θα ήθελα να μπορώ να γράψω μια ιστορία χωρίς χρόνο. όλα να έχουν συμβεί και όλα να πρόκειται να συμβούν. προβληματίζομαι εάν αυτό είναι το παρόν.
το παρόν δεν είναι ανάμεσα στο παρελθόν και το μέλλον όπως πολλοί φαντάζονται. ούτε τα χωρίζει. το παρόν είναι το αμέσως πιο κοντινό παρελθόν, αφού το μέλλον δεν υπάρχει. έτσι, μία (άπειρη) συγχρονία δεν μπορεί να είναι σε καμία περίπτωση παρόν. και αυτό δεν είναι αντιφατικό σε σχέση με τον χώρο επειδή η συγχρονία δεν είναι εκτός χρόνου και τόπου, είναι εντός χρόνου ή καλύτερα όλος ο χρόνος μαζί.
μήπως έτσι θα έπρεπε κατ' αντιστοιχία να υπάρχει και όλος ο χώρος μαζί;
όλες οι καταστάσεις του χώρου μέσα στο χρόνο περιλαμβάνουν όλες τις ενδιάμεσες καταστάσεις δημιουργίας, κινήσεις, ενέργειες, με μία λέξη τις δράσεις.
έτσι αυτή η συγρχονία δεν θα μπορούσε παρά να είναι μία άχρονη κατάσταση άπειρης μάζας και ταυτόχρονα μία κατάσταση απειρόχρονης ανυπαρξίας. και οι δύο αυτές καταστάσεις όμως καταδεικνύουν την ύπαρξη του άπειρου σημείου.
εάν ήταν βιβλίο τότε όλα τα γράμματα θα έπρεπε να είνα τυπωμένα στο ίδιο σημείο. μία όχι και πολύ μεγάλη μαύρη βούλα δηλαδή, η οποία εάν εκρήγνειτο θα μπορούσε να γράψει όχι μόνο το βιβλίο που τυπώθηκε, στο ένα και μόνο σημείο, αλλά όλες τις εκδοχές βιβλίων που θα μπορούσαν να δημιουργήσουν αυτά τα γράμματα, αφού εμείς επιλέξαμε να τα μαζέψουμε. κι εάν τα απλώσει κάποιος άλλος θα μπορούσε να τα βάλει σε μία σειρά που να αφηγούνται κάτι άλλο.
εάν όμως αυτά έσκαγαν από μόνα τους χωρίς την υποχρέωση να δημιουργούν μία και ενιαία ιστορία; τότε σίγουρα μέσα στην ακατανοησία των τυχαίων γραμμάτων, σίγουρα, θα υπήρχαν και λέξεις, και προτάσεις και πολλές ακόμα συμμετρίες και αναλογίες που μπορούσε να δημιουργήσει ένα ευφάνταστο μυαλό, όπως ακριβώς κοιτώντας τα σύννεφα να δημιουργούν γνώριμα σχήματα.
έτσι, οδηγούμαι στο συμπέρασμα ότι το λεγόμενο big bang μπορεί να ήταν κάτι σαν το σπάσιμο του φράγματος του χρόνου (όπως σπάει το φράγμα του ήχου πχ με ένα μεγάλο κρότο). όλο το σύμπαν μας να είναι μία κάφουλα στο δικό της χρόνο που όλη μαζί έχει σπάσει το φράγμα του χρόνου μέσα σε ένα άλλο σύμπαν. όπως ακριβώς μέσα σε ένα αυτοκίνητο όλα κινούνται με την ταχύτητα του αυτοκινήτου αλλά μόνο σχετικά μεταξύ τους, έτσι και ολόκληρο το σύμπαν μας θα μπορούσε να είναι σε μία τελειώς διαφορετική κατάσταση σε σχέση με το περιβάλλον του χωρίς εμείς να μπορούμε να το αντιληφθούμε. όπως δεν αντιλαμβανόμαστε ότι εκεί που καθόμαστε στην καρέκλα μας κινούμαστε με 24.000 χλμ την ώρα μαζί με την περιστροφή της γης, με κάποιες άλλες χιλιάδες χιλιόμετρα μαζί με την περιστροφή μας γύρω από τον ήλιο, με κάποιες ακόμα άλλες χιλιάδες χιλιόμετρα την ώρα με την περιστροφή του ηλιακού μας συστήματος, του γαλαξία μας κλπ.
και όλα αυτά μαζί μπορούν να κινούνται με κάποια άλλη ταχύτητα σε σχέση με κάτι άλλο το οποίο αγνοούμε τελείως αφού δεν μπορούμε να υπολογίσουμε την οπτική του γωνία.
ή να μην μπορούμε καν να υπολογίσουμε την οπτική γωνία επειδή από αυτή, το σύμπαν μας δεν θα ήταν, πια ή καν, αντιληπτό.
εάν όχι, τότε έξω από αυτή τη χρονοκάψουλα υπάρχει η ακινησία. η σιωπή.
και στις δύο περιπτώσεις όμως ο κόσμος έχει ένα όριο. είναι πεπερασμένος, έχει σύνορα. και αυτό δεν εμποδίζει την ύπαρξη των συνόρων της ακινησίας μέσα σε ένα άλλο κόσμο κίνησης. όπως μία φυσαλίδα μέσα σε μία κατσαρόλα που βράζει μέσα στο δωμάτιο μέσα στο σπίτι μέσα στην πόλη μέσα στον νομό κ.ο.κ.
