Πηγή..ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΠΑΤΡΙΣ ΠΥΡΓΟΥ ΗΛΕΙΑΣ
( 24/08/2011 17:45 )
Μετρώ? Ένα, δύο, τρία, τέσσερα? Τέσσαρα χρόνια. Τόσα χρόνια γυρίζει πίσω το μυαλό. Εκεί σταματά. Εκεί παγώνει. Προσπαθούμε και πάμε λίγο πιο πίσω από την 24η Αυγούστου του 2007. Ένας ζεστός, περίεργος Αύγουστος. Ένας Αύγουστος που ωστόσο δεν μαρτυρούσε την τραγωδία που θα ακολουθούσε. Τα χωριά είχαν ζωντανέψει. Οι ετεροδημότες, που είχαν κατέβει για τον Δεκαπενταύγουστο συνέχιζαν τις διακοπές τους στην πατρική γη. Την γη που έμελε να γίνει ολοκαύτωμα. Και μετά, ήρθαν οι φωτιές, ο όλεθρος, η απόλυτη καταστροφή. Λίγο πριν ο Αύγουστος σβήσει, έσβησε η ίδια η ζωή. Άνθρωποι χαθήκαν άδικα, σπίτια κάηκαν από τα θεμέλια, καλλιέργειες καταστράφηκαν.
Η καταστροφή που άφησαν πίσω τους οι φωτιές του 2007 ήταν ολοκληρωτική. Αυτή η καταστροφή, οι δεκάδες των νεκρών, είχαν κάνει την Ηλεία, και πιο συγκεκριμένα την Αρτέμιδα, την Μάκιστο, την Αρχαία Ολυμπία, επίκεντρο του παγκόσμιου ενδιαφέροντος. Αλλά και του «ενδιαφέροντος» των πολιτικών μας, που τότε «έκαναν παρέλαση» στα καμένα, χτυπούσαν φιλικά, σχεδόν αδερφικά, πλάτες ανθρώπων σαστισμένων, πληγωμένων, ανθρώπων που είχαν γίνει σκιές του εαυτού τους. Λίγο μετά, τα φώτα από τις κάμερες έσβησαν. Και μαζί με αυτά, έσβησε το ενδιαφέρον, χάθηκαν μέσα στα αποκαΐδια οι υποσχέσεις, ξεχάστηκαν γρήγορα λόγια που ειπώθηκαν «εύκολα». Ακόμη και πολλοί από εμάς, Ηλείοι που έζησαν από κοντά τον όλεθρο αλλά ταυτόχρονα και από «απόσταση ασφαλείας», ξεχάσαμε. Ναι, οι άνθρωποι ξεχνούν. Οι κάτοικοι όμως των μαρτυρικών χωριών δεν μπορούν να ξεχάσουν, όσο και αν το θέλουν. Κάθε μέρα που φέγγει το φως του ήλιου, οι μνήμες ξεπηδούν, σαν από όνειρο. Πολλοί παραμένουν ξάγρυπνοι νύχτες ολόκληρες. Το βλέμμα «κολλά» στα καμένα. Τα προβλήματα δεν τους αφήνουν να δουν την ελπίδα. Εκείνη την ελπίδα που τις ημέρες της καταστροφής με ευκολία έταζαν οι αρμόδιοι που περνούσαν από τα χωριά σαν άλλοι σωτήρες.
Τέσσερα χρόνια μετά, κάνοντας οδοιπορικό στις καμένες περιοχές, συναντήσαμε ανθρώπους που μας υποδέχθηκαν φιλικά. Στην Αρτέμιδα και την Μάκιστο άλλωστε, οι κάτοικοι έχουν γίνει πλέον δικοί μας άνθρωποι. Γιατί εμείς δεν στρέψαμε ποτέ αλλού το βλέμμα μας. Είμαστε ακόμη εκεί για να μεταφέρουμε την δική τους φωνή. Ωστόσο, θα προτιμούσαν να μην μας συναντούσαν τέτοιες ημέρες. Γιατί θέλοντας και μη, μοιράζονται μαζί μας και πάλι τις μνήμες, που παραμένουν νωπές. «Τι να κάνετε και εσείς; Όσο έρχεστε, δεν μας αφήνετε να ξεχάσουμε? Να ξεχάσουμε θέλουμε, να μην θυμόμαστε. Όπως εύκολα μας ξέχασαν κάποιοι, έτσι να μπορούσαμε να ξεχάσουμε και εμείς? αλλά δεν μπορούμε» μας λένε.
Πλέον, έχοντας επιστρέψει στα σπίτια που τους έφτιαξαν η Κυπριακή Δημοκρατία στην Αρτέμιδα και ο Όμιλος Βαρδινογιάννη στην Μάκιστο, βλέποντας την ζωή τους να συνεχίζεται, αυτό που προσεύχονται να μπορούσαν να ξεχάσουν είναι αυτούς που ?φύγαν. Αλλά πώς να ξεχάσει κανείς τον δικό του άνθρωπο, τον γείτονα, τον συγχωριανό; Πώς να ξεχάσει;
Πέλυ Μπεβούδα
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Πηνειός Ποταμός" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
