (εκεί διατηρούσε και οικία). Την ίδια χρονιά εκλέχτηκε πληρεξούσιος Πατρών στην εθνοσυνέλευση.
Ο Αντώνιος Καλαμογδάρτης, όπως είπαμε και παραπάνω, συνήθιζε να υπογράφει ως ο "Ερημίτης του Χαλκωματά". Η περιοχή Χαλκωματά, που είχε πάρει το όνομά της απο Αθηναϊκή οικογένεια που κατέφυγε στην Πάτρα περι τα 1680, βρισκόταν στο σημερινό Σκαγιοπούλειο. Εκεί η οικογένεια Καλαμογδάρτη είχε κτήμματα και εξοχική κατοκία, στην οποία διέμενε μόνιμα ο Αντώνης. Το 1854 πολέμησε στην Ήπειρο, και συγκεκριμένα στη μάχη του Πέτα, όπου αιχμαλωτίστηκε και οδηγήθηκε μπροστά στον Φουάτ πασά, μετέπειτα ιδρυτή του Νεοτουρκικού κόμματος, ο οποίος του συμπεριφέρθηκε με ευγένεια και του επέτρεψε να φύγει. Μετά την επιστροφή του στην Αχαϊκή πρωτεύουσα αναχώρησε οικογενειακώς για την Ιταλία προκειμένου να θεραπευθεί απο τους χρόνιους ρευματισμούς που τον ταλαιπωρούσαν. Διορίστηκε πρόξενος της Γαλλίας στο Λιβόρνο και στη Φλωρεντία. Οι Ιταλοί μάλιστα τον αποκαλούσα "bello Greco" λόγω της ομορφιάς του. Το 1856 υπηρέτησε ως υποπρόξενος της Ελλάδας στη Ζάκυνθο.

Εκτός απο την πολιτική, ο Καλαμογδάρτης ασχολήθηκε με την ποίηση. Μετέφρασε στα γαλλικά την "Κόλαση του Δάντη" και στα ελληνικά τους "ποιητικούς στοχασμούς" του Λαμαρίνου, τον "Όρτις" του Φωσκόλου καθώς και άλλα ιταλικά και γαλλικά έργα. Επίσης έγραψε αρκετά ποιητικά έργα, τα οποία δημοσίευσε σε αθηναϊκές εφημερίδες. Στην κηδεία της Βικτωρίας Σισίνη, α΄ συζύγου του Μπενιζέλου Ρούφους, στις 31 Αυγούστου του 1836 απήγγειλε ένα ελεγείο το οποίο δημιούργησε μεγάλη εντύπωση. Όπως μας αναφέρει ο Στ. Θωμόπουλος απόσπασμα αυτού, αφού δεν διασώθηκε όλο, του έδωσε ο συγγενής της Βικτωρίας, Χρύσανθος Σισίνης:

"Πράγμα ωραίον και θνητόν, παρέρχεται, διαβαίνει,

σαν άνθος που μαραίνεται, σαν το κερί, που σβένει.

Φθονεί την γήν ο ουρανός κι ως κτήμα του αρπάζει

οτι την γήν παρηγορεί, ότι την γήν δοξάζει;

Ή στον βιβλίον των Μοιρών ευρίσκεται γραμμένον

να είναι ολιγόζωον το διακεκριμένον;

Εχάθη η βασίλισσα της Πάτρας η ωραία

εχάθη η Βικτωρία ακμάζουσα και νέα..."

Ο Δημαράς αναφέρει οτι ο Καλαμογδάρτης ήταν μετασολωμικός και ρομαντικός ποιητής με εμφανείς επιρροές απο την επανησιακή σχολή. Χρησιμοποιούσε απλή καθαρεύουσα. Η οικογένεια φαίνεται οτι είχε καλλιτεχνική φλέβα αφού αδερφή του ήταν η λογία Καλλιόπη Παπαλεξοπούλου, α΄ ξαδερφός του ο ποιητής Ηλίας Καλαμογδάρτης και ο ποιητής Αδαμάντιος Παπαδιαμαντόπουλος και ανηψιός του, και γιός του προηγούμενου, ο Ιωάννης Παπαδιαμαντόπουλος, γνωστός και ως Ζαν Μωρέας.

Αυτοκτόνησε στην Πάτρα λόγω των πόνων που του προκαλούσαν οι ρευματισμοί. Οι ρευματισμοί τον ταλαιπωρούσαν απο την εποχή που ήταν φυλακισμένος στο Μπούρτζι επειδή είχε θεωρηθεί αντικαποδιστριακός. Βέβαια όπως αναφέρει ο Λάζαρης στο βιβλίο του Στ. Θωμόπουλου "Ιστορία της πόλεως Πατρέων" είναι λίγο απίθανο να αυτοκτόνησε γι'αυτό. Το πιθανότερο είναι λόγω της κακής οικονομικής του κατάστασης και της παρακμής του ελληνικού κράτους που εξόργιζε τον δημοκρατικό αυτόν άνδρα (Το τελευταίο βέβαια είναι υπερβολικα ρομαντικό και δεν νομίζω οτι ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα). Όσον αφορά την οικογενειακή του κατάσταση ήταν παντρεμένος με την Βασιλική Λόντου, αδερφή του μετέπειτα δημάρχου Πατρών Ανδρέα Λόντου, και είχε δύο κόρες, την Κατίνα, σύζυγο του Νεοκλή Πετιμεζά, και την Κορίννα, ανύπαντρη. ]]> http://www.iliablogs.gr/%ce%99%cf%83%cf%84%ce%bf%cf%81%ce%b9%ce%ba%ce%ac_%ce%98%ce%ad%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%b1/2008/03/21/%ce%9c%ce%b1%cf%82_%ce%ad%ce%b3%cf%81%ce%b1%cf%88%ce%b5_%ce%ba%ce%b1%ce%b9_%ce%bf_%ce%9a%cf%8c%cf%83%ce%bc%ce%bf%cf%82! Λυδήριος Ιστορικά Θέματα: Μας έγραψε και ο Κόσμος! 2008-03-21T20:26:00-04:00 2008-03-21T20:26:00-04:00
Η εφημερίδα βέβαια δικαιολογημένα δεν αναφέρει το όνομα της δημοσιογράφου, της κ. Καραλή. Να σας υπενθυμίσουμε απλώς οτι η κυρία αυτή είχε αντιγράψει κατα λέξη μεγάλο μέρος των λημμάτων για τον Δημήτριο Μάξιμο και για το Μέγαρο Μαξίμου απο τη Βικιπαίδεια, τα οποία έτυχε να είχα γράψει εγώ, χωρίς να αναφέρει την πηγή, κάτι που είναι υποχρεωμένη σύμφωνα με τον νόμο να πράξει. Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με το θέμα σας παραπέμπω σε παλαιότερο ποστ. Με την ευκαιρία να πούμε στους αναγνώστες μας οτι η εφημερίδα "Κόσμος της Πάτρας" στίς τελευταίες σελίδες, και συγκεκριμένα στη στήλη χρονομηχανή του κόσμου", φιλοξενεί άρθρα ιστορικού περιεχομένου, τα οποία παρουσιάζουν εξαιρετικό ενδιαφέρον. ]]> http://www.iliablogs.gr/%ce%99%cf%83%cf%84%ce%bf%cf%81%ce%b9%ce%ba%ce%ac_%ce%98%ce%ad%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%b1/2008/03/20/%ce%99%cf%89%ce%ac%ce%bd%ce%bd%ce%b7%cf%82_%ce%9a%ce%b1%cf%81%ce%b1%ce%bc%ce%b1%ce%bd%ce%b4%ce%ac%ce%bd%ce%b7%cf%82 Λυδήριος Ιστορικά Θέματα: Ιωάννης Καραμανδάνης 2008-03-20T19:37:00-04:00 2008-03-20T19:37:00-04:00
Για τον κύριο Αυτόν λίγα είναι γνωστά. Καταγόταν απο τη Ζάκυνθο, άγνωστο που γεννήθηκε, και ασχολήθηκε με το εμπόριο σταφίδας. Κρίνοντας απο τις δωρεές που πραγματοποίησε θα λέγαμε μάλλον επιτυχημένα. Μάλιστα διετέλεσε για άγνωστο χρονικό διάστημα, μάλλον γύρω στο 1911, πρόεδρος του εμπορικού συλλόγου της πόλης και επι της θητείας του αγοράστηκε το κτίριο Παπαγιάννη στην Πλατεία Γεωργίου Α΄ όπου στεγάζεται μέχρι και σήμερα ο εμπορικό σύλλογος.

Κίνητρο για αυτό το πλήθος δωρεών προς την πόλη ήταν ο θάνατος του μονάκριβου γιού του σε ηλικία μόλις 15 ετών, Μπέμπη Καραμανδάνη το 1910. Ένα ολόσωμο πορτρέτο του είχα δει στην αίθουσα αναμονής του νοσοκομείου πριν αρκετά χρόνια. Δεν γνωρίζω αν υπάρχει εκεί ακόμα και σήμερα. Αυτό που έχει σημασία πάντως είναι οτι το 1933 εις μνήμην του αδικοχαμένου παιδιού του δώρισε οικία στην Άνω Πόλη προκειμένου να γίνει νοσοκομείο παίδων. Το νοσοκομείο λειτούργησε για πρώτη φορά το 1946. Σήμερα στεγάζεται σε άλλες κτιριακές εγκαταστάσεις, φέροντας βέβαια ακόμα το όνομα του ευεργέτη τού. Το παλιό κτίριο είναι πια αχρησιμοποίειτο. Μαζί με το νοσοκομείο δώρισε και τις σταφιδαποθήκες του στην παραλιακή οδό, δίπλα απο τους Μύλους του Αγίου Γεωργίου (Τριάντη), ακίνητο το οποίο ανήκει στην επιτροπή που διαχειρίζεται και το Καραμανδάνειο νοσοκομείο.

Μια επίσης δωρεά του είναι το Αρχαιολογικό μουσείου που βρίσκεται στην Πλατεία Όλγας επι των οδών Μαιζώνου και Αράτου. Το κτήριο αυτό δωρήθηκε πάλι εις μνημην του παιδιού του το 1938 με τον όρο να στεγαστεί μουσείο. Πράγματι τον Ιανουάριο του 1937 εγκαινιάστηκε το μουσείο. Την περίοδο 1944-1954 στέγαζε και την δημοτική βιβλιοθήκη. Εν ζωή ο Καραμανδάνης αναλάμβανε να σπουδάσει στην Ευρώπη νέους τεχνικούς.

