«Η Λίμνη της Αγουλινίτσας»
H λίμνη της Αγουλινίτσας προήρθε από την καθίζηση του εδάφους στην θέση της αρχαίας Σαμίας. Όπως μας διηγούνται οι παλαιότεροι, πολλά χρόνια πριν, η πολιτεία έλεγε πως θα την αποξηράνει, για να δώσει τα εδάφη της στους ακτήμονες καλλιεργητές για καλλιέργεια.
Το όνομα της Αγουλινίτσας κατά την επικρατέστερη άποψη το πήρε από την ιταλική λέξη Αγκολίνη που σήμαινε χέλι. Η λίμνη ήταν ένας πλούσιος υδροβιότοπος και αποτελούσε σταθμό πολλών υδρόβιων πουλιών (πάπιες, αγριόχηνες, μπάλιζες και πολλά άλλα είδη). Ήταν πάρα πολύ γνωστό το κυνήγι της μπάλιζας ή φαλαρίδας το οποίο γινότανε στο μεγάλο κανάλι της Αγουλινίτσας τον μήνα Νοέμβριο του κάθε έτους και συγκέντρωνε κυνηγούς από όλη την Ελλάδα. Επίσης αναπτυσσόταν εκεί εξαιρετικής ποιότητας χέλι το οποίο εκμεταλλευότανε συνεταιρισμός αλιέων ο οποίος είχε καλίδες στην ακτή της λίμνης και με διάφορα τεχνητά μέσα έπιανε τα χέλια. Αυτά ήταν τα γνωστά διβάρια. Η κίνηση των ψαράδων στην λίμνη γινόταν με τα γνωστά μονόξυλα.Εκτός από τον συνεταιρισμό των αλιέων γινόταν και ελεύθερη αλιεία από τους γύρο κατοίκους με πυροφάνι (πηριά), με ελεύθερο κάρφωμα του καμακιού στο βυθό της λίμνης [ρουκουτού]. Δεν επιτρεπόταν η αλιεία με δίχτυα. Επίσης υπήρχαν εντός της λίμνης μικρές νησίδες εδάφους [μπογάζια] στα οποία διανυκτέρευαν οι ψαράδες. Μικρά εκκλησάκια ή εικονοστάσια που είχαν επί τουρκοκρατίας κατασκευάστηκαν στις παρόχθιες εκδοχές και έδωσαν αργότερα το όνομα τους στις τοποθεσίες αυτές της λίμνης όπως: Αι Γιάννης, Αι Βασίλης κ.τ.λ. επίσης ξεχώρισαν κάποιες άλλες ονομασίες οι οποίες ήταν γνωστές στους ψαράδες για να προσδιορίζουν τις θέσεις τους μέσα στην λίμνη όπως: Αγρηλιάς ρούγα, Βαθιά ρούγα, Μπουλάκια, Καήρι, Φτωλιά, Αγλατσινούλα, Πλατιά ρούγα, Μεγάλο κανάλι κ.τ.λ.Η λίμνη επικοινωνούσε με τεχνητό τρόπο με τη θάλασσα ένα τεχνητό αυλάκι κοντά στον Αλφειό την γνωστή (μπούκα) λόγο της διαφοράς της στάθμης της λίμνης της θάλασσας κάτω από 1 με 1,5 μέτρα περίπου όταν άνοιγαν την μπούκα το καλοκαίρι έμπαινε το νερό της θάλασσας μέσα στην λίμνη και το χειμώνα όταν ανέβαιναν τα νερά της λίμνης υπερβολικά άνοιγαν πάλι την μπούκα και έφευγαν τα νερά της προς την θάλασσα.
Normal 0 false false false EL X-NONE X-NONE MicrosoftInternetExplorer4 /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Κανονικός πίνακας"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-priority:99; mso-style-qformat:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin:0cm; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:11.0pt; font-family:"Calibri","sans-serif"; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-fareast-font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-theme-font:minor-fareast; mso-hansi-font-family:Calibri; mso-hansi-theme-font:minor-latin; mso-bidi-font-family:"Times New Roman"; mso-bidi-theme-font:minor-bidi;}
Το ψάρεμα του χελιού
Ένα από τα ωραιότερα ψαρέματα είναι το ψάρεμα του χελιού. Υπάρχουν πολλά είδη στα χέλια όπως καλαμόχελα, βουρκόχελα κ.τ.λ. Το ψάρεμα που μπορούμε να κάνουμε είναι να στήσουμε βόλκους στα αυλάκια ή καλαμόζη. Έχουμε και μία δεύτερη λύση, να φτιάξουμε ή να αγοράσουμε μονόξυλο και να πηγαίνουμε στα αυλάκια με τα σταλίκια και να ψαρεύουμε με καμάκι. Το μονόξυλο είναι μια σχεδία μυτερή και στενή. Αυτό είναι σαν βάρκα . Το σταλίκι είναι σαν μια τρίαινα για να καρφώνεις τα χέλια. Ακόμα το σταλίκι βοηθά να κινούμε το μονόξυλο σαν κουπί. Τα αυλάκια που ψαρεύουμε είναι στενά και τα έχουν φτιάξει έτσι ώστε να στραγγίζουν τα νερά. ΖΩΗ ΖΑΦΕΙΡΟΠΟΥΛΟΥ
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Σελινους!" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