και το μέγεθος είναι σχετικό...
αυτή όμως είναι μία αναλογική σκέψη. όχι ότι έχει κάτι κακό, αλλά τελικά είναι όλα τόσο συμμετρικά αναλογικά;
γιατί όχι; εάν για κάθε δράση υπάρχει αντίδραση τότε όλα ξεκινάνε από το τίποτα και εξελίσσονται κατ' αναλογία της αντίθεσης ή/και της αντιστοιχίας.
αυτή η σχέση όμως προϋποθέτει το χρόνο αφού κάπου θα πρέπει να υπάρχει μία αφετηρία για μπορεί να υπάρξει τόσο η αναλογικότητα όσο και η συμμετρία.
εγώ όμως ψάχνω για μία κατάσταση άνευ χρόνου.
την μόνη κατάσταση ελευθερίας που μπορώ να φανταστώ αφού εκεί δεν μπορούν να υπάρξουν αιτίες και αποτελέσματα, δράσεις και αντιδράσεις. εκεί, δεν μπορεί να υπάρξει καλό και κακό, δεν μπορεί να υπάρξει καμία απολύτως επιλογή.
μπορούμε, όμως, να δούμε τις καταστάσεις του χρόνου σε κίνηση και ακινησία να μπορούν να εμπεριέχουν η μία την άλλη.
και γιατί να μην είναι αυτές οι καταστάσεις ταυτόχωρες και σύγχρονες;
λέω δηλαδή, ότι ανάμεσα σε ένα πρωτόνιο και το ηλεκτρόνιο που γυρίζει γύρω του (ακόμα και τώρα που δεν είμαστε 100% σίγουροι τί είναι αυτά), ο ενδιάμεσος χώρος να είναι κενός χρόνου. έτσι, αν η αναλογία λέει ότι εάν το πρωτόνιο είχε μέγεθος ενός κυβικού εκατοστού τότε το ηλετρόνιο δεν θα φαινόταν αλλά θα έτρεχε σε μία απόσταση 800 μέτρων μακριά του, το ενδιάμεσο αυτό κενό (στο οποίο δεν υπάρχει ύλη, ενέργεια και) χρόνος είναι πολλαπλάσιο αυτού που πραγματικά (έχουμε μία βεβαιότητα πως κάτι) υπάρχει.
και φυσικά, εμείς, δεν μπορούμε να αντιληφθούμε τίποτα εκτός χρόνου αφού η παρατήρησή μας και μόνο είναι χρονικά προσδιορισμένη.
τί θα δεις κοιτώντας εκεί που δεν υπάρχει χρόνος; τίποτα. αυτό, δηλαδή, που ανακαλύπτουμε συνεχώς μπροστά μας...
και αφού δεν μπορούμε να δημιουργήσουμε ένα ηλεκτρόνιο εκ του μηδενός, δεν μπορούμε να δημιουργήσουμε χρόνο μέσα στο κενό.
μόνο να αναδιατάσουμε τα κομμάτια μίας σταθερής σχέσης μπορούμε. όπως στο σύνολο των ζωών μας δηλαδή. όπως τα γράμματα που είναι τυπωμένα σε ένα σημείο και τα απλώνουμε κατά το δοκούν, αλλά αυτά είναι μετρημένα και συγκεκριμένα.
γι'αυτό ξαναγυρίζω στην έννοια της συγχρονίας, επειδή εκεί ο χρόνος υπάρχει αλλά από μία άλλη διάσταση στην οποία είναι σημείο και όχι γραμμή. για να γίνει αντιληπτή αυτή η διάσταση είναι (μάλλον) υποχρεωτικό πρώτα να γίνει αντιληπτή μία άλλη ακόμα. αυτή που θα δημιουργεί με τον γραμμικό χρόνο ένα (χρονικό) επίπεδο. και βγαίνοντας από αυτό το επίπεδο (στον τρισδιάστατο χρόνο) ο γνωστός χρόνος θα μπορεί να ειδωθεί ως διάνυσμα. και επιλέγοντας το χρονικό πεδίο που μας εξυπηρετεί, να ειδωθεί (όπως τελικά είναι το ζητούμενο) ως Σημείο
εμείς όμως είμαστε όπως στον μετροπόντικα που έσκαβε τον υποθαλάσσιο της Μάγχης. βλέποντας τα μπάζα υπολογίζαν τί υπάρχει μπροστά τους. βλέπουμε μόνο πίσω, και από τα μπάζα υποψιαζόμαστε το πιθανό μπροστά. θέλει δρόμο ακόμα να δούμε εκτός από πίσω, μπροστά. ακόμα περισσότερο για να δούμε πλάγια και ακόμα περισσότερο για να δούμε από πάνω. αλλά και εκεί, ίσως να ονομαστεί υπερ-χρόνος η διάσταση μέσα στην οποία οι επιμέρους χρόνοι κινούνται, ή στέκονται...
ΥΓ
συγχωρέστε την ημιμάθεια στα quantums, τα μαθηματικά και τη στοιχειώδη Φυσική (ό,που αυτά προσβάλονται)
Περισσότερα... »