Ο δήμος τιμώντας τον για τις ευεργεσίες που πραγματοποίησε έδωσε το όνομά του σε έναν δρόμο της πόλεως. Έχει ενταφιαστεί στο Α΄ Νεκροταφείο Πατρών. Ο τάφος του βρίσκεται στον κεντρικό δρόμο που οδηγεί προς την αλέα των εμπόρων και τραπεζιτών. ]]> http://www.iliablogs.gr/%ce%99%cf%83%cf%84%ce%bf%cf%81%ce%b9%ce%ba%ce%ac_%ce%98%ce%ad%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%b1/2008/03/18/%ce%9f%ce%b9_%ce%ba%ce%bb%ce%b7%cf%81%ce%bf%ce%bd%cf%8c%ce%bc%ce%bf%ce%b9_%cf%84%ce%b7%cf%82_%ce%92%ce%bf%cf%85%ce%bb%ce%ae%cf%82 Λυδήριος Ιστορικά Θέματα: Οι κληρονόμοι της Βουλής 2008-03-18T21:00:00-04:00 2008-03-18T21:00:00-04:00
Ελληνικό κοινοβούλιο
  1. Αλαβάνος Αλέκος, βουλευτής Ηρακλείου, αδερφός του πρώην βουλευτή Κωνσταντίνου Αλαβάνου και γιος πρώην βουλευτή
  2. Αλευράς Νάσος, βουλευτής Α΄ Αθηνών και ανηψιός του πρώην βουλευτή Ιωάννη Αλευρά
  3. Βαρβιτσιώτης Μιλτιάδης, βουλευτής Β΄ Αθηνών και γιος του πρώην βουλευτή Γιάννη Βαρβιτσιώτη
  4. Βολουδάκης Μανούσος, βουλευτής Χανίων και γιος του πρώην βουλευτή του Γ. Βολουδάκη
  5. Διαμαντίδης Ιωάννης, βουλευτής Πειραιά και γιος του πρώην βουλευτή Δημήτρη Διαμαντίδη
  6. Δούκας Πέτρος, βουλευτής Αττικής και γαμπρός του πρώην δημάρχου Αθηναίων και βουλευτή Μιλτιάδη Έβερτ
  7. Καλαντζάκου Σοφία, βουλευτής Μεσσηνίας και κόρη του πρώην βουλευτή Αριστείδη Καλαντζάκου
  8. Καλογιάννης Σταύρος, βουλευτής Ιωαννίνων και γιος του πρώην βουλευτή Ελευθερίου Καλογιάννη
  9. Κανελλοπούλου Κρινιώ, βουλευτής Ηλείας και κόρη του πρώην βουλευτή Αθανάσιου Κανελλόπουλου
  10. Καραμανλής Αχιλλέας, βουλευτής Σερρών, αδερφός του Κωνσταντίνου Γ. Καραμανλή και θείος του πρωθυπουργού Κώστα Καραμανλή
  11. Καρχιμάκης Μιχάλης, βουλευτής Λασιθίου και σύζυγος της αδερφής της συζύγου του Παπουτσή
  12. Καστανίδης Χάρης, βουλευτής Α΄ Θεσσαλονίκης και γιος του πρώην βουλευτή Γιώργου Καστανίδη
  13. Κατσέλη Λουκά, βουλετής επικρατείας, σύζυγος του πρώην βουλευτή Αρσένη και αδερφή της πρώην βουλευτή Νόρα Κατσέλη
  14. Κατσιφάρας Απόστολος, βουλευτής Αχαΐας και ανηψιός του πρώην βουλευτή Γεώργιου Κατσιφάρα
  15. Κεδίκογλου Σίμος, βουλευτής Ευβοίας και γιος του πρώην βουλευτή Βασίλη Κεδίκογλου
  16. Κεφαλογιάννη Όλγα, βουλευτής Ρεθύμνου και κόρη του πρώην βουλευτή Γιάννη Κεφαλογιάννη
  17. Κεφαλογιάννης Μανώλης, βουλευτής Ηρακλείου, ανηψιός του πρώην βουλευτή Μανώλη Κεφαλογιάννη και μακρινός συγγενής της Όλγας Κεφαλογιάννη
  18. Λιάνης Γεώργιος, βουλευτής Φλωρίνης και α΄ ξάδερφος της δεύτερης συζύγου του πρώην πρωθυπουργού Ανδρέα Παπανδρέου, Δήμητρας Λιάνη
  19. Λιάπης Μιχάλης, βουλευτής Β΄ Αθηνών, ανηψιός του Κωνσταντίνου Γ. Καραμανλή και α΄ ξάδερφος του πρωθυπουργού Κώστα Καραμανλή
  20. Λιβανός Σπήλιος, βουλευτής Αιτωλοακαρνανίας και γιος του πρώην βουλευτή Διονύση Λίβανου
  21. Μακρή Ζέττα, βουλευτής Μαγνησίας και κόρη του πρώην βουλευτή Μιχάλη Μακρή
  22. Μανούσου – Μπινοπούλου Αριάδνη, βουλευτής Κυκλάδων και εγγονή του πρώην βουλευτή Σ. Μπινόπουλου
  23. Μεϊμαράκης Βαγγέλης, βουλευτής Β' Αθηνών και γιος του πρώην βουλευτή Γιάννη Μεϊμαράκη
  24. Μητσοτάκης Κυριάκος, βουλευτής Β΄ Αθηνών και γιος του πρώην πρωθυπουργού Κωνσταντίνου Μητσοτάκη
  25. Μπακογιάννη Ντόρα, βουλευτής Α΄ Αθηνών και κόρη του πρώην πρωθυπουργού Κωνσταντίνου Μητσοτάκη
  26. Μπεκίρης Μιχάλης, βουλευτής Αχαΐας και γιος του πρώην βουλευτή Βασίλη Μπεκίρη
  27. Πάγκαλος Θεόδωρος, βουλευτής Αττικής και εγγονός του δικτάτορα Θεόδωρου Πάγκαλου
  28. Παναγιωτόπουλος Νίκος, βουλευτής Καβάλας και γιος του πρώην βουλευτή Γεωργίο Παναγιωτόπουλου
  29. Παναγιωτόπουλος Πάνος, βουλευτής Β΄ Αθηνών και γαμπρός, πρώην πια, του πρώην βουλευτή Αθανάσιου Τσαλδάρη
  30. Παπαδημητρίου Έλσα, βουλευτής Αργολίδας και κόρη του πρώην βουλευτή Δημήτρη Παπαδημητρίου
  31. Παπακωνσταντίνου Γεώργιος, βουλευτής Κοζάνης και ανηψιός του πρώην βουλευτή Μιχάλη Παπακωνσταντίνου
  32. Παπαληγούρας Αναστάσιος, βουλευτής Κορινθίας και γιος του πρώην βουλευτή Παναγή Παπαληγούρα
  33. Παπανδρέου Γεώργιος, βουλευτής Αχαΐας και γιος του πρώην πρωθυπουργού Ανδρέα Παπανδρέου
  34. Παπουτσής Χρήστος, βουλευτής Α΄ Αθηνών και σύζυγος της αδερφής της συζύγου του Καρχιμάκη
  35. Περλεπέ-Σηφουνάκη Αικατερίνη, βουλευτής Εύβοιας και σύζυγος του πρώην βουλευτή και νυν ευρωβουλευτή Γιάννη Σηφουνάκη
  36. Πετραλιά - Πάλλη Φάνη, βουλευτής Β΄ Αθηνών και κόρη μεγάλης πολιτικής οικογένειας
  37. Σαμαράς Αντώνης, βουλευτής Μεσσηνίας, γιος του πρώην βουλευτή Κωνσταντίνου Σαμαρά, εγγονός του πολιτικου Αλέξανδρου Ζαννά, ανηψιού του υπουργού Παύλου Ζαννά, δισέγγονος της Πηνελόπης Δέλτας και τρισέγγονος του πολιτικού και ευεργέτη Εμμανουήλ Μπενάκη
  38. Σκούλας Ιωάννης, βουλευτής Ηρακλείου και γόνος οικογένειας πολιτικών
  39. Σταϊκούρας Χρήστος, βουλευτής Φθιώτιδας και γιος του Κ. Σταϊκούρα διευθυντή του πολιτικού γραφείου του προέδρου της Ν.Δ.
  40. Ταλιαδούρος Σπυρίδων, βουλευτής Καρδίτσας και γιος του πρώην βουλευτή Αθανασίου Ταλιαδούρου
  41. Τζιτζικώστας Απόστολος, βουλευτής Α΄ Θεσσαλονίκης και γιος του πρώην βουλευτή Γιώργου Τζιτζικώστα
  42. Χατζηγάκης Σωτήρης, βουλευτής Τρικάλων, γόνος οικογένειας πολιτικών και ανηψιός του πρώην βουλευτή Ευάγγελου Αβέρωφ-Τοσίτσα
  43. Χυτήρης Τηλέμαχος, βουλευτής Β΄ Αθηνών και σύζυγος της πρώην βουλευτή Μαρία Φαραντούρη

Συμπεράσματα: Η οικογενειοκρατεία καλά κρατεί. Απο τους 43 βουλευτές, οι 26 ανήκουν στο κόμμα της Νέας Δημοκρατίας, οι 16 στο ΠΑ.ΣΟ.Κ. και ένας στον Συνασπισμό. Και βέβαια είναι άλλοι τόσοι οι υποψήφιοι που κατάγονται απο τζάκια όπως π.χ. Παπαγιαβής, Δαβάκης κ.α.

]]> http://www.iliablogs.gr/%ce%99%cf%83%cf%84%ce%bf%cf%81%ce%b9%ce%ba%ce%ac_%ce%98%ce%ad%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%b1/2008/03/12/%ce%94%ce%b7%ce%bc%ce%bf%cf%83%ce%b8%ce%ad%ce%bd%ce%b7%cf%82_%ce%94%cf%8c%ce%b3%ce%ba%ce%b1%cf%82 Λυδήριος Ιστορικά Θέματα: Δημοσθένης Δόγκας 2008-03-12T20:32:00-04:00 2008-03-12T20:32:00-04:00

Ο Δημοσθένης Δόγκας γεννήθηκε στο Λαντζόϊ Ηλείας και ήταν γιος του δημάρχου δήμου Ώλενας. Ως είθισται σε αυτές τις περιπτώσεις ασχολήθηκε και αυτός με την πολιτική. Η αρχή του πολιτικού του βίου δεν άρχισε τόσο ήρεμα δείχνοντας απο την αρχή τις προθέσεις του. Στις δημοτικές εκλογές έθεσε υποψηφιότητα για δήμαρχος Ώλενας, την ίδια στιγμή που ο σύζυγος της αδερφής του, Σωτήριος Κρεκουιώτης ήταν υποψήφιος στον δήμο Ολυμπίας. Ο Δόγκας ύστερα απο δική του πρωτοβουλία δεν κάλεσε κατα τη διάρκεια των εκλογών απόσπασμα στρατού ικανό να επιβλέψει στις κάλπες με αποτέλεσμα αυτός και οι οπαδοί του, αφού εκδίωξαν τους εκλογικούς αντιπροσώπους των αντιπάλων του (Αθανασόπουλος, Άχολος) να διαπράξει νοθεία. Εντύπωση προκαλεί οτι οι εφημερίδες της εποχής αναφέρουν οτι τα ίδια έπραξε και ο γαμπρός του Κρεκουκιώτης. Δυστυχώς δεν μαθαίνουμε αν εκλέχτηκε δήμαρχος, αν και το πιθανότερο είναι οτι απέτυχε. Τα κατάφερε όμως το 1875 όταν και εξελέγη δήμαρχος Ώλενας

Το 1881 έθεσε υποψηφιότητα για τον δήμο Ολυμπίων όπου και εκλέχτηκε. Το ίδιο έτος εκλέχτηκε βουλευτής Ηλείας. Η εκλογή αυτή όμως όπως αποδείχτηκε αργότερα δεν έγινε με νόμιμες διαδικασίες. Πρώτα απ'ολα δεν είχε παραιτηθεί 40 ημέρες πριν των βουλευτικών εκλογών απο το δημαρχιακό αξίωμα. Επίσης κατηγορείτο απο τους αντιπάλους του οτι προστάτευε παρανόμως φυγόδικους. Πράγματι προσάχθηκε σε δίκη χωρίς όμως να γνωρίζουμε ποία ήταν η κατάληξη. Πάντως τις δολοπλοκίες αυτές τις πλήρωσε, ας μου επιτραπεί η έκφραση, λίγο αργότερα και συγκεκριμένα το 1893 όταν και έχασε στις εκλογές του δήμου Ολυμπίων για επτά ψήφους απο τον Γιαννάκο Φωτόπουλο. Το 1887 δήμαρχος Ώλενας.

Στις 17 Απριλίου του 1895 ο Δόγκας απασχόλησε για ακόμη μια φορά τον τύπο της εποχής. Αυτή τη φορά φέρεται να περιόδευε μαζί με άλλους βουλεύτές στα χωριά της Ηλείας και να διακήρυττε οτι ήταν Δεληγιαννικός, αν και ο ίδιος τον είχε αποκηρύξει. Σύμφωνα με τον Δάβο, είπαμε όλο το άρθρο βασίζεται στη μελέτη του Δάβου, η εφημερίδα αποκαλούσε τους πολιτικούς αυτούς "πλανώδιους μουσικούς". Πάντως κατάφερε να εκλεγή τον ίδιο χρόνο βουλευτής.

Ένα ακόμη κωμικό περιστατικό αναφέρεται απο τις εφημερίδες που έλαβε χώρα στις 20 Νοεμβρίου του 1898 στο χωριό Καράτουλα. Ο Δόγκας όταν επισκέφθηκε το χωριό εκδιώχθηκε απο τους κατοίκους, κοινώς τον πήραν με τις πέτρες. Μάλιστα έβαλαν και τα σκυλιά να τον κυνηγήσουν. Αιτία ήταν η κατάργηση του σχολείου του χωριού.

Το 1902 εξελέγη πάλι βουλευτής. Και αυτή η θητεία του σημαδεύτηκε απο σκάνδαλα. Η εφημερίδα Πατρίς σε άρθρο της ανέφερε οτι "η κυβέρνηση είχε υποσχεθεί την παροχή ρουσφετιών εις τον Δήμον της Ωλένης εξ'ολοκλήρου στον κ. Δόγκα"! Στις 20 Ιουλίου του 1904, όπως πληροφορούμαστε απο τον Δάβο, κάηκε ολοσχερώς η πατρική οικεία του στο χωριό Πέρσανα Ώλενας. Η συνολική ζημιά ανερχόταν στις 15 χιλιάδες δραχμές. Το 1905 ήταν υποψήφιος για τον δήμο Ολυμπίων αλλά απέτυχε. Τον ίδιο χρόνο εξελέγη με το Δηλιγιαννικό κόμμα βουλευτής.

Τελικά απεβίωσε, έχοντας την βουλευτική του ιδιότητα, στις 25 Νοεμβρίου του 1905 στην Αθήνα, όπου είχε μεταφερθεί λόγω εξάντλησης. Τάφηκε στην πατρίδα του στο Κρεκούκι και στην κηδεία του έδωσαν το παρόν όλοι οι κάτοικοι της Ώλενας, της Ολυμπίας και του Κρεκουκίου. Επίσης στην κηδεία του παρευρέθησαν οι πολιτικοί Χρήστος Στεφανόπουλος και ο ανηψιός του βουλευτής Ιωάννης Κρεκουκιώτης. Ο Βύρων Δάβος αναφέρει οτι ο Δόγκας ήταν ακραιφνής οπαδός του Τρικούπη και πολιτικός φίλος του Στεφανόπουλου μέχρι το 1903 οπότε και διαφώνησαν για την εκλογή της Ώλενας προσχωρόντας παράλληλα στον Κρεστενίτη. Ανηψιός του, εκτός απο τον Ιωάννη Κρεκουκιώτη, ήταν ο πολιτικός Παναγιώτης Δόγκας.


Λίγα λόγια για τον Δάβο

Ο Βύρων Δάβος, γεννημένος το 1927 στο Πελόπιο Ηλείας, εργάστηκε για χρόνια στην πυροσβεστική και ασχολήθηκε απο νεαρή ηλικία με την λογοτεχνία και την ποιήση. Αρθρογράφει κατα καιρούς σε εφημερίδες και περιοδικά ενώ έχει να επιδείξει πλούσιο ιστορικό έργο. Αναφέρω χαρακτηριστικά τα βιβλία του: "Ιστορία του Πύργου Ηλείας", "η Ηλεία πριν και μετά την Επανάσταση του 1821", "Στον Πύργο και στην Ηλεία του 1821-1930" κ.α. Το τελευταίο ειδικά βιβλίο πρόκειται για κάποια επιλεγμένα άρθρα εφημερίδων της Ηλείας και των Αθηνών της περιόδου 1821-1930 τα οποία παρουσιάζει και μερικές φορές σχολιάζει πάντα απο την ψυχρή οπτική του ιστορικού. Όπως ο ίδιος αναφέρει για την ολοκλήρωση αυτού του βιβλίου, η συγγραφή του οποίου διήρκησε περι τα 3 χρόνια, χρειάστηκε να ξεφυλλίσει πάνω απο 500.000 σελίδες. Η προσφορά του στην καταγραφή και διάδοση της ιστορίας της Ηλείας ειναι αδιαμφισβήτη και σίγουρα αποτελεί παράδειγμα για πολλούς.

]]> http://www.iliablogs.gr/%ce%99%cf%83%cf%84%ce%bf%cf%81%ce%b9%ce%ba%ce%ac_%ce%98%ce%ad%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%b1/2008/03/11/%ce%9c%cf%80%cf%81%ce%ac%ce%b2%ce%bf_%ce%ba%cf%85%cf%81%ce%af%ce%b1_%ce%9a%ce%b1%cf%81%ce%b1%ce%bb%ce%ae! Λυδήριος Ιστορικά Θέματα: Μπράβο κυρία Καραλή! 2008-03-12T01:49:00-04:00 2008-03-12T01:49:00-04:00
Έχοντας δίπλα τον υπολογιστή ανοίγω τη Βικιπαίδεια, κοιτάζω στο λήμμα Δημήτριος Μάξιμος και Μέγαρο Μαξίμου και διαπιστώνω οτι είναι σχεδόν copy paste. Και ήταν εύκολο να το διαπιστώσω γιατί εγώ ο ίδιος τα είχα γράψει στο μεγαλύτερο μέρος και τα δύο. Το μεγαλύτερο μέρος του άρθρου είναι αντιγραφή αλλα η κ.Καραλή δεν καταδέχθηκε να γράψει την πηγή. Και αναρωτιέμαι: αυτή τη φορά έτυχε και το είδα. Την επόμενη φορά που θα ξανασυμβεί θα το δεί κάποιος; Είναι άραγε η πρώτη φορά που το έκανε ή οχι;

Το συγκεκριμένο περιστατικό μου θυμίζει αυτό που έχει γράψει ο ιστορικός Βύρων Δάβος (θυμηθείτε το όνομα, θα ασχοληθούμε με το έργο του σε επόμενες ενότητες) σε ένα βιβλίο του: "Εχει παρατηρηθεί οτι μετά την κυκλοφορία των πολλών έργων μου με την ιστορία της Ηλεία κάμποσοι Ηλείοι έγιναν ιστορικοί". Ο νοών νοείτο κ. Καραλή. ]]> http://www.iliablogs.gr/%ce%99%cf%83%cf%84%ce%bf%cf%81%ce%b9%ce%ba%ce%ac_%ce%98%ce%ad%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%b1/2008/03/06/%ce%9c%ce%b9%ce%b1_%ce%b5%ce%ba%ce%b4%ce%ae%ce%bb%cf%89%cf%83%ce%b9%cf%82_%ce%b4%ce%b9%ce%b1_%cf%84%ce%bf%ce%bd_%ce%95%cf%80%ce%b1%ce%bc._%ce%98%cf%89%ce%bc%cf%8c%cf%80%ce%bf%cf%85%ce%bb%ce%bf_%ce%b5%ce%b9%cf%82_%cf%84%ce%b7%ce%bd_%ce%a0%ce%ac%cf%84%cf%81%ce%b1%ce%bd Λυδήριος Ιστορικά Θέματα: Μια εκδήλωσις δια τον Επαμ. Θωμόπουλο εις την Πάτραν 2008-03-07T01:25:00-05:00 2008-03-07T01:25:00-05:00
Όταν στην Πάτρα τιμούσαν τα άξια τέκνα της... ]]> http://www.iliablogs.gr/%ce%99%cf%83%cf%84%ce%bf%cf%81%ce%b9%ce%ba%ce%ac_%ce%98%ce%ad%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%b1/2008/03/03/%ce%97_%ce%b1%cf%80%ce%b1%ce%b3%cf%89%ce%b3%ce%ae_%cf%84%ce%bf%cf%85_%ce%a3%cf%84%ce%b1%cf%85%cf%81%ce%bf%cf%85%ce%bb%cf%8c%cf%80%ce%bf%cf%85%ce%bb%ce%bf%cf%85 Λυδήριος Ιστορικά Θέματα: Η απαγωγή του Σταυρουλόπουλου 2008-03-03T22:39:00-05:00 2008-03-03T22:39:00-05:00 Απο τα πρώτα χρόνια της δημιουργίας του ελληνικού κράτους δρούσαν ληστρικές ομάδες στην ελληνική επικράτεια. Ίσως οι πρώτες ομάδες να είχαν καθαρά πολιτικό χαρακτήρα, αν αναλογιστούμε και την κατάσταση που επικρατούσε επι Όθωνα. Στη συνέχεια όμως το πρόβλημα διογκώθηκε και αυτό γιατί το ελληνικό κράτος αδυνατούσε να τηρήσει μια ενιαία στάση έναντι των ληστρικών ομάδων. Πολιτικοί και μεγαλοκτηματίες χρησιμοποιούσαν τις ομάδες των ληστών προκειμένου να προστατεύουν τα κτήμματά τους ή για να παρενοχλούν τους Οθωμανούς στα σύνορα.

Η διφορούμενη αυτή στάση των αρχών έδωσε τη δυνατότητα στους ληστές να κινούνται ανενόχλητοι καταδυναστεύοντας τον τόπο. Αποκορύφωμα αυτής της κατάστασης αλλά και χαρακτηριστικό παράδειγμα των ενεργειών των ληστών ήταν και η σφαγή στο Δήλεσι, όπου δημιούργησε τεράστια διπλωματικά προβλήματα στην ελληνική κυβέρνηση, η οποία και τελικώς παραιτήθηκε. Τότε μάλιστα είχε κατηγορηθεί ο υπουργός στρατιωτικών Σκαρλάτος Σούτσος οτι τους παρείχε προστασία με αντάλλαγμα την φρούρηση των τεραστίων εκτάσεων που είχε στην Αττική. Στο συγκεκριμένο άρθρο θα μιλήσουμε για ένα λιγότερο γνωστό περιστατικό, το οποίο όμως προβλήθηκε αρκετά απο τον τύπο, την απαγωγή του Σταυρουλόπουλου.

Ο Σπυρίδων Σταυρουλόπουλος ήταν πρωτότοκος γιος του πολυεκατομμυριούχου εμπόρου απο το Αίγιο Ξενοφώντος Σταυρουλόπουλου. Ο νεαρός Σταυρουλόπουλος είχε πολιτικές φιλοδοξίες γι'αυτό και προσπαθούσε να έρθει σε επαφή με παράγοντες της επαρχείας. Ο λήσταρχος Πανόπουλος, παράγοντας της περιοχής, του πρότεινε να συναντηθούν για να μιλήσουν στον σιδηροδρομικό σταθμό του Αιγίου στις 16 Μαΐου 1902, όπερ και έγινε. Υπο την απειλή όπλου ο Πανόπουλος απήγαγε τον Σταυρουλόπουλο.

Αμέσως η απαγωγή πήρε τεράστιες διαστάσεις, αφού οι εφημερίδες επι τρείς μήνες είχαν ανταποκρίσεις σχετικά με τις εξελίξεις. Ο Ξενοφών Σταυρουλόπουλος ήρθε αμέσως σε διαπραγματεύσεις με τον Πανόπουλο προκειμένου να του αποδώσει λύτρα για να ελευθερώσει τον γιό του. Λόγω και των φιλικών σχέσεων που διατηρούσε ο Σταυρουλόπουλος με τον τότε πρωθυπουργός Αλέξανδρο Ζαΐμη, ο δεύτερος δέχθηκε κατόπιν προτάσεως του πρώτου να αναστείλει την καταδίωξη του Πανόπουλου προκειμένου να συνεχίσουν οι διαπραγματεύσεις. Η συγκεκριμένη κίνηση σχολιάστηκε απο τις εφημερίδες αρνητικά αφού τις εξελίξεις παρακολουθούσαν προσεκτικά και οι πρεσβευτές των ξένων χωρών. Την υπόθεση είχε αναλάβει ο ανακριτής Θεοφανίδης.

Λίγες μέρες αργότερα, και αφού συγγενείς του Σταυρουλόπουλου παρέδωσαν 5.000 χρυσά φράγκα, ο Σπυρίδων Σταυρουλόπουλος απελευθερώθηκε. Επέστρεψε στο Αίγιο με το τρένο μέσα στο οποίο βρισκόταν και ο ανακριτής Θεοφανίδης. Στον σταθμό τον υπεδέχθηκε μεγάλο πλήθος κόσμου. Το υπουργείο εξωτερικών ανακοίνωσε αμέσως τα ευχάριστα νέα ενώ ειδοποιήθηκαν και τα ανάκτορα. Σύμφωνα με τις εφημερίδες της εποχής οι ληστές τον προειδοποίησαν να μην αποκαλύψει ποιοι τον είχαν αιχμαλωτίσει και γι'αυτό στην πρώτη ανάκριση εντοπίστηκαν πολλές αντιφάσεις. Ο ίδιος δικαιολόγησε τις αντιφάσεις λέγοντας: "Δεν πιστεύω οτι θα ευρεθή κανείς, ο οποίος θα με κατηγορήση, διότι απο της πρώτης στιγμής δεν κατέθεσα οτι ο αιχμαλωτίσας με ήτο ο Πανόπουλος. Διότι δεν δύναμαι να σας περιγράψω τας απειλάς και τας βιαιοπραγίας, εις ας προέβησαν κατ'εμού δια να με πει να μη καταθέσω τι κατ'αυτόν". Λίγες μέρες αργότερα συνελλήφθη και ο Πανόπουλος με τους συνεργάτες του. Το κρησφύγητο βρισκόταν στον Χελμό και η ληστρική ομάδα αποτελείτο απο τους:
  • Κώστας Πανόπουλο, λήσταρχο και εμπνευστή της απαγωγής
  • Ανδρέα Τζελέπη, ζωοκλέφτη εκ Ρογών Κερπινής Καλαβρύτων
  • Ρουμελιώτη, μέλος της συμμορίας
  • Νικόλαο Δρακόπουλο, ζωοκλέφτης και συγχωριανός του Πανόπουλου
  • Σαρδελιάνο, φυγόδικος εκ Κερπινής Καλαβρύτων
  • Χρυσαφίδη, συνεργάτης του Πανόπουλου
  • Δημόπουλο, συνεργάτης του Πανόπουλου


Το ζήτημα τώρα ήταν που βρισκόντουσαν τα χρήματα και αν εμπλέκονταν και επιπλέον πρόσωπα. Οι εφημερίδες αποκάλυπταν καθημερινώς περίεργες σχέσεις και δοσοληψίες μεταξύ του Πανόπουλου και των ντόπιων αστυνομικών. Όπως είναι σύνηθες σε αυτές τις περιπτώσεις, δεν βρέθηκε κάτι παραπάνω. Όσον αφορά τα χρήματα, αυτά ευρέθησαν στο σπίτι του Χρυσαφίδη στο χωριό Ρωγοί των Καλαβρύτων και επεστρέφαν στον Σταυρουλόπουλο.

Εντύπωση προκαλεί το τέλος του Πανόπουλου. Μετά την σύλληψή του καταδικάστηκε σε 20ετή φυλάκιση και μεταφέρθηκε στο Παλαμήδι. Εκεί τον ίδιο χρόνο εξέδωσε τα απομνημονεύματα του "Η εξομολόγησις του λήσταρχου Κ. Πανόπουλου προς την κοινωνίαν", στο οποίο αναφερόταν στα γεγονότα της απαγωγής καθώς και σε άλλα θέματα. Ο ιστορικός Αρίστος Σταυρόπουλος το χαρακτήρισε ως "ένα περίεργο και ασυνάρτητο συνοθύλευμα κοινωνικών και θρησκευτικών ιδεών, όπου ο συγγραφέας παριστά ευατόν ως τιμωρόν των αδικούντων και προστάτην των αδικουμένων". Το βιβλίο βρήκε ανταποκρίση και σημείωσε τεράστια εκδοτική επιτυχία με αποτέλεσμα να επανεκδοθεί άλλες δύο φορές (Σικάγο 1928, Πάτρα 1947). Οι Έλληνες μετανάστες μάλιστα του επεφύλαξαν θερμή υποδοχή. Στη συνέχεια εξέδοσε "Το νέον ευαγγελικόν κοινωνικόν σύστημα" και "ο Σατανικός μηχανισμός του Μπολσεβικισμού".

]]> http://www.iliablogs.gr/%ce%99%cf%83%cf%84%ce%bf%cf%81%ce%b9%ce%ba%ce%ac_%ce%98%ce%ad%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%b1/2008/03/01/%ce%99%cf%89%ce%ac%ce%bd%ce%bd%ce%b7%cf%82_%ce%a1%ce%bf%cf%8d%cf%86%ce%bf%cf%82 Λυδήριος Ιστορικά Θέματα: Ιωάννης Ρούφος 2008-03-01T17:19:00-05:00 2008-03-01T17:19:00-05:00 Στο συγκεκριμένο άρθρο θα αναφερθούμε σε ένα πρόσωπο που η πατρινή βιβλιογραφία του έχει αφιερώσει ελάχιστες αράδες. Πρόκειται για τον πολιτικό και γόνο της αρχοντικής οικογένεια Ρούφου, Ιωάννη Ρούφο (1870-1908). Οι πληροφορίες έχουν αντληθεί απο άρθρα εφημερίδων της εποχής.

Ο Ιωάννης Ρούφος γεννήθηκε τον Οκτώβριο του 1870 στην Πάτρα και ήταν ο μοναδικός γιός του Γεωργίου Ρούφου, δημάρχου Πατρέων και βουλευτή, και της Ρωξάννης Μαυρομιχάλη, με καταγωγή απο την γνωστή οικογένεια της Μάνης. Απο την πλευρά του πατέρα του ήταν εγγονός του Μπενιζέλου Ρούφου, πρωθυπουργού και δημάρχου Πατρέων και δισέγγονος του Αθανάσιου Κανακάρη και του Γεωργίου Κουντουριώτη, πρωθυπουργού της Ελλάδας.
Σπούδασε νομικά στο πανεπιστήμιο Αθηνών και συμπλήρωσε τις σπουδές του στο Παρίσι, όπου παρέμεινε επι τριετία. Ασχολήθηκε με την πολιτική και το 1895 στήριξε τον θείο του Αθανάσιο, στο να εκλεγεί δήμαρχος Πατρέων. Το 1899 ανέλαβε την αρχηγία του Ρουφικού κόμματος και τον Φεβρουάριο του ίδιου χρόνου εκλέχτηκε βουλευτής για πρώτη φορά. Επανεκλέχτηκε το 1902 και το 1906. Ήταν πολιτικός φίλος του Κυριακούλη Μαυρομιχάλη μέχρι τον θάνατό του. Η εφημερίδα Σκριπ αναφέρει για την πολιτική του δράση: "ο Ιωάννης Ρούφος κατόρθωσε δια συνετής πολιτικής και διαρκούς μερίμνης υπερ του τόπου να αποκτήση αμέριστον την εμπιστοσύνη των συμπολιτών του".

Το 1904 διεγνώσθη πως έπασχε απο σάρκωμα νεφρών γι'αυτό και μετέβη στην Αθήνα προκειμένου να υποβληθεί σε θεραπεία απο τους Ζαΐμη και Μέρμηγκα. Αρχικά φάνηκε οτι δεν ήταν σοβαρό και οτι είχε ξεπεράσει τον κίνδυνο. Έναν χρόνο αργότερα όμως υπετροπίασεν. Απο τις αρχές σχεδόν του 1908 ήταν κλινηρής στην Αθήνα. Γνωρίζοντας εξ'αρχής την σοβαρότητα της καταστάσεώς του προαισθάνθηκε το επικείμενο τέλος του. Αύτό φαίνεται και απο τα λόγια προς τον ξάδερφό του Λουκά: "Φροντίσατε δι'άμαξαν και τηλεγραφήσατε οτι ο Γιάννης ο Ρούφος απέθανε". Τελικά το πρωί της 21ης Σεπτεμβρίου του 1908 απεβίωσε. Στις τελευταίες στιγμές στάθηκαν στο πλευρό του η μητέρα του και ο ξαδερφός του Λουκάς Κανακάρης Ρούφος.

Αμέσως προσήλθαν στην οικία του ο Κυριακούλης Μαυρομιχάλης, ο αρχιεπίσκοπος Πατρών, ο Μπασιάς, πρόεδρος της Βουλής, ο Λομβάρδος, ο Δημήτριος Γούναρης ενώ συλλυπητήρια επιστολή απέστειλε η Σοφία Τρικούπη. Για την μεταφορά του διατέθηκε τρένο, το οποίο μάλιστα σταμάτησε στο Αίγιο προκειμένου να παραλάβει 400 οπαδούς του. Το φέρετρο τοποθετήθηκε στη Μητρόπολη. Σύμφωνα με την επιθυμία του νεκρού στεφάνια δεν κατατέθηκαν ούτε επικήδειοι εκφωνήθηκαν.

Με αφορμή το θάνατό του το δημοτικό συμβούλιο εξέδωσε συλληπητήριο ψήφισμα, η σημαία στο δημαρχείο υψώθη μεσίστια, οι ναοί έκρουαν πένθιμα τις καμπάνες ενώ η πατρινή εφημερίδα "Νεολόγος" για να ενημερώσει τον κόσμο εξέδωσε έκτακτο φύλλο. Επίσης αποφάσισε η κηδεία να πραγματοποιηθεί δημοσία δαπάνη. Η κηδεία ήταν μεγαλοπρεπής και διήρκησε τρείς ώρες. Το φέρετρο συνόδευσε πλήθος κόσμου μέχρι το Α΄ Νεκροταφείο Πατρών, όπου και ενταφιάστηκε στο μαυσωλείο των Ρούφων.

Διάδοχός του στο Ρουφικό κόμμα ήταν ο πρώτος ξάδερφός του Λουκάς Κανακάρης Ρούφος, ο οποίος εκλέχτηκε στις αναπληρωματικές εκλογές που πραγματοποιήθηκαν προς αναπλήρωση της κενής βουλευτικής έδρας. ]]> http://www.iliablogs.gr/%ce%99%cf%83%cf%84%ce%bf%cf%81%ce%b9%ce%ba%ce%ac_%ce%98%ce%ad%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%b1/2008/02/29/%ce%91%cf%80%cf%8c%cf%80%ce%b5%ce%b9%cf%81%ce%b1_%ce%b4%ce%bf%ce%bb%ce%bf%cf%86%ce%bf%ce%bd%ce%af%ce%b1%cf%82_%ce%b5%ce%bd%ce%b1%ce%bd%cf%84%ce%af%ce%bf%ce%bd_%cf%84%ce%bf%cf%85_%ce%93%ce%b5%cf%89%cf%81%ce%b3%ce%af%ce%bf%cf%85_%ce%91%ce%84 Λυδήριος Ιστορικά Θέματα: Απόπειρα δολοφονίας εναντίον του Γεωργίου Α΄ 2008-02-29T23:33:00-05:00 2008-02-29T23:33:00-05:00
Στις 14 Φεβρουαρίου λοιπόν του 1898 ο Γεώργιος είχε βγεί με την βασιλική άμαξα για έναν περίπατο στο Φάληρο. Μαζί του, εκτός απο τους υπασπιστές και τη προσωπική του φρουρά, ήταν και η πριγκίπισσα Μαρία. Στη θέση Ανάλατος, στη λεωφόρο Συγγρού, γύρω στις 4.30 ο Βασιλιάς Γεώργιος Α΄ δέχτηκε πυροβολισμούς απο δύο αγνώστους. Αποτέλεσμα ήταν ο κυνηγός του Βασιλιά, Περικλής Νέρης.

Όταν μαθεύτηκε η απόπειρα κατά του Βασιλιά συγκεντρώθηκε πλήθος κόσμου μπροστά στα ανάκτορα ενώ αμέσως τον επισκέφθηκε ο πρωθυπουργός Αλέξανδρος Ζαΐμης. Τις επόμενες μέρες διάφορες συγκεντρώσεις πραγματοποιήθηκαν με σκοπό την στήριξη του Βασιλιά ενώ οι πρεσβευτές των ξένων χωρών επισκέφθηκαν τον Βασιλιά. Οι δράστες συνελλήφθησαν αμέσως. Επρόκειτο για τους Γ. Καρδίτση, δημοτικό υπάλληλο και εθελοντή στην Κρητική επανάσταση και Ι. Γεωργίου ή Κυριακού, απο την Μακεδονία. Και οι δύο υποστήριξαν οτι επιχείρησαν να δολοφονήσουν τον Βασιλιά επειδή τον θεωρούσαν ως υπαίτιο της ήττας στον ελληνοτουρκικό πόλεμο. Σύμφωνα επίσης με τον Κυριακού, αυτός που τον έπεισε να πραγματοποιήσουν αυτή την ενέργεια ήταν ο Καρδίτσης, ο οποίος του "έβαζε λόγια".

Η προχειρότητα της ενέδρας δημιούργησε υποψίες περι της απόπειρας. Μεγάλη μερίδα του κόσμου καθώς και ο εκδότης της εφημερίδας "Καιροί" υποστήριξαν οτι ήταν σκηνοθετημένη προκειμένου να ανακτήσει τη χαμένη δημοτικότητά του ο Βασιλιάς. Η δίκη πραγματοποιήθηκε στις 19 Μαρτίου και οι κατηγορούμενοι καταδικάστηκαν σε θάνατο, ποινή αρκετά αυστηρή. Ο βασιλιάς υπο το βάρος των διαφόρων υπόνοιων περι σκηνοθετημένης απόπειρας δίστασε, αν και είχε το δικαίωμα, να απονεμει χάρη στους καταδικασθέντες.

Παρα τις υπουργικές διαβεβαιώσεις για μη εκτέλεση της ποινής, οι δύο καταδικασθέντες καρατομήθηκαν στις φυλακές Παλαμηδίου στις 27 Απριλίου 1898. Η εφημερίδα Σκριπ καταλήγει ειρωνικά, αφήνοντας ίσως και υπόνοιες, αναφέροντας: "Μας δίδεται δε δια το μέλλον μάθημα, ότι δεν πρέπει να παρέχωμεν πίστιν εις τας υπουργικάς διαβεβαιώσεις".

Μετά τη δολοφονία ο βασιλιάς ξεκίνησε έναν πρωτοφανή πόλεμο εναντίον των δημοσιογράφων και των πολιτικών αποδίδοντας σε αυτούς τις ευθύνες για την ήττα του ελληνικού στρατού και παράλληλα κερδίζοντας πάλι τη συμπάθεια του λαού. Στο μέρος όπου έγινε η απόπειρα δολοφονίας του, ανεγέρθηκε το εκκλησάκι του Αγίου Σώστη, όπου διατηρείται και σήμερα. ]]> http://www.iliablogs.gr/%ce%99%cf%83%cf%84%ce%bf%cf%81%ce%b9%ce%ba%ce%ac_%ce%98%ce%ad%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%b1/2008/02/29/%ce%97_%ce%94%ce%bf%ce%bb%ce%bf%cf%86%ce%bf%ce%bd%ce%af%ce%b1_%cf%84%ce%bf%cf%85_%ce%8a%cf%89%ce%bd%ce%bf%cf%82_%ce%94%cf%81%ce%b1%ce%b3%ce%bf%cf%8d%ce%bc%ce%b7 Λυδήριος Ιστορικά Θέματα: Η Δολοφονία του Ίωνος Δραγούμη 2008-02-29T11:23:00-05:00 2008-02-29T11:23:00-05:00 αντιπολίτευση έβλεπε στο πρόσωπο του Ίωνα Δραγούμη τον άνθρωπο που θα μπορούσε "επιτέλους" να δώσει τέλος στην κυριαρχία των Φιλελευθέρων. Σχετικά νέος στην πολιτική, με μεγάλη δράση όμως στους μακεδονικούς αγώνες, ο Δραγούμης είχε τεθεί απο το 1917 με το πλευρό του Βασιλιά Κωνσταντίνου Α΄ διαφωνώντας με την εκδίωξη του τελευταίου.

Η διαφωνία του βέβαια δεν περιοριζόταν μόνο στο πρόσωπο του Βασιλιά αλλά και στη γενικότερη πολιτική του Βενιζέλου έναντι της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Η εκδίωξη όμως του Κωνσταντίνου και η απροκάλυπτη ανάμειξη των ξένων δυνάμεων στα εσωτερικά του κράτους προκάλεσε την έντονη αντίδρασή του αποστασιοποιημένου, ως ένα βαθμό, απο την ενεργή πολιτική σκηνη Δραγούμη. Με άρθρο του στις 16 Ιουνίου 1917 στο περιοδικό "Πολιτική Επιθεώρησις" που εξέδιδε ο ίδιος εξαπέλυσε δριμεία επίθεση εναντίον της Ανταντ και του Βενιζέλου. Το άρθρο αυτό, που εξόργισε τον Γάλλο γερουσιαστή Ζονάρ, στάθηκε η αφορμή για να συμπεριληφθεί και ο Δραγούμης στη λίστα με τους ανεπιθύμητους και να εξοριστεί αρχικά στην Κορσική και αργότερα στη Σκόπελο.

Έτσι λοιπόν το 1919 επέστρεψε στην Ελλάδα και γρήγορα, εν απουσία του Γούναρη, αναδείχθηκε σε ηγέτη της αντιπολίτευσης. Στις 30 Ιουλίου 1920 πραγματοποιήθηκε δολοφονική απόπειρα κατά του Βενιζέλου στον σιδηροδρομικό σταθμό της Λιόν. Δράστες ήταν δύο απόστρατοι αξιωματικοί του στρατού, ο Γεώργιος Κυριάκης και ο Απόστολος Τσερέπης. Ως συνήθως τα νέα για το περιστατικό παραποιήθηκαν με αποτέλεσμα να διαδοθεί στον κοσμό η πληροφορία οτι ο Βενιζέλος δολοφονήθηκε. Ένα νέο κύμα τρομοκρατίας εξαπολύθηκε.
Ο Δραγούμης έμαθε τα νέα στο σπιτι που διέμενε με την Μαρίκα Κοτοπούλη στην οδό Ξενίας στις 31 Ιουλίου. Έμαθε επίσης οτι οι βενιζελικοί είχαν επιτεθεί στο θέατρο Κοτοπούλη καθώς και σε αντι-βενιζελικές εφήμερίδες (Καθημερινή κ.α.). Για μεγαλύτερη ασφάλεια ο Δραγούμης θεώρησε αναγκαίο να πάνε στο σπίτι του στην Κηφισιά.

Στη συμβολή Αλεξάνδρας και Κηφισίας (απέναντι απο την έπαυλη Θωπ) ο Παύλος Γύπαρης, μέλος της προσωπικής φρουράς του Βενιζέλου και επικεφαλής στρατιωτικού τάγματος, στάματησε το αυτοκίνητο του Δραγούμη. Ύστερα απο διαβουλεύσεις που κράτησαν αρκετή ώρα τους επετράπηκε να φύγουν. Αφου έφτασε σπίτι, και παρα τις αντιρρήσεις της Κοτοπούλη, ο Δραγούμης έφυγε αμέσως για τα γραφεία του περιοδικού του "Πολιτική επιθεώρησις". Παρα τις συμβουλές τις συντρόφου του, Κοτοπούλη, ο Ίωνας επέλεξε να ακολουθήσει τον ίδιο δρόμο με πριν, αν και γνώριζε οτι το τάγμα ασφαλείας είχε παραμείνει στο ίδιο σημείο.

Το σκηνικό επαναλήφθηκε. Το τάγμα ασφαλείας σταμάτησε το ford του Δραγούμη και τον κατέβασαν κάτω. Ύστερα απο κάποιες διαβουλεύσεις στις οποίες -τραγική ειρωνία- πήρε μέρος ο Εμμανούηλ Μπενάκης, πατέρας της Πηνελόπης Δέλτα και Βενιζελικός, ο Δραγούμης οδηγήθηκε συνοδεία στρατιωτικού αποσπάσματος στη συμβολή των οδών Παπαδιαμαντόπουλου και Κηφισίας. Εκεί τουφεκίστηκε απο το απόσπασμα γύρω στις 4 το μεσημέρι.

Αυτόπτης μάρτυρας ήταν ο Ρώσος στρατιωτικός Ιγκόρ Λεμπέντιεφ ο οποίος αναφέρει μεταξύ άλλων: "την προσοχήν μου επέσυρεν ομάς στρατιωτικών αγόντων εν συνοδεία έναν πολίτην καλού παρουσιαστικού και βαδίζοντος μετά πολλής αξιοπρέπειας [...] οι στρατιώτες επυροβόλησαν [...] Ουδέν πρόσταγμα ηκούσθη. Ο πυροβοληθείς πολίτης κατέπεσεν άπνους χωρίςνα βγάλει κραυγήν, χωρίς να πεί τι." Οι συγγενείς του Δραγούμη πληροφορήθηκαν το γεγονός αποκρύπτοντάς το απο την Μαρίκα Κοτοπούλη, λόγω του ευαίσθητου χαρακτήρα της. Ο Βενιζέλος καταδίκασε την ενέργεια και απέστειλε συλλυπητήριο τηλεγράφημα στον πατέρα του Ίωνα, Στέφανο Δραγούμη. Παράλληλα οι φιλοβενιζελικές εφημερίδες ασχολούντουσαν με την απόπερια δολοφονίας του Βενιζέλου χωρίς να αναφερθούν στη δολοφονία του ηγέτης της αντιπολίτευσης. Αλλά και όταν αναφέρθηκαν το χρονικό της δολοφονίας σκόπιμα παραποιήθηκε. Χαρακτηριστικά η εφημερίδα "Καιροί" γράφει: "Καθ'ον η φρουρά αυτή φόνευσε τον Δραγούμην, διότι ηθέλησε να δραπετεύσει". Οι αντι-βενιζελικές εφημερίδες μετά απο μέρες ασχολήθηκαν με το θέμα αφού οι καταστροφές που είχαν προκληθεί στα τυπογραφεία τους άργησαν να διορθωθούν.

Ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Ρέπουλης διέταξε ανακρίσεις και οδηγήθηκαν ως κατηγορούμενοι οι Παύλος Γύπαρης, Εμμανουήλ Μπενάκης, Βούλγαρης και Γεωργαντάς. Ο Γύπαρης φωτογράφισε ως ηθικό αυτουργό τον Μπενάκη. Όλοι τους αθωώθηκαν και οι ευθύνες τελικά καταλογίστηκαν στο τάγμα ασφαλείας. Αναμφίβολα όμως ο Μπένακης, που αποδειγμένα συνάντησε 1-2 ώρες πριν την εκτέλεση τον Γύπαρη, και ο Ρέπουλης, ως αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, έχουν σοβαρές ευθύνες για αυτή την εξέλιξη.

Με τη δολοφονία του Δραγούμη, η Ελλάδα έχασε έναν μεγάλο πολιτικό, ο οποίος σύντομα θα γινόταν και πρωθυπουργός, αν λάβουμε υπόψιν μας το αποτέλεσμα των εκλογών του Νοεμβρίου. Αν και οι πολιτικές του απόψεις άγγιζαν τα όρια του εθνικισμού, ο πολιτικός του λόγος ήταν γόνιμος και δεν θύμιζε καθόλου την στείρα αντιπολίτευση που ασκούσαν συνήθως οι βενιζελικοί ή οι αντι-βενιζελικοί. Οι διαφωνίες του ήταν καθαρά ιδεολογικές και σε καμία περίπτωση δεν γινόνταν απο εμπάθεια για τον αντίπαλό του. Η εκτέλεση του Δραγούμη ήταν μια ψυχρή πράξη αντεκδίκησης για την απόπειρα δολοφονιας του Βενιζέλου και ίσως αποτελεί το αποκορύφωμα του Εθνικού Διχασμού. Σήμερα στο σημείο όπου δολοφονήθηκε, απέναντι απο το ξενοδοχείο Hilton, υπάρχει μαρμάρινη στήλη, έργο του Αριστοτέλη Ζάχου. ]]> http://www.iliablogs.gr/%ce%99%cf%83%cf%84%ce%bf%cf%81%ce%b9%ce%ba%ce%ac_%ce%98%ce%ad%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%b1/2008/02/28/%ce%9d%ce%b1_%ce%bc%ce%b7%ce%bd_%ce%b3%cf%81%ce%ac%cf%86%ce%bf%cf%85%ce%bc%ce%b5_%ce%bc%cf%8c%ce%bd%ce%bf_%ce%b3%ce%b9%ce%b1_%ce%bd%ce%b1_%ce%b4%ce%bf%cf%8d%ce%bc%ce%b5_%cf%84%ce%bf_%cf%8c%ce%bd%ce%bf%ce%bc%ce%ac_%ce%bc%ce%b1%cf%82 Λυδήριος Ιστορικά Θέματα: Να μην γράφουμε μόνο για να δούμε το όνομά μας 2008-02-28T23:26:00-05:00 2008-02-28T23:26:00-05:00
Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το λήμμα Ζαΐμης, το οποίο περιέχει ελάχιστες πληροφορίες για το κτήμμα Ζαΐμη και γενικά για την περιοχή Ζαιμέϊκα. Παρ'οτι αναφέρει πληροφορίες, σχεδόν ότι αναφέρει και ο εξαίρετος ιστορικός Τριανταφύλλου, για το παρεκκλήσι της Αγίας Λουκίας που βρίσκευται ενταύθα δεν αναφέρει κάτι παραπάνω για το πως απέκτησε τα κτήμματα και όλα αυτά. Εν συντομία αναφέρει λιγότερα απο το ιστορικό λεξικό του Τριανταφύλλου, το οποίο αφορούσε την Πάτρα και όχι το Ρίο! Αυτή επαναλαμβάνω είναι μια απο τις πολλές παραλείψεις.

Το πιο γελοίο όμως της υπόθεσης είναι όταν ο αναγνώστης φτάνει στο λήμμα "κούρδοι". Βλέποντάς το προφανώς θα αναρωτηθεί "πως σχετίζονται οι κούρδοι με το Ρίο"; Αναφέρω χαρακτηριστικά αποσπάσματα: "Το λιμεναρχείο της Πάτρας δηλώνει οτι δεν μπορεί να κάνει πλήρεις ελέγχου στο λιμάνι της Πάτρας [...] οδηγούνται στον εισαγγελέα και αφήνονται στο τέλος ελεύθεροι [...] Άραγε μέχρι πότε θα κρατήσει αυτό το δράμα;" αναρωτιέται καταλήγοντας ο κ. Αλέξιος Παναγόπουλος, συγγραφέας του βιβλίου. Η τραγική ειρωνία είναι οτι σήμερα το πρόβλημα έχει ξεπεραστεί όσον αφορά τους Κούρδους αφού η Πάτρα έχει μεν πρόβλημα με τους λαθρομετανάστες, οι οποίοι όμως είναι αφγανικής και οχι κούρδικης καταγωγής. Αλλά εκτος αυτού. Απαντάται στον αναγνώστη το ερώτημά του για το πως σχετίζεται το Ρίο με τους Κούρδους; Δεν νομίζω. Και δεν απαντάτε γιατί πολύ απλά οι Κούρδοι δεν έχουν καμία σχέση με το Ρίο.

Εν κατακλείδει το βιβλίο δεν μπορεί να θεωρηθεί αξιόλογο αφού περιέχει ελάχιστες νέες πληροφορίες, οι οποίες αφορούν τα τελευταία χρόνια (π.χ. δημοτικά συμβούλια κ.λπ.), αλλά και πολλές ανακρίβειες. ]]> http://www.iliablogs.gr/%ce%99%cf%83%cf%84%ce%bf%cf%81%ce%b9%ce%ba%ce%ac_%ce%98%ce%ad%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%b1/2008/02/28/%ce%a0%ce%b5%cf%81%ce%b9%ce%ba%ce%bb%ce%ae%cf%82_%ce%93%ce%b9%ce%b1%ce%bd%ce%bd%cf%8c%cf%80%ce%bf%cf%85%ce%bb%ce%bf%cf%82_(%cf%80%ce%b5%cf%81%ce%b9%ce%bf%ce%b4%ce%b9%ce%ba%cf%8c__%ce%99%cf%83%cf%84%ce%bf%cf%81%ce%af%ce%b1_) Λυδήριος Ιστορικά Θέματα: Περικλής Γιαννόπουλος (περιοδικό "Ιστορία") 2008-02-28T22:51:00-05:00 2008-02-28T22:51:00-05:00
Ως γνωστόν η μητέρα του Περικλη, η Ευδοκία Χαιρέτη, ήταν κόρη του Θεόφραστου Χαιρέτη. Αυτός ήταν γιος του Κηρύκου Χαιρέτη και μαζί με τον αδερφό του είχαν πρωτοστατήσει στην κρητική επανάσταση του 1841. Η οικογένεια Χαιρέτη ήταν κρητικής καταγωγής, και οχι φαναριώτικης, με βυζαντινές ρίζες. Η μόνη επαφή της οικογένεια Χαιρέτη, και πιο συγκεκριμένα του Θεόφραστου, με την Κωνσταντινούπολη ήταν η τετράχρονη παραμονή του την περίοδο 1866-1870 σε αυτήν όπου εργάστηκε ως έμπορος ή τραπεζικός υπάλληλος. Άρα λοιπόν ο ισχυρισμός περι φαναριώτικης καταγωγής της οικογένειας Χαιρέτη μόνο ως ανακριβής μπορεί να χαρακτηριστεί. Να σημειώσω απλώς τυπικά οτι το βιβλίο δεν το έχω διαβάσει και προς θεού δεν είναι σκοπός μου να το μειώσω. ]]> http://www.iliablogs.gr/%ce%99%cf%83%cf%84%ce%bf%cf%81%ce%b9%ce%ba%ce%ac_%ce%98%ce%ad%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%b1/2008/02/28/%ce%9f%ce%b9%ce%ba%ce%bf%ce%b3%ce%ad%ce%bd%ce%b5%ce%b9%ce%b1_%ce%a1%ce%bf%cf%8d%cf%86%ce%bf%cf%85_(%ce%a7%cf%81%ce%bf%ce%bd%ce%bf%ce%b3%cf%81%ce%ac%cf%86%ce%b7%ce%bc%ce%b1) Λυδήριος Ιστορικά Θέματα: Οικογένεια Ρούφου (Χρονογράφημα) 2008-02-28T22:34:00-05:00 2008-02-28T22:34:00-05:00 Η οικογένεια Ρούφου ή επί το λατινικότερον Ρουφ διαδραμάτισε πρωταγωνιστικό ρόλο στην πολιτική ζωή της Αχαΐας αλλά και γενικότερα του ελλαδικού χώρου απο τα τέλη του 18ου αιώνα έως και τα τέλη της δεκαετίας του 1950, όταν και απεβίωσε ο τελευταίος πολιτικός της οικογένειας, Λαλάκης Ρούφος. Στην παρούσα δημοσίευση θα δούμε την πορεία των μελών της οικογένειας στον πολιτικό και πνευματικό βίο της χώρας.

Τη Σικελική καταγωγή των Ρούφων έκανε γνωστή πρώτος απʼ όλους ο Πατρινός ιστορικός Στέφανος Θωμόπουλος.. Χαρακτηριστικά ο Francesco Palazzolo Drago γράφει για τους Ρούφους ότι «η Σικελική αυτή οικογένεια, σε πολλά μέρη διακλαδωμένη, καυχιέται ότι ηγεμόνευε στην Καλαβρία (Ruffodi Calabria) και άκμασε κατά τη νορμανδική κατάκτηση». Είναι λοιπόν προφανές ότι η Πατρινή αυτή οικογένεια αποτελεί κλάδο Σικελικού αρχοντικού οίκου. Η οικογένεια λοιπόν Ρούφου φέρεται να εγκαταστάθηκε στην Πελοπόννησο γύρω στα 1600 αν λάβουμε υπόψιν μας τα λεγόμενα του Ιταλού περιηγητή Ξαβιέρου Σκροφάνι, ο οποίος το 1794 επισκέφθηκε το σπίτι των Ρούφων και ανέφερε οτι η συγκεκριμένη οικογένεια «είχε εγκατασταθεί στο Μοριά πριν απο δύο και πλέον αιώνες». Την άποψη βέβαια του Σκροφιάνι σχετικά με τον χρόνο εγκατάστασης των Ρούφων δε φαίνεται να τη συμμερίζεται ο Θωμόπουλος. Πολύ πιθανό πάντως είναι η οικογένεια να εγκαταστάθηκε αρχικά στην Αθήνα, εξ ου και το αθηναϊκό όνομα Μπενιζέλος το οποίο έφεραν πολλά μέλη της, και να κατήλθε αργότερα στην Πάτρα. Για την παραμονή της στην Αθήνα κάνει λόγο ο Δημήτριος Καμπούρογλου, ο οποίος στο Αθηναϊκό Αρχοντολόγιο αναφέρει: «συνυφανθέντες δε οι Μπενιζέλοι μετά των Αθηναίων επίσης, Ρούφων, εδημιούργησαν την μεγάλην και αρχοντικήν οικογένειαν των Πατρών». Αυτό άλλωστε επαληθεύεται και απο τον κατάλογο εμπόρων Πατρών του 1698, στον οποίο αναφέρονται οι Γεώργιος και Σταμάτιος «προερχόμενοι εξ Αθηνών». Μια ακόμη αναφορά για πρόσωπο της οικογένειας γίνεται σε έκθεση του Ενετού προξένου στην Πάτρα το 1720 σχετικά με τον Αγγελή Ρούφο καθώς και σε επιστολή, της 3ης Σεπτεμβρίου του 1773, του Ενετού πρόξενου Πατρών και αφορά τον Σταμάτιο Ρούφο, φορτωτή μεταξιού για το Λιβόρνο. Ρούφοι απαντώνται επίσης στην Αθήνα και στην Κέρκυρα. Συγκεκριμένα στην Αθήνα συναντάμε τον Βησσαρίωνα Ρούφο, καθηγητή στη Αθηναϊκήν σχολήν Επιφανίου κατά τα έτη 1762-1766, ενώ στην Κέρκυρα τα αδέρφια Στέργιο και Βασίλη, οι οποίοι είναι κατά πάσα πιθανότητα συγγενείς με αυτούς της Πάτρας αφού και η περιουσία τους κληρονομήθηκε από τους δεύτερους. Τα παραπάνω παραδείγματα δείχνουν οτι η οικογένεια Ρούφου είχε διαχωριστεί σε πολλούς κλάδους σε όλη την επικράτεια της Ελλάδος. Αξίζει να σημειωθεί ότι τα περισσότερα μέλη της, τουλάχιστον μέχρι τα τέλη του 18ου αιώνα, είχαν καθολικό δόγμα.

Στο προσκήνιο, όσον αφορά στον ελληνικό κλάδο, η οικογένεια Ρούφου έρχεται το 1759, όταν και ο Μπενιζέλος Ρούφος απαγάγει και νυμφεύεται την θαυμαστή για την ομορφιά της Αγγελική Κανακάρη, αδερφή των πλούσιων Πατρινών εμπόρων και προεστών Λουκά και Ρόδη Κανακάρη. Τα δύο αδέρφια δεν ενέκριναν τον γαμπρό κυρίως λόγω του καθολικού δόγματός του γαμπρού. Τελικά η συμφιλίωση μεταξύ των δύο αυτών οικογενειών ήρθε λίγο μετά το 1770 και αφού ο Λουκάς Κανακάρης είχε φονευθεί απο τους Τούρκους. Ο Ρόδης Κανακάρης, όντας άγαμος και φοβούμενος για τυχόν απώλεια του αρχοντικού επωνύμου του, συνεφιλιώθη με την αδερφή του, η οποία είχε δύο παιδιά, υιοθετώντας τον πρωτότοκο, τον Αθανάσιο Κανακάρη, μετέπειτα πρόεδρο του εκτελεστικού, κατ' ουσίαν πρωθυπουργό. Επίσης συμφώνησαν η αδερφή του και τα τέκνα της να βαφτίζονται ορθόδοξα και όσοι απόγονοι της οικογένειας φέρουν τα ονόματα Αθανάσιος, Ρόδης και Λουκάς να προσθέτουν ως δεύτερο επώνυμο το Κανακάρης. Ενδιαφέρον είναι ότι η συγκεκριμένη παράδοση τηρείται ακόμα και σήμερα.

Ο γάμος του Μπενιζέλου με την Αγγελική έδωσε στην οικογένεια Ρούφου περισσότερη αίγλη και κύρος καθώς και τεράστια οικονομική ενίσχυση αφού η οικογένεια Κανακάρη ήταν εκ των πλουσιοτέρων της Αχαΐας. Κληρονόμος βέβαια αυτής της πραγματικά αμύθητης περιουσίας ήταν ο Αθανάσιος Κανακάρης. Απο αυτό το σημείο και μετά η οικογένεια Ρούφου αρχίζει πια να διαδραματίζει πρωταγωνιστικό ρόλο στις πολιτικές εξελίξεις. Σε ηλικία μόλις 25 ετών ο Αθανάσιος Κανακάρης, παντρεμένος με την Παρασκευή Κωστάκη, της γνωστής οικογενείας των γαιοκτημόνων και εμπόρων, γίνεται πρόκριτος των Πατρών ενώ παράλληλα αναπτύσσει τις οικογενειακές εμπορικές επιχειρήσεις. Η ισχύ του ξεπερνάει τα τοπικά όρια της Αχαΐας και εκτείνεται σε όλο τον Μοριά. Ο ιστορικός Φιλήμων τον κατέτασσε στους πέντε ισχυρότερους προκρίτους της Πελοποννήσου. Η συνέχεια είναι εντυπωσιακή, βεκίλης στην Κωνσταντινούπολη, φιλικός, επιτυχημένος έμπορος και απο τους πρωταγωνιστές στην επανάσταση, οχι τόσο στον στρατιωτικό τομέα αλλά κυρίως στον πολιτικό. Η έναρξη της επανάστασης τον βρήκε στην Κωνσταντινούπολη απʼόπου δραπέτευσε εγκαίρως. Την επαναστατική διακήρυξη την υπέγραψε ο γιος του Μπενιζέλος Ρούφος, ηλικίας 28 ετών. Με την κάθοδο του στον Μοριά εκλέγεται αντιπρόεδρος του εκτελεστικού της κυβέρνησης ενώ για μεγάλα χρονικά διαστήματα αναπλήρωνε στην θέση του προέδρου τον Αλέξανδρο Μαυροκορδάτο. Ξαφνικά όμως και ενώ η επανάσταση του 21΄ βρίσκεται σε κρίσιμη καμπή πεθαίνει απο μια αρρώστια που τον ταλαιπωρούσε μέρες. Κατ' άλλους δολοφονήθηκε απο τον Ιωάννη Κωλέττη, προσωπικό γιατρό του που του χορήγησε 16 κόκκους εμετικής τρυγός, το οποίο φαίνεται να το ήπιε όλο προκαλώντας και τον θάνατό του. Ο γιος του Μπενιζέλος με τον θάνατο του πατέρα του ανέλαβε την ηγεσία της φατριάς του. Απο τα πρακτικά του Βουλευτικού βλέπουμε ότι η οικογένεια Ρούφου αντιμετώπιζε οικονομικά προβλήματα αφού ο Μπενιζέλος Ρούφος έστειλε έγγραφο με το οποίο τους παρακαλούσε να τον βοηθήσουν οικονομικά δίνοντάς του εθνικές γαίες έτσι ώστε να εξοφλήσει τα χρέη του πατρός του. Το έγγραφο το ανέγνωσε ο ίδιος ο Ανδρέας Ζαΐμης, ο οποίος ήταν αδερφός του Ιωάννη Ζαΐμη, συζύγου της αδερφής του Μπενιζέλου, Αγγελικής.

Με το τέλος της επανάστασης ο Μπενιζέλος διορίζεται διοικητής Ηλείας και κατόπιν Σύρου. Το 1832, επι Καποδίστρια, διορίστηκε μέλος της γερουσίας και στη συνέχεια σύμβουλος επικρατείας. Το 1836 έπαιξε σημαντικό ρόλο στην καταστολή του κινήματος της Ακαρνανίας ως έκτακτος επίτροπος δυτικής Στερεάς Ελλάδας. Το 1848 διετέλεσε για λίγο υπουργός εσωτερικών στην κυβέρνηση Γ. Κουντουριώτη αλλά παραιτήθηκε εξαιτίας των διαφωνιών του με την Αμαλία. Το 1855 γίνεται δήμαρχος Πατρέων, θέση απο την οποία προσέφερε πολλά στην πόλη και στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1858. Μερικά απο τα έργα του ήταν η θεμελίωση του νοσοκομείου καθώς και η διαμόρφωση της πλατείας Υψηλών Αλωνίων, για την οποία τελικά παραιτήθηκε λόγω αντιδράσεων της κυβέρνησης σχετικά με την μελέτη. Στην επανάσταση κατά του Όθωνα διαδραμάτισε καθοριστικό ρόλο στην Πάτρα αποτελώντας ουσιαστικά τον αντιοθωνικό πυρήνα. Την διακυβέρνηση του κράτους μετά την εκδίωξη του Όθωνα την ανέλαβε η τριανδρία των Βούλγαρη, Κανάρη και Μπενιζέλου Ρούφου, οι οποίοι ορίστηκαν αντιβασιλείς. Χρημάτισε για μικρά διαστήματα πρωθυπουργός της Ελλάδας τα έτη 1863 και 1865-66. Πρέπει να σημειωθεί οτι η περίοδος που ανέλαβε να σχηματίσει κυβέρνηση ήταν αρκετά κρίσιμη για την πορεία του Ελληνικού κράτους αφού εκείνη την εποχή στην Αθήνα μάχονταν για την κυριαρχία στην εθνοσυνέλευση οι δύο αντίπαλες παρατάξεις, των πεδινών και των ορεινών. Οι δυο αυτές παρατάξεις παρ' ολίον να προκαλέσουν εμφύλιο πόλεμο. Το γεγονότα αυτά έμειναν γνωστά ως Ιουνιανά.

Εκείνη περίπου την περίοδο και συγκεκριμένα το 1864 έκαναν για πρώτη φορά την εμφάνιση τους στην πολιτική σκηνή οι δύο απο τους γιους του, Αθανάσιος Κανακάρης Ρούφος και Γεώργιος Ρούφος, όταν και εκλέχτηκαν πληρεξούσιοι στην εθνοσυνέλευση. Η πρώτη θα λέγαμε ανεπίσημη εμφάνιση τους ήταν οταν πρωτοστάτησαν της εξέγερσης κατά του Όθωνα στην Πάτρα γεγονός που αρχικά είχε εξοργίσει τον Μπενιζέλο. Από τότε τα δυο αυτά αδέρφια θα συμβάλλουν στην μεταμόρφωση της Πάτρας σε σύγχρονη πόλη. Στις εκλογές του 1865 ο Αθανάσιος εκλέγεται για πρώτη φορά βουλευτής, εγκαινιάζοντας έτσι μια σπουδαία πολιτική σταδιοδρομία. Το 1868 πεθαίνει ο Μπενιζέλος Ρούφος και την αρχηγία του Ρουφικού κόμματος αναλαμβάνουν οι Αθανάσιος και Γεώργιος, οι οποίοι προσχωρούν στο κόμμα του Δεληγιώργη. Την ίδια χρονιά, λόγω της νοθείας της κυβέρνησης Βούλγαρη, αποτυγχάνουν να εκλεγούν βουλευτές. Το 1869 όμως εκλέγονται και οι δύο βουλευτές. Το 1870 ο Γεώργιος Ρούφος εκλέγεται δήμαρχος Πατρέων, θέση στην οποία θα μείνει μέχρι το 1875, οπότε και θα εκδιωχθεί από την κυβέρνηση Βούλγαρη. Παράλληλα με την δημαρχία του Γεωργίου, ο Αθανάσιος Κανακάρης Ρούφος εκλεγόταν συνεχώς βουλευτής. Το 1875 εκλέγονται βουλευτές οι Γεώργιος και Αθανάσιος, ενώ ο δεύτερος αναλαμβάνει και το χαρτοφυλάκιο του υπουργείου παιδείας. Μετά τον θάνατο του Επαμεινώνδα Δεληγιώργη, το 1879 το Ρουφικό κόμμα προσχωρεί σε αυτό του Κουμουνδούρου. Την ίδια χρονιά ο Αθανάσιος θέτει υποψηφιότητα για τον δημαρχιακό θώκο, τον οποίο και κερδίζει ενώ ο Γεώργιος εκλέγεται βουλευτής.

Στις εκλογές του 1881 το Ρουφικό κόμμα διασπάται αφού ο Αθανάσιος υποστηρίζει το κόμμα του Κουμουνδούρου και κατά συνέπεια τον υποψήφιο αυτού Αντώνιο Ρικάκη ενώ ο αδερφός του Γεώργιος το κόμμα του Χαρίλαου Τρικούπη. Σε αυτές τις εκλογές λαμβάνει μέρος για πρώτη φορά και ο μικρότερος αδερφός Αγγελής Ρούφος, ο οποίος υποστηρίζει τον Γεώργιο. Τελικά τα δύο αδέρφια Γεώργιος και Αγγελής Ρούφος κατάφεραν να εκλεγούν. Το 1883 στην κυβέρνηση Τρικούπη ο Γεώργιος Ρούφος αναλαμβάνει υπουργός ναυτικών ενώ με τον θάνατο του Κουμουνδούρου ο Αθανάσιος προσχωρεί στο Τρικουπικό. Τον ίδιο χρόνο ο Γεώργιος παραιτείται της υπουργικής του ιδιότητας λόγω της αυταρχικής στάσης του Τρικούπη και παραμένει απλώς βουλευτής. Στις εκλογές του 1884 το Ρουφικό κόμμα αποτυγχάνει. Το 1886 ο Αθανάσιος αναλαμβάνει υπουργός εκκλησιαστικών στην κυβέρνηση Τρικούπη. Το 1887 εκλέγονται βουλευτές οι Γεώργιος και Αθανάσιος αλλά ο πρώτος παραιτείται λίγο αργότερα για να αναλάβει την θέση του δημάρχου για τρίτη και τελευταία φορά. Το 1891 πεθαίνει ο Γεώργιος.

Το 1892 οι Αθανάσιος και Αγγελής Ρούφος εκλέγονται βουλευτές. Το 1895 ο Αθανάσιος εκλέγεται δήμαρχος Πατρέων και το 1899 εκλέγεται στις βουλευτικές ο Ιωάννης Ρούφος, γιος του Γεωργίου Ρούφου. Στις δημοτικές του 1899 υπήρξε διάσπαση του Ρουφικού κόμματος αφού και ο Αγγελής Ρούφος αλλά και ο Αθανάσιος Κανακάρης Ρούφος έθεσαν υποψηφιότητα για την θέση του δημάρχου με αποτέλεσμα να αποτύχουν και να εκλεγεί ο Δημήτριος Βότσης. Ο Ιωάννης Ρούφος για το αποτέλεσμα των δημοτικών εκλογών δήλωσε χαρακτηριστικά ότι ο κ. Βότσης όφειλε την επιτυχία του στις οικογενειακές τριβές. Έναν χρόνο αργότερα στην αναπληρωματική εκλογή του 1900 για την θέση του Αχιλλέα Γεροκωστόπουλου εκλέγεται ο Αθανάσιος, ο οποίο πεθαίνει δύο χρόνια αργότερα. Την ίδια χρονιά, το 1902 δηλαδή, επανεκλέγεται ο Ιωάννης Ρούφος, ο οποίος θα συνεχίσει να εκλέγεται μέχρι και το έτος 1908 οπότε και απεβίωσε αιφνιδίως. Την βουλευτική του έδρα την κατέλαβε ένας νέος πολιτικός και α΄ εξάδελφός του, ο γιος του Αθανάσιου Κανακάρη Ρούφου, ο Λουκάς (1878 - 1948), ο οποίος είχε εκλεγεί για πρώτη φορά βουλευτής το 1905.

Απο το 1905 ο Λουκάς εκλεγόταν συνεχώς βουλευτής. Το 1913 διορίστηκε Α' γενικός διοικητής Κρήτης ενώ είχε χρηματίσει υπουργός εσωτερικών (1916), εθνικής οικονομία (1922), εκκλησιαστικών & παιδείας (1925) και εξωτερικών (1925). Μαζί με τον Λουκά, απο το 1913 εκλεγόταν και ο αδερφός του Λαλάκης Ρούφος. Ο Λαλάκης Ρούφος εκλέχτηκε πέντε φορές βουλευτής, την διετία 1920-1922 ήταν νομάρχης Αττικοβοιωτίας ενώ είχε διατελέσει δήμαρχος Πατρών τέσσερις φορές και συγκεκριμένα τις περιόδους 1934-1941, 1944-1945, 1951-1955 και 1955-1959, οπότε και παραιτήθηκε για λόγους υγείας. Με τον θάνατό του κλείνει ο κύκλος των σπουδαίων αυτών πολιτικών της οικογένειας Κανακάρη - Ρούφου.

Εκτός όμως από πολιτικούς η οικογένεια Ρούφου ανέδειξε και έναν καταξιωμένο λογοτέχνη, τον Ρόδη Κανακάρη Ρούφο (1972), γιο του Λουκά. Ο Ρόδης, διπλωματικός στο επάγγελμα, έγραψε αρκετά πεζογραφήματα και τιμήθηκε με το βραβείο των Δώδεκα καθώς και με το κρατικό βραβείο μυθιστορήματος. Το μυθιστόρημα του "Πορεία στο σκοτάδι" είχε βραβευτεί με το βραβείο Κώστα Ουράνη. Αξίζει επίσης να σημειωθεί οτι με την επιβολή της Χούντας των Συνταγματαρχών αρνήθηκε να υπηρετήσει με αποτέλεσμα να εκδιωχθεί απο το διπλωματικό σώμα. Δυστυχώς απεβίωσε σχετικά νέος απο καρκίνο.

Σήμερα κανείς απο τους απογόνους των Ρούφων δεν κατοικεί στην Πάτρα. Οι Θάνος, μουσικός, και Λουκάς, δικηγόρος, Κανακάρης Ρούφος, γιοί του Ρόδη κατοικούν στην Αθήνα, όπως και ο Βασίλης Ρούφος, εγγονός του Λαλάκη. Εδώ πρέπει να σημειωθεί οτι όλοι οι σύγχρονοι ιστορικοί των Πατρών λανθασμένα αναφέρουν οτι ο Λαλάκης Ρούφος δεν είχε αποκτήσει οικογένεια. Η αλήθεια είναι οτι είχε αποκτήσει οικογένεια, η οποία ζούσε μόνιμα στην Αθήνα σε αντίθεση με τον Λαλάκη που διέμενε στην Πάτρα, όπου βέβαια ήταν δήμαρχος.

© 2007 Λυδήριος (αναδημοσίευση απο το archive.gr) ]]>